Γιατί ποντάρει το Μαξίμου στην… επάνοδο Τσίπρα

Οι γνώστες της πολιτικής κουζίνας επιμένουν: δεν μπορεί κανείς να φτάσει σε εκλογική μάχη χωρίς να έχει καδράρει τον απέναντι, ούτε μπορεί να στηθούν κάλπες χωρίς να προβάλλονται στους ψηφοφόρους συγκρίσεις. Λένε κάτι ακόμα: ένα ισχυρό φόβητρο – ένα σκιάχτρο, κατά το κοινώς λεγόμενο – μπορεί να ισχυροποιήσει ένα εκλογικό δίλημμα υπό δύο προϋποθέσεις. Πρέπει το πρώτο να ακούγεται πειστικό στα αφτιά των πολιτών και πρέπει εκείνος που το παρουσιάζει να μην του δίνει υπερβολική βαρύτητα.

Η ανάγκη των κομματικών επιτελείων σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση να επιστρέψουν στην επίκληση «δράκων», φάνηκε από τη στιγμή που η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη πέρασε το μέσον της δεύτερης τετραετίας. Απέναντι στις αντιπολιτευτικές κατηγορίες για «αυταρχική Δεξιά», «διαφθορά» και «κυβέρνηση των σκανδάλων», μπαίνουν τα κυβερνητικά φόβητρα του «πολιτικού χάους», της «οικονομικής αστάθειας», του «λαϊκισμού».

Στη χάραξη στρατηγικής με ορίζοντα κάλπης, το Μέγαρο Μαξίμου δεν υπολογίζει μόνο το γεγονός, ότι το πολιτικό σκηνικό αποκτά πλέον όλο και εντονότερα εκλογικά χαρακτηριστικά. Βάζει στην εξίσωση την προοπτική ηγετικής επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα, επιλέγοντας σε πρώτη φάση βολές κατά ριπάς στον πρώην πρωθυπουργό – ιδίως μετά την τελευταία συνέντευξή του («Le Monde») και ενόψει της παρέμβασής του στη Θεσσαλονίκη, ένα 24ωρο πριν από τις εξαγγελίες του Μητσοτάκη για το 2026.

Διπλός στόχος

Με το σκεπτικό του νυν Πρωθυπουργού, κυβέρνηση και ΝΔ δεν έχουν να χάσουν από τις κινήσεις του πρώην ούτε από την προοπτική δυναμικής επανόδου του. Ενα τέτοιο ενδεχόμενο, όπως εκτιμάται στην κυβερνητική έδρα (παρότι υπάρχουν και διαφορετικές αναγνώσεις), μπορεί να υπηρετήσει διπλό στόχο: από τη μία το ανακάτεμα της τράπουλας στον χώρο της Κεντροαριστεράς θα απειλούσε με διάσπαση δυνάμεων, επιδεινώνοντας την εικόνα κατακερματισμού και κόβοντας δρόμο πρώτα στο ΠΑΣΟΚ που διεκδικεί να εδραιωθεί ως βασική εναλλακτική για τη διακυβέρνηση.

Από την άλλη ένας γνώριμος αντίπαλος από τα παλιά μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση της γαλάζιας αποσυσπείρωσης, από τη στιγμή που θα επανενεργοποιούνταν στους ψηφοφόρους αντιΣΥΡΙΖΑ αντανακλαστικά. Σε αυτό στοχεύουν οι διαρκείς παραπομπές στη διακυβέρνηση Τσίπρα έως οι επιθέσεις με οξείς χαρακτηρισμούς – ακόμα και η επίσημη κυβερνητική φωνή, ο Παύλος Μαρινάκης, είπε ότι «στους μόνους που έλειψε» ο Τσίπρας «είναι βαρυποινίτες, εγκληματίες, βιαστές, δολοφόνοι, έμποροι ναρκωτικών που αποφυλακίστηκαν επί των ημερών του».

Προετοιμασία

Με διακηρυγμένο τον στόχο να διεκδικήσει τρίτη θητεία, αλλά απέχοντας από μια τροχιά ρεαλιστικής διεκδίκησης αυτοδυναμίας και, άρα με λιγοστές πια ευκαιρίες να ανατρέψει δεδομένα, ο Μητσοτάκης δεν περιμένει το οριστικό σινιάλο επιστροφής τού άλλοτε βασικού αντιπάλου του και τρέχει να προετοιμαστεί για κάθε ενδεχόμενο. Οι προκαταβολικές επιχειρήσεις αποδόμησης του πρώην γίνονται διότι το Μαξίμου διακρίνει ευκαιρία προκαταβολικής ενίσχυσης διακυβευμάτων και διλημμάτων, όπως «σταθερότητα ή κατακερματισμός» και «συνέχεια ή χάος».

Εν αναμονή των διατυπώσεων του νυν Πρωθυπουργού και του πρώην κατά τη συνέντευξη Τύπου στο Βελλίδειο, διαφαινόταν πάντως τα τελευταία 24ωρα ένα χαμήλωμα τόνων στη λογική ,ότι «οι ψηφοφόροι των άλλων κομμάτων θα επιλέξουν ποιος θα είναι ο αντίπαλός μας» και ότι «στο τέλος της ημέρας οι πολίτες συγκρίνουν πρόσωπα και προγράμματα», μαρτυρώντας ότι προετοιμάζονται για έναν υπολογίσιμο αντίπαλο. Εξάλλου, αν και δεν θα πάψουν οι τροχιοδεικτικές βολές ούτε προτίθεται το Μαξίμου να αφήνει οτιδήποτε αναπάντητο από πλευράς Τσίπρα, οι πληροφορίες λένε ότι ζυγίζονται προσεκτικά και οι προειδοποιήσεις από γαλάζιους για τυχόν λάθος υπολογισμούς από την αναβίωση του παλιού διπόλου.

Εντός ΝΔ υπάρχουν στελέχη που χαρακτηρίζουν ριψοκίνδυνη έως λάθος τη στρατηγική πρώιμης μετωπικής με τον Τσίπρα. Εκφράζουν διπλή ανησυχία: πρώτον, μπορεί σε κάποια ακροατήρια να φαντάζει ως «φόβος» ή ακόμα χειρότερα ως «αλαζονεία» αυτή η στάση και δεύτερον, «η παρελθοντολογία» μπορεί να φανεί ως «έλλειμμα οράματος», φέρνοντας αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτέλεσμα σε μερίδα της κοινωνίας που παραμένει δυσαρεστημένη από την κυβέρνηση.