Νέα μελέτη αποκαλύπτει: Ο ανθρώπινος εγκέφαλος «σταματά» τον χρόνο κατά την άσκηση

Ο χρόνος ίσως να κυλά πραγματικά πιο αργά στο γυμναστήριο — τουλάχιστον στον εγκέφαλο μας. Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό *Brain and Behavior* αποκαλύπτει ότι, κατά τη διάρκεια της άσκησης, οι άνθρωποι τείνουν να αντιλαμβάνονται τον χρόνο ως πιο αργό, υπολογίζοντας λανθασμένα τα χρονικά διαστήματα σχεδόν κατά 9%.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε 33 συμμετέχοντες οι οποίοι κλήθηκαν να διανύσουν 4.000 μέτρα σε στατικό ποδήλατο. Σε πέντε διαφορετικά σημεία της διαδρομής — πριν την έναρξη, μετά τα 500, 1500 και 2500 μέτρα, καθώς και μετά το τέλος — τους ζητήθηκε να εκτιμήσουν χρονικά διαστήματα 30 δευτερολέπτων. Το εντυπωσιακό εύρημα ήταν ότι σε κάθε στάδιο ο χρόνος που εκτιμούσαν ήταν κατά μέσο όρο 8-9% μικρότερος από τον πραγματικό, γεγονός που σημαίνει ότι ο δικός τους «εσωτερικός χρονοδιακόπτης» έτρεχε λίγο πιο γρήγορα.

Για να ελέγξουν αν οι εξωτερικοί παράγοντες επηρεάζουν την αίσθηση του χρόνου, οι ερευνητές επανέλαβαν το πείραμα σε τρεις συνθήκες: μία ατομική (σαν χρονομέτρηση), μία εναντίον ενός ψηφιακού αντιπάλου, και μία πραγματικά ανταγωνιστική, όπου οι συμμετέχοντες έπρεπε να προσπαθήσουν να νικήσουν. Παρά τις αλλαγές, η παρουσία αντιπάλου ή η αυξημένη προσπάθεια δεν επηρέασαν την αντίληψη της διάρκειας — ο χρόνος συνέχιζε να «κινείται» με την ίδια σχετική βραδύτητα στο μυαλό τους.

Οι επιστήμονες, προερχόμενοι από ολλανδικά και βρετανικά πανεπιστήμια, καταλήγουν ότι η σωστή αντίληψη του χρόνου είναι κρίσιμη για την απόδοση των αθλητών. Οι ψυχολογικές και σωματικές μεταβολές κατά την άσκηση φαίνεται να παίζουν ρόλο στην εκτίμηση της διάρκειας και, επομένως, στον ρυθμό που ακολουθεί κάθε αθλητής. Όπως σημειώνουν, χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να αποσαφηνιστεί ο ρόλος των εξωτερικών ερεθισμάτων, της έντασης και της διάρκειας της άσκησης στην αίσθηση του χρόνου.

Η μελέτη ανοίγει νέους δρόμους για την αθλητική ψυχολογία και την προπονητική. Οι ερευνητές προτείνουν ότι μελλοντικά οι τεχνικές οπτικού συγχρονισμού, όπως οι φωτεινές ενδείξεις προσαρμοσμένες στον ρυθμό, θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους αθλητές να διατηρούν σταθερό ρυθμό και ενέργεια σε αγώνες αντοχής.

Ίσως τελικά να μην είναι απλώς η πλήξη που κάνει το ρολόι να μοιάζει ακίνητο κατά τη διάρκεια της προπόνησης· το σώμα και ο εγκέφαλος φαίνεται πως έχουν τον δικό τους, εσωτερικό χρόνο.