Οι σπεύδοντες, οι επιτιθέμενοι και η κυρία Καρυστιανού
Η κυρία Καρυστιανού μήπως βιάστηκε να προχωρήσει; Θα αντέξει μέχρι τις εκλογές την προφανή και πολλαπλή φθορά που θα υποστεί; Γιατί ο χώρος της πολιτικής, πέραν των ιδεολογικών επικλήσεων (ή άλλοθι), είναι επαγγελματικά σκληρός και εξόχως ανταγωνιστικός. Διεκδικείς ένα τμήμα του εκλογικού σώματος; Τότε τους έχεις όλους «απέναντι». Ακόμα και την κυβέρνηση που αυτή τη στιγμή είναι η πιο ωφελημένη από την κάθοδο, αφού η κυρία Καρυστιανού θα αποδυναμώσει ή συμπιέσει κυρίως τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Είχα δημοσιεύσει στα «ΝΕΑ» (20-12-2025), όπως και αναπτύξει τηλεοπτικά (One channel), ένα σενάριο με κέντρο το εικαζόμενο (τότε) κόμμα της κυρίας Καρυστιανού και τις αναταράξεις που, δυνητικά, θα προκαλούσε. Περίπου έτσι εξελίσσονται τα πράγματα. Σήμερα όμως είναι όλα πιο ευδιάκριτα και συγχρόνως πιο αμφίσημα. Οχι γιατί (σχεδόν) αναγγέλθηκε το κόμμα και αχνοφαίνονται οι επιπτώσεις στους υπολοίπους, όσο για τον μακρύ χρόνο που υπολείπεται μέχρι τις εκλογές.
Η κυρία Καρυστιανού θα χρειαστεί στοιχειωδώς οργανωμένη βάση ή έστω δικτύωση, θα χρειαστεί συγκρότηση πολιτικών θέσεων επί ενός μεγάλου φάσματος θεμάτων, θα χρειαστεί στελέχη, θα πρέπει να αποκρούσει τα διάφορα «λαμόγια» που θα σπεύσουν να την πατρονάρουν και να τη χρησιμοποιήσουν ως όχημα της δικής τους ανέλιξης (μέχρι να την εξαντλήσουν και εγκαταλείψουν). Η κυρία Καρυστιανού, αν και ταλαντούχα, δεν έχει πολιτική εμπειρία, απόδειξη ότι προκειμένου να υπογραμμίσει τη διαφορά της από τους υπόλοιπους, σχεδόν τους κατήγγειλε, ακόμα κι αυτούς που (έστω για λόγους πολιτικής τακτικής) την υπερασπίστηκαν. Απέκλεισε ως συνομιλητή της τον Τσίπρα, προφανώς ακούγοντας εισηγήσεις ότι ο τελευταίος «αποτελεί έναν βασικό ανταγωνιστή της». Ξεκίνησε δηλαδή πάνω σε μια αντικοινοβουλευτική φόρμα, όπου η διαφορά δεν εκφράζεται με θέσεις αλλά με αποκλεισμούς, σε κάθε περίπτωση, αποκαθηλωτικούς, όλων των δομών της κοινοβουλευτικής δημοκρατικής σύμβασης που υπέγραψε η χώρα αμέσως μετά την πτώση της χούντας.
Κατά τον χρόνο μέχρι τις εκλογές, θα χρειαστεί να εκπλήσσει συνέχεια, να βρίσκεται στην επικαιρότητα, χωρίς πια τη σεβάσμια εσθήτα της μητέρας και αγωνίστριας, χωρίς τη συσπείρωση των μέχρι σήμερα συνοδοιπόρων. Θα έχει τον ρόλο της ενεργού πολιτικού. Αν δεν μπορέσει να δημιουργήσει μια στοιχειώδη οργανωτική δομή ή έστω μια οργανωμένη σοσιαλμιντιακή δομή, θα την κατασπαράζουν. Θα δέχεται συγχρόνως επιθέσεις από θιγομένους και πιέσεις από εποφθαλμιούντες που θα τη θέλουν ως όχημα (ήδη έχει συμβεί). Οταν έχουν ρεύμα τέτοια προσωποκεντρικά διαβήματα, παρουσιάζονται, συχνά, ως εκπρόσωποι πρόθυμα πρόσωπα σε αστικές συνοικίες και επαρχίες (που ονειρεύονται επιτέλους την άνοδο στην επουράνια σφαίρα της πολιτικής), αλλά, μη έχοντας ιδεολογικούς μηχανισμούς και ψυχικούς δεσμούς μεταξύ τους, συνήθως απομακρύνονται (όταν π.χ. δεν επιλεγούν ως υποψήφιοι του κόμματος) ή, το συνηθέστερο, μαλώνουν μεταξύ τους. Η έρημος που θα διανύσει με ανταγωνιστές τον χώρο επιρροής του Αλέξη Τσίπρα, τα αριστερά κόμματα και τις ομάδες, την Πλεύση Ελευθερίας, τον χώρο των παρυφών του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της «αντισυστημικής» Δεξιάς, θα είναι μεγάλη. Πιθανά λάθη της θα μεγεθύνονται μιντιακά, με βίαιες προσωπικές, σοσιαλμιντιακές επιθέσεις. Τόσο οι επιθέσεις όσο και οι αγιογραφικοί εκθειασμοί αποκλίνουν από την ψύχραιμη ορθολογική σκέψη και δεν διαμορφώνουν δεσμούς πολιτικού βάθους.
Οι επόμενες δημοσκοπήσεις, ιδίως η χαρτογράφηση του κοινού που συλλέγει (και κυρίως από πού αυτό αφαιρείται), θα δείξουν (και εξηγήσουν) τους επιτιθέμενους. Ενώ φαίνεται ότι αποσταθεροποιεί το πολιτικό σύστημα, στην πραγματικότητα, προσφέροντας ανασφάλεια, μάλλον σταθεροποιεί. Η ορμητική λαϊκή ανάθεση συχνά ακολουθείται από την εύκολη (και εκδικητική) απο-επένδυση.