Бир умрлик меҳнат самараси: энг узун сақич қоғози занжири муаллифи
Мазкур инсон – дунёдаги энг узун сақич қоғози занжирининг муаллифи. У нафақат рекордчи, балки бундай ғайриоддий ҳунар орқали минглаб кишиларнинг эътиборини қозонган инсон ҳамдир.
Ҳикоя 1965- йилга бориб тақалади. Ўшанда у 14 ёшли бола эди ва катта ёшдаги болаларнинг мактаб ҳовлисидан сақич қоғозларини мукаммал шаклда букиб, занжир ҳосил қилаётганини кўриб қизиқиб қолади. Бу техника унга дарров ёқади ва у синфдаги энг узун занжир яратиш бўйича мусобақада ғолиб чиқади. Орадан кўп ўтмай, мактаб миқёсида ҳам энг узун занжир яратувчи сифатида танилади.
Баъдроқ унинг қизиқишини қўллаб-қувватлаган маҳаллий болалар ҳам ўйин-кулгининг бир қисмига айланишади. “1967- йилги мактаб ёдномамда суратим остига: 'Сақич қоғозинг борми?' деб ёзишган эди,” — дейди у.
1992 йилда у ва рафиқаси Дебора Онтариода жойлашган “Рипли музейи”га ташриф буюришади. У ерда осилган катта сақич қоғози занжирини кўриб, ўзидаги занжир ундан анча катта эканини тушунадилар. Бу ҳолат уларни жиддий фикрлашга ундайди. Рафиқаси: “Бу иш бўйича нимадир қилишинг керак,” деб унга маслаҳат беради.
Шунда у “Рипли”нинг вице-президенти билан боғланади ва ундан "Гиннесс рекордлар китоби"даги мавжуд рекорд ҳақида эшитади. Бу хабар унда рақобат туйғусини уйғотади.
У “Wриглейъс” компаниясидан севимли “Жуиcй Фруит” сақичининг 5 000 дона қоғозини сўрайди. Тез орада яна 10 000 донасини олиб, ўша пайтдаги 7 400 фут (2.25 км) рекордни ортда қолдиради ва занжирини 10 000 футга етказади. 1994 йил март ойида у расман Гиннесс рекордлар китобига “Энг узун сақич қоғози занжири” рекордчиси сифатида киритилади. У шундан бери ушбу рекордни саккиз марта янгилаган.
Ҳозирда занжирининг расмий узунлиги 23,226 миля (37.4 км) ни ташкил қилади. Сўнгги расмий ўлчовда занжир 2 963 789 дона қоғоздан иборат эканлиги аниқланган. Бундай ўлчов жараёни ҳар беш йилда махсус геодезистлар ва икки норасмий гувоҳ иштирокида амалга оширилади.
У “чейн генг” деб атаган интернет жамоаси орқали бошқа занжир яратувчилар билан ҳам алоқа қилиб туради. Улар бир-бирига фотосуратлар, масофалар ва маслаҳатлар алмашишади. Ҳозирда гуруҳда тахминан 50 нафар иштирокчи бор.
2010 йилда у 3 миллионинчи ҳалқани Нью-Йоркдаги Таймс-сквер майдонида “Риплейъс Энтертаинмент” президенти иштирокида жамоатчилик олдида занжирга бириктирган. Бу воқеа унинг ҳаётидаги энг катта лаҳзалардан бири бўлган. Шунингдек, у “Wеирд Виргиниа” китобига “Дунёдаги энг зўр ўров санъаткори” деб киритилган.
Ҳозирда у нафақада, аммо бутун умри давомида тўртта йирик компанияда операциялар менежери сифатида фаолият юритган. Ҳиндистон, Филиппин, Пуэрто-Рико ва Германия каби мамлакатларда хизмат қилган. Унингча, ҳаёти мазмунли ва тўкис ўтган. “ТикТок”да у ҳақдаги видео 7.5 миллион кўрилиш тўплаган ва баъзи танқидларга жавобан у шундай дейди: “Менда ҳаёт бор. Мен бахтлиман.”
Унинг навбатдаги орзуси – занжирини марафон масофасигача (26.2 миля) узайтириш. Шунингдек, Вирджиния бичи (28 миля) каби узунликкача етиб бориш ҳам унинг ниятларидан бири. У ерда у 2002 йилдан бери рафиқаси билан яшайди ва бу ер дунёдаги энг узун пляжлардан бири ҳисобланади.
“Қўлларим ҳаракат қилар экан, занжир узайишда давом этади,” — дейди у. Бу сўзлар, шубҳасиз, меҳнат, сабр, ҳавас ва узлуксиз меҳр билан амалга оширилган сийратнинг рамзи ҳисобланади.