GÖZYAŞLARIMIZI BİTTİ Mİ SANDIN?
Hazreti Süleyman’ın bir yüzüğü varmış. Yüzüklerin Efendisi filmine de konu olduğu söylenen… Yüzüğüne baktı mı, çok mutsuzsa birden morali düzelir. Çok mutluysa, birden normal haline dönermiş. Etrafındakiler sormuşlar, bu yüzükte ne yazıyor diye, aldıkları yanıt oldukça ilginçmiş: “Herşey geçer!”
Mazhar – Fuat – Özkan’ın bu şarkısı da bende hep aynı duyguları yaşatmıştır. Çok keyfim yerinde olduğunda özellikle açar dinlerim: “Gözyaşlarımızı Bitti mi Sandın?”
Aslında bu yazımın tamamını Mazhar – Fuat – Özkan üçlüsüne ayıracaktım. Onların şarkılarıyla büyüyen herkes gibi. Artık Özkan’sız kaldılar, kaldık… Ama dünya öyle baş döndürücü bir hızla değişiyor ki, takip etmek her geçen gün zorlaşıyor.
Ben bu yazımda asıl NATO görüşmelerine değinmek istiyorum. Bakın Türkiye’nin, İsveç’in NATO üyeliğine itiraz ettiği nedenlerden biri, İsveç’in kutsal kitabımız Kur’an- ı Kerim’e yapılan yakma eylemi gibi bir saygısızlığa sessiz kalması. İsveç polisi yapılan bu saygısızlığı seyretmekle yetiniyor.
İsveç, okuma – yazma oranı yüzde yüz olan bir ülke. Her sabah tüm gazeteleri kapısına bırakılıyor. Gazeteler o kadar çok reklam alıyor ki, satış derdi yok. Ücretsiz abonelerine ulaştırılıyor. Oysa ki bizim yalnız ve güzel ülkemiz öyle mi? Eğitim almak için sizin ve ailenizin yaptığı fedakarlıkları bir düşünün! Hele ki, Anadolu’da okuduysanız, durum daha da zor. Ülkemizin kurucusu Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün en sevdiği kitaptı “Çalıkuşu”. Ne anlatıyordu o kitapta? Anadolu’da onca yokluğa ve kadın olmanın toplumdaki ön yargılarına rağmen, eğitimi yaymak adına mücadele veren genç bir öğretmeni… Atatürk’ün 26 Ağustos 2022 sabahı, Büyük Taarruz öncesi, harekat çadırından çıkışta gözyaşları içinde, “Biz bu savaşı çoktan kazandık, ama asıl savaşımız şimdi başlıyor.” dediği söylenir. Sonrası malum, tevhid-i tedrisat kanunuyla başlayan eğitim ve öğretimde kadın – erkek eşitliği, kadınlara, seçme – seçilme hakkı, kıyafet devrimi ve medeni kanunla kadınların erkeklerle eşit haklara sahip olması... Öyle ki bu konu, İngiltere’de 1930’larda feminist bir gösteride “Bizim Türk Kadınlarından neyimiz eksik?” pankartının açılmasına kadar gider.
Tüm bunların, hem birinci hem de ikinci dünya savaşına tarafsız kalıp girmeyen İsveç için hiç önemi yok sanırım. Öyle ya, hiç yokluk nedir bilmemişler, zorluk nedir görmemişler. Ne bir savaşta babasız kalmışlar, ne evsiz, ne yurtsuz kalmışlar. En çok da, Yahudi cemaatlerinin buna tepki göstermesini beklerdim. Çünkü İkinci Dünya Savaşı’nda Yahudilerin başına geldiği gibi, İsveçlilerin kutsal kitapları da yakılmamış hiçbir zaman. Şu anda Kur’an-ı Kerim’e yaptıkları saygısızlık, belki de ondan. Belki de diyorum, bir neden bulmaya çalışıyorum. Yaptıkları saygısızlığa, insanların tepkisizliğine, duyarsızlığına şaşırmamak elde değil mi sizce de? Sessiz kalan İslam coğrafyası ise beni hiç şaşırtmadı. “Ne de olsa, hepimiz benlik hevesine düştük.” diyerek, iğneyi kendimize, çuvaldızı başkasına batıralım…
Sonuç olarak, İsveç tarihte en çok savaştığı ülke Rusya’ya karşı genetiğinden gelen fobisini NATO’ya girerek yenmek üzere. Ama insanoğlu yani bütünün bir parçası olan bizler bilmeliyiz ki, evrende yani kainatın tümünde bir canlının gözyaşı varsa, evrenin tümü ağlar. Tıpkı Bağdat’ın ve Bosna’nın gözyaşı kurumadan, yeryüzüne altın çağ bile gelse, bu çağdan insanoğluna bir hayır gelmeyeceği gibi. Belki de, Bağdat’ı ve Bosna’yı yerle bir eden güçlerin, 500 günü aşan süredir, Ukrayna sahasında birbirini yemesinin nedeni de budur, bilinmez…
Dediğim gibi burada şarkılara, kitaplara değinmekti amacım. Ama kutsal kitaplara dahi saygı göstermeyen insanlığa, kitap sözlerinden bahsetmek, en azından bu haftalık da olsa gelmedi içimden.
Ben yine de, “Di day di day day” ile erovizyon yarışmasındaki danslarına eşlik ettiren bir çocuk, “Ele Güne Karşı Yapayalnız,” “Güllerin İçinden,” gibi şarkılarıyla büyüyen bir yetişkin, elinde “Sarı Laleler” ile Medine yollarına düşen olgun biri olarak, Mazhar – Fuat – Özkan üçlüsüne teşekkür ediyor, Fuat Güner’e çıktığı sonsuzluk yolculuğunda huzur diliyorum. İçimizdeki şeytanlara zülfikarlarla saldırsak da, saldırmasak da, sonuç değişmeyecek, gözyaşlarımız hiç bitmeyecek. Önemli olan güldüğümüz anları hafızamızda diri ve taze tutmak. Ne de olsa; “Güldüren de O’dur, ağlatan da. Öldüren de O’dur. Yaşatan da.” Necm Suresi 43. ve 44. Ayet.