کُل فوتبال در خدمت چند تیم
در بیشتر سالهای دهه های۶۰ و۷۰ پرسپولیس و استقلال بدنه اصلی تیم ملی را با بهترین بازیکنان فوتبال ایران تشکیل میدادند؛ اما بقیه تیمها هم اگر فوق ستاره نداشتند لااقل دستشان خالی نبود و بودند بازیکنان وفاداری که به تیمهای متمول نمیرفتند.
با قدرت گرفتن تیمهایی مثل سایپا، سپاهان و به مرور فولاد و بازگشت تراکتور به سطح اول فوتبال در مقاطعی از دهه۸۰ و بیشتر دهه ۹۰، کم کم امیدوار شدیم که فوتبال ما از انحصار یکی دو تیم خارج شود، رقابتها جذاب شود و همه تیمها جرئت بازی تهاجمی را با داشتن ابزارهای لازم داشته باشند.
اما چند سالی است که تا بازیکنی در یک تیم شهرستانی مطرح میشود چهار تیم استقلال، پرسپولیس، سپاهان و تراکتور سراغش میروند. اما چرا این اتفاق به نفع فوتبال ما نیست؟