Τζάκι και Τέρι
Τα κορίτσια ευτυχούν στο Καπαλί Τσαρσί, το Μεγάλο Παζάρι της Πόλης. «Monkeys, best monkeys, μπατζανάκη’μ!» κάνουν οι κράχτες στα κατώφλια των μαγαζιών. Και σου κουνούν για δόλωμα μια τσάντα, η οποία στη γνήσια εκδοχή της τιμάται ίσαμε δέκα χιλιάδες ευρώ κι αυτοί εδώ στη δίνουν, σε σχεδόν τέλεια απομίμηση, για ένα πενηντάρικο. «Πόσο θα μαϊμουδίζουμε ακόμα;» ρωτάω, βαριέμαι ήδη. «Τουλάχιστον δυο ώρες!» «Πάτε καλά; Σας περιμένω έξω». Μακαρίζω την προνοητικότητά μου που έχωσα στο σακίδιο το βιβλίο μου.
Αράζω σε στέκι φίνο, για τα τουριστικά δεδομένα της περιοχής, με λαχματζούν και καϊσερλί μοσχομυριστό. Βγάζω το «Φραντζολάκι» του Κρασναχορκάι – θα το παλέψω κι ας μη βάζει ο ούγγρος νομπελίστας τελεία πριν περάσουν είκοσι σελίδες. Προτού το ανοίξω, το μάτι μου πέφτει στο διπλανό τραπέζι.
Ενα ζευγάρι χαμογελαστό, αλέγκρο. Εκείνη αφράτη, κοκκινομάλλα, μπιρμπιλομάτα. Πενηντάρα, αλλά με ενθουσιασμό μαθήτριας. Εκείνος ξανθωπός που έχει αρχίσει να γκριζάρει, λεπτός, γεροδεμένος. Πίνουν μπίρα, καπνίζουν. Δεν κρατιέμαι να μην τους μιλήσω.
«Από πού είστε;»
«Χάμιλτον, Οχάιο»
Ηλίου φαεινότερον. Οι Ευρωπαίοι, εάν ένας άγνωστος πάει να τους πιάσει κουβέντα, θα μορφάσουν διερευνητικά, ενίοτε και καχύποπτα, «φλερτάρει;» θα αναρωτηθούν «ή θέλει κάτι να πουλήσει;». Οι Ασιάτες θα κλείσουν σαν στρείδια, η συστολή φύση τους. Ενώ οι Αμερικάνοι σε κοιτούν στα μάτια κι απολαμβάνουν την τυχαία κουβεντούλα – το small talk –, που καταλήγει σε ένα «see you later» κι ας είναι προφανές ότι δεν θα συναντηθείτε ξανά ποτέ.
«Πώς από την Κωνσταντινούπολη;»
«Κάνουμε κρουαζιέρα. Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο, Αδριατική. Πέρυσι πήγαμε Καραϊβική. Του χρόνου λέμε Βερμούδες! Εγώ είμαι η Τζάκι!»
«Εγώ ο Τέρι!»
«Τις συνηθίζουν τις κρουαζιέρες στον τόπο σας;»
«Στη μικρή μας πόλη εννοείς; Κανείς δεν έχει ταξιδέψει ποτέ στο εξωτερικό, τους φαίνεται σχεδόν αδιανόητο. Πολύ ακριβό άλλωστε για εμάς τους χιλμπίληδες…»
Χιλμπίλης σημαίνει χωριάτης, εντυπωσιάζομαι που συστήνονται έτσι.
«Κόβουμε, εννοείται, από αλλού. Αυτοκίνητο δεν αλλάζουμε αν δεν σαραβαλιάσει εντελώς, παιδιά δεν έχουμε…»
«Δεν έχουμε καν παντρευτεί…» χαμογελάει η Τζάκι. «Τι ανάγκη έχει η σχέση μας τον δήμαρχο ή τον παπά;»
«Με τι ασχολείστε;»
«Εγώ γραμματέας σε εταιρεία»
«Εγώ μαραγκός».
Κοιτάω τα δάχτυλά του με τους ρόζους και το τσιγάρο ανάμεσά τους – πόσο αλλόκοτο, παρωχημένο θα φαντάζει στη χώρα του! Συζητάμε για το μαόνι, την καρυδιά, μου εξηγεί γιατί δεν κατασκευάζονται έπιπλα από ευκάλυπτο.
«Θαυμάζω» του λέω και το εννοώ «όσους φτιάχνουν με τα χέρια τους…».
«Τον πατέρα μου να ‘βλεπες! Μάστορας ανεπανάληπτος. Μπορούσε να σου χτίσει ένα σπίτι, από τούβλα μέχρι φινιρίσματα. Και βετεράνος δυο πολέμων, Κορέας και Βιετνάμ». Σκοτεινιάζει. «Στα δεκατρία μου έφυγα από τη μάνα μου, μετακόμισα σε εκείνον. Δεν του ‘φερα γούρι. Βάρεσε το αφεντικό του κανόνι, έμεινε άνεργος, μείναμε άστεγοι, γυρίσαμε τρεις πολιτείες σε έξι μήνες ώσπου να βρει δουλειά…».
«Πολύ ζόρικο…».
«Ετσι έμαθα να στηρίζομαι στα πόδια μου. Να μην περιμένω βοήθεια από κανέναν».
Ελεεινολογούν το κράτος, το σύστημα, που άπαξ και στραβοπατήσεις, σε κοιτάει αδιάφορο να γκρεμίζεσαι, την πολιτική των επιδομάτων – «παρηγοριά στον άρρωστο, άσε που πολλοί τα εισπράττουν με πλαστά χαρτιά…».
Οσα μου έλεγαν ως τώρα ηχούσαν εναλλακτικά, ελευθεριακά, σχεδόν χίπικα, σίγουρα αριστερόστροφα. Μόλις σχηματίζεται μέσα μου η υποψία. Τολμώ την ερώτηση.
«Τι ψηφίσατε;»
«Τραμπ δαγκωτό!»
«Μα δεν είναι γελοίος;»
«Είναι διασκεδαστικός! Μιλάει ντρέτα, μας καταλαβαίνει!»
«Ενώ οι Δημοκρατικοί;»
«Ψηλομύτες! Αμα δεν ξέρεις τι σου γίνεται, μάλιστα, τότε θα σε αγκαλιάσουν. Πιο εύκολα έκανες φυλομετάβαση επί Μπάιντεν παρά χημειοθεραπεία. Ο μπάρμπα Ντόναλντ στηρίζει τους βιοπαλαιστές».
Εχω μείνει άναυδος. Προσπαθώ να καταλάβω, όχι να ξεφουρνίσω εύκολα, έξω από τον χορό, επιχειρήματα. Ούτε φασίστες μοιάζουν η Τζάκι κι ο Τέρι ούτε χαζοί – κάθε άλλο. Ασε που παραμένουν συμπαθέστατοι. Τόσο που τους κερνάω. Το δέχονται με χίλια ζόρια, μόνο επειδή ο παππούς μου είχε ζήσει στην Πόλη.
Χαιρετιόμαστε εγκάρδια. Φεύγω με ένα πλατύ χαμόγελο. Κι ένα πελώριο ερωτηματικό.