Τα παιδιά κομματικού σωλήνα και τα πρωταθλήματα στις εκλογές

Oι Σύνδεσμοι Φιλάθλων, σε ορισμένες περιπτώσεις αποτελούν κατάρα για τους συλλόγους και τον αθλητισμό γενικότερα. Κατάρα γιατί είναι οι πιο ευάλωτες ομάδες ως προς την ανάδειξη κοινωνικών φαινομένων όπως η βία, που με το πέρασμα του χρόνου λαμβάνει πιο ακραία μορφή.

Ανάδειξη και όχι γένεση, αφού η βία δεν ήταν ποτέ αθλητικό φαινόμενο ούτε είχε εκεί τις ρίζες της, άσχετα αν το αφήγημα της σύνδεσης με τους αθλητικούς χώρους ήταν ανέκαθεν βολικό. Bία μπορεί να ξεσπάσει σε ουρά αναμονής δημόσιας υπηρεσίας, για μια θέση πάρκινγκ, βία υπήρχε και υπάρχει εντός οικογενειών πίσω από κλειστές πόρτες.

Σήμερα, η ειδησεογραφία κατακλύζεται καθημερινά από ρεπορτάζ για συμπλοκές συμμοριών από παιδιά και άγριους ξυλοδαρμούς μεταξύ συμμαθητριών στα σχολεία.

Δεν είναι λοιπόν τα γήπεδα, ο αθλητισμός και οι Σ.Φ που εκθρέφουν την βία. Η βία είναι φαινόμενο των κοινωνιών, οπότε θα ήταν έκπληξη αν δεν αφορούσε και τα οργανωμένα οπαδικά κινήματα.

Το ότι από την εποχή του Γιώργου Λιάνη μέχρι τη σημερινή του Βρούτση άπαντες δείχνουν τους Σ.Φ με το δάχτυλο, είναι γιατί αποτελούν τον εύκολο στόχο και συμβάλλουν στον κοινωνικό αποπροσανατολισμό σε πολλά επίπεδα.

Εκτός από κρούσματα βίας, στα δελτία προβάλλονται καθημερινά ρεπορτάζ για πρόκληση τροχαίων λόγω μέθης, είτε επειδή οι οδηγοί δε σταματάνε στα φανάρια για να σπάσουν πλάκα.

Αν ο υπουργός μεταφορών ακολουθούσε την τακτική Βρούτση, επιβάλλοντας ποινές στις σχολές οδηγών και φακελώνοντας τα μέλη των λεσχών αυτοκινήτου, οι τροχαίες παραβάσεις θα είχαν μηδενιστεί.

Εκτός από την…κληρονομική κατάρα, οι Σ.Φ αποτελούν και ευχή, αφού η οπτική τους είναι συνήθως πιο ουδέτερη και σίγουρα λιγότερο εξαρτώμενη από αυτή των ΜΜΕ, που δύσκολα μένουν ανεπηρέαστα από τα λογής-λογής πάρε δώσε με τα κέντρα εξουσίας των ΠΑΕ.

Κυρίως όμως παραμένουν απρόσβλητοι από την σοβαρότερη ασθένεια της εποχής μας, με διαρκώς αυξανόμενο αριθμό θυμάτων. Την socialmediaκή αποβλάκωση, όπου ο κάθε διαδικτυακός κατασκηνωτής παρουσιάζει ως γεγονός όχι αυτό που συμβαίνει -που ούτως ή άλλως αγνοεί – αλλά εκείνο που θα ήθελε ή νομίζει ότι συμβαίνει.

Σε χθεσινοβραδινή ανακοίνωση, ένα μεγάλο κομμάτι των Σ.Φ του ΠΑΟΚ σχολιάζοντας τα τελευταία γεγονότα με αφορμή το γηπεδικό, αναφέρει μεταξύ άλλων «ζητούμε από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα για την Νέα Τούμπα χωρίς ανούσιες και στημένες ερωταπαντήσεις του τύπου “Πότε ξεκινάει; Άμεσα.”»

Πρόκειται για ζήτημα στο οποίο έχω αναφερθεί ουκ ολίγες φορές, από την πρώτη στιγμή που διαγνώστηκαν τα συμπτώματα πανικού, μετά την ανακατωσούρα που προκάλεσε η εμφάνιση Μυστακίδη.

Η τακτική που ακολούθησε αμέσως μετά η ΠΑΕ ΠΑΟΚ χαράχτηκε από «ταβλαδόρους», όπως τους είχα βαφτίσει.

Από παιδιά κομματικού σωλήνα συγκεκριμένα, που προφανώς πιστεύουν πως και στην υπόλοιπη κοινωνία κατοικοεδρεύουν αμνοερίφια, ίδια με αυτά στα οποία έμαθαν να απευθύνονται.

Και γαλουχήθηκαν με την ιδέα πως αφού στις εκλογές παίρνεις πρωτάθλημα, καταγγέλλοντας αρχικά την συμφωνία των Πρεσπών για να παρακαλάς γονυπετής να τηρηθεί στη συνέχεια, τάζοντας λεφτά που υπάρχουν χωρίς να υπάρχουν και καταργώντας μνημόνια για να υπογράψεις μετά ένα δικό σου, παντού ισχύει το ίδιο.

Αδιάφορο το χρώμα του σωλήνα, τα παιδιά που προέρχονται από αυτόν έχουν την ίδια νοοτροπία, θεωρούν ξεπερασμένη την ρήση του Λίνκολν και πιστεύουν πως με φθηνιάρικες πρακτικές και ψεύδη μπορούν να κοροϊδεύουν τους πάντες για πάντα.

Η χθεσινή ανακοίνωση ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να καταλάβουν στην πράξη, πως στον αθλητισμό δεν γίνεται να κοροϊδεύεις ακόμα και τους λίγους έστω για λίγο.

Ορισμένοι μπορεί να υποδυθούν τα κορόιδα, ώστε να σιγουρευτούν για τις κρίσεις τους.

Θα αποτελέσει δική τους επιλογή όμως και όχι επειδή εξαπατήθηκαν, όπως συμβαίνει με τους ψηφοφόρους.

Όταν στρατηγική αποτελεί η κατά συρροή παρουσίαση μακετών και οι διαρροές του τύπου «δόθηκε εντολή να επισπευστούν οι διαδικασίες», το αφήγημα θα μπαγιατέψει νωρίτερα απ΄ όσο νομίζεις.

Προτιμότερο θα ήταν λοιπόν για τον Ιβάν Σαββίδη αν έλεγε ότι «δεν μπορώ να ξεκινήσω το γήπεδο αυτή τη στιγμή, δώστε μου τόσο χρόνο».

Θα το εκτιμούσαν άπαντες, είναι τόσο αρραγής η σχέση του κόσμου με τον ιδιοκτήτη άλλωστε, που κανένας δεν θα ήταν αρνητικός.

Επιλογή που ακυρώνεται όμως, όταν ξεκινάς με μακέτες, γαρνιρισμένες με μπόλικα ΘΑ.

Κι αν για ένα θέμα που αρκούσαν μερικές ειλικρινείς εξηγήσεις το παιδί του κομματικού σωλήνα τα έκανε θάλασσα, καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα γίνει όταν έρθουν τα πραγματικά δύσκολα…