زندگی با حقوقی که به نیمه ماه نمی‌رسد/روایت کارگران البرز از خط فقر، معیشت و وعده‌های نیمه‌تمام

برای بسیاری از کارگران البرز، زندگی به یک محاسبه روزانه تبدیل شده است؛ محاسبه اینکه امروز کدام هزینه را حذف کنند تا فردا بتوانند سر کار حاضر شوند. کرایه راه تا شهرک‌های صنعتی، اجاره‌های سنگین و قیمت خوراک، دستمزدی را که قرار بود تکیه‌گاه زندگی باشد، به عددی ناکافی و نگران‌کننده تبدیل کرده است.

به گزارش خبرنگار ایلنا، صبح‌های البرز، خیلی زودتر از طلوع آفتاب آغاز می‌شود؛ برای کارگرانی که نه در نزدیکی محل کار، که کیلومترها دورتر از شهرک‌های صنعتی اشتهارد، نظرآباد، سیمین‌دشت و هشتگرد و حتی دورتر از محل کارشان در تهران، زندگی می‌کنند. آن‌ها هر روز پیش از روشن شدن هوا، با دغدغه کرایه رفت‌وآمد، مسیرهای طولانی، خودروهای شخصیِ اشتراکی یا سرویس‌هایی با کرایه‌های سنگین، راهی کارخانه و محل کار می‌شوند؛ مسیری که گاه بخش قابل‌توجهی از حقوق ماهانه‌شان را می‌بلعد.

گفت‌وگو با کارگران البرزی نشان می‌دهد دستمزد مصوب، نه‌تنها پاسخگوی هزینه‌های مسکن و خوراک نیست، بلکه حتی تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی را هم با اما و اگر همراه کرده است. وعده‌های چندساله درباره «مسکن کارگری» برای بسیاری از آن‌ها هنوز در حد حرف باقی مانده و اجاره‌خانه در کرج و شهرهای اطراف، سهمی سنگین‌تر از توان کارگر از سفره معیشت برداشته است.