Αφοπλισμός

Ο Νετανιάχου υποστηρίζει ότι η κατάληψη της πόλης της Γάζας (όχι ολόκληρης της λωρίδας) είναι ο μόνος τρόπος για να τελειώσει ο πόλεμος. Είναι αμφίβολο αν το πιστεύει και ο ίδιος και, πάντως, από το ακροατήριό του, το εσωτερικό και το διεθνές, δεν πείστηκε κανείς. Στο Ισραήλ, κανείς δεν είναι ικανοποιημένος με την απόφαση του πρωθυπουργού τους, ακόμη και η στρατιωτική ηγεσία που καλείται να πραγματοποιήσει την κατάληψη. Οι προοδευτικοί το εκλαμβάνουν ως κλιμάκωση του πολέμου, οι συντηρητικοί και πολεμοχαρείς το βρίσκουν πολύ λίγο. Αμφότεροι έχουν το δίκιο τους. Αν παρακολουθεί κάποιος τις αγγλόφωνες εκδόσεις των ισραηλινών ΜΜΕ, θα έχει προσέξει εδώ και πολλούς μήνες την γκρίνια, τα παράπονα, ακόμη και τον θυμό, που εκφράζονται στην αρθρογραφία, για την αενάως μεταβαλλόμενη στρατηγική του Νετανιάχου στη Γάζα. Μία λέει το ένα, μία το άλλο, κανείς δεν έχει καταλάβει τι έχει στο μυαλό του. Οι σύμμαχοί του στην κυβέρνηση τείνουν να πιστέψουν ότι δεν έχει στρατηγική, γι’ αυτό και απειλούν να ρίξουν την κυβέρνηση, οι δε αντίπαλοί του έχουν πειστεί ότι η μόνη στρατηγική του είναι η διαιώνιση του πολέμου. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος, πιστεύουν, για να διατηρήσει την εξουσία και, ίσως, να γλιτώσει από τις δικαστικές περιπέτειές του.

Η ίδια πεποίθηση εξαπλώνεται όμως και στο εξωτερικό. Προχθές μόλις, ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας ανακοίνωσε ότι τον Σεπτέμβριο η χώρα του θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης και θεωρείται βέβαιο ότι θα ακολουθήσει και η Νέα Ζηλανδία, η κυβέρνηση της οποίας από καιρού είχε δηλώσει ότι το μόνο που αναζητούσε για να προχωρήσει στην αναγνώριση ήταν η κατάλληλη χρονική στιγμή. Να θυμίσω ότι το ίδιο προτίθενται να κάνουν και το έχουν ήδη ανακοινώσει η Γαλλία, ο Καναδάς και το Ηνωμένο Βασίλειο. Θα μου πείτε, τι να αναγνωρίσουν, αφού το κράτος της Παλαιστίνης δεν έχει ούτε καθορισμένα σύνορα, ούτε μόνιμο πληθυσμό, ούτε κεντρική κυβέρνηση; Ο,τι έχουν ήδη αναγνωρίσει άλλα 147 κράτη-μέλη του ΟΗΕ μέχρι τώρα, δηλαδή αυτό που θα προκύψει ως κράτος, όταν και αν προκύψει. Υπάρχει μια λογική πίσω από τη στάση αυτή και την εξήγησε στις δηλώσεις του ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας. Γίνεται, είπε, για να δημιουργηθεί συντονισμένη διεθνής πίεση για τη λύση των δύο κρατών, «τη μοναδική ελπίδα της ανθρωπότητας για να σπάσει ο κύκλος της βίας στην περιοχή», όπως είπε με γλαφυρότητα.

Σε γενικές γραμμές έχει δίκιο. Αυτή είναι η μόνη ελπίδα μακροπρόθεσμα. Πόσο εφικτό είναι όμως; Κατ’ αρχάς, πρέπει να πειστούν οι Παλαιστίνιοι! Θυμίζω, γιατί πολύ εύκολα τα ξεχνάμε αυτά, ότι το 2000 ήταν ο Αραφάτ εκείνος που αρνήθηκε τη γενναιόδωρη παραχώρηση εδαφών από τον Εχούντ Μπάρακ και αποχώρησε από τη διαδικασία, επικεφαλής της οποίας ήταν ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον. Ακολούθησε η Ιντιφάντα στα παλαιστινιακά εδάφη και στο Ισραήλ ο καταποντισμός της Κεντροαριστεράς, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η ιδρυτική πολιτική τάση στην ιστορία του Ισραήλ. Η Ιντιφάντα ήταν η αρχή μιας πορείας που κατέληξε στη δικτατορία της Χαμάς στη Γάζα. Για τον λόγο αυτό, λύση δύο κρατών δεν μπορεί να υπάρξει όσο υπάρχει η Χαμάς. Ρωτήστε και τον Μπίμπι, το ίδιο θα σας πει κι αυτός! Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που ο ίδιος ο Νετανιάχου συνέβαλε στην εγκαθίδρυση του καθεστώτος της Χαμάς, εξασφαλίζοντάς τους χρηματοδότηση από τον Κόλπο, ακριβώς επειδή η ύπαρξή της κρατούσε τους Παλαιστίνιους διασπασμένους και απέκλειε τη λύση των δύο κρατών.

Επομένως, αδιέξοδο και επιστρέφουμε στην αρχή, γιατί, προκειμένου να υπάρξει η δυνατότητα των δύο κρατών, πρέπει προηγουμένως να φύγει από την εικόνα η Χαμάς. Το αναγνωρίζουν ακόμη και εκείνοι που ζητούν από το Ισραήλ να μην επεκτείνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως έκαναν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Δανία, η Ελλάδα και η Σλοβενία, με κοινή δήλωσή τους, πριν από την έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με θέμα την κατάσταση στη Γάζα. Στη δήλωσή τους οι πέντε χώρες ζητούν, επίσης, «να αφοπλιστεί η Χαμάς»! Συγγνώμη, αλλά αυτό πώς γίνεται; Να την πάρουμε με το καλό και τις νουθεσίες, για να πειστεί να ξεκινήσει ψυχανάλυση και εμείς να κάνουμε υπομονή; Δυστυχώς μόνο με πόλεμο «αφοπλίζεται» η Χαμάς, ούτε με ευχές ούτε με δεήσεις και λιτανείες. Φυσικά, οι πέντε καλοπροαίρετες χώρες το γνωρίζουν, γι’ αυτό και αποφεύγουν να το πουν – δεν θέλουν ψεγάδι στην εικόνα της καλοσύνης τους. Ετσι επιλέγουν τον τεχνικό όρο «αφοπλισμός», που είναι βέβαια το αποτέλεσμα του αναπόφευκτου, που δεν τολμούν να πουν: του πολέμου…