Το σεξ του ατζαμή

Είμαστε με τη διεθνή νομιμότητα, αλλά αν μας συμβεί το κακό (όπως στην Κύπρο) τότε η διεθνής νομιμότητα δεν μας σώζει. Συνεπώς τώρα είμαστε, ή κάνουμε πως είμαστε  (για εθνικούς, υπαρξιακούς λόγους) με εκείνον που μπορεί να μας κάνει κακό, ή να το επιτρέψει να συμβεί – δηλαδή δεν βρίζουμε τον κροκόδειλο μέχρι να περάσουμε το ποτάμι. Διότι εκείνος αποφασίζει τώρα ποιο είναι το καλό και πρέπει να φυλαγόμαστε εφόσον προέχει η επιβίωση και ωραία είναι τα δίκαια λόγια αλλά πήγαινε τώρα να τα πεις στους νεκρούς Ουκρανούς και στους Παλαιστίνιους.

Ξέρουμε εξάλλου πως το σεξ του ατζαμή το φοβούνται και οι σεξεργάτριες. Η πραγματική ρήση είναι «Το γα…σι του ατζαμή το φοβούνται και οι πουτάνες». Αλλά είπα να το γράψω πιο απαλά για να μη φαινόμαστε ανάρμοστα νατουραλιστές – πάντως το νόημα είναι αυτό και το επαλήθευσε η ενέργεια του ατζαμή Τραμπ που μπουζούριασε τον Μαδούρο με τις πιτζάμες. Ποιος κανονικός θα έκανε αυτό το καλό; Ο Μπάιντεν; Δεν νομίζω – και βέβαια θεωρούμε ατζαμή τον Τραμπ διότι τσουβάλιασε άτσαλα τον δικτάτορα, οπότε και διαμαρτύρονται διάφοροι (κι εμείς) εν ονόματι της όποιας νομιμότητας. Σωστά. Αλλά αν είχε συλλάβει με τον ίδιο τρόπο ας πούμε τον Πινοτσέτ, τότε μάλλον δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Ή, αν κάποιος άγνωστος (υποτίθεται) sniper είχε εκτελέσει τον Μαδούρο με τουφέκι από τα δυο χιλιόμετρα πάλι δεν θα υπήρχε θέμα – όλο το παίγνιο είναι στο φαίνεσθαι και στη σωτηρία των προσχημάτων που είναι προϋπόθεση της πολιτικής. Ωστόσο, για εμάς τους αδύναμους, ένα μετράει πιο πολύ: η επιβίωση. Ακόμα και ο Μέγας Πέτρος το είχε πει: «μερικές φορές πρέπει να σκύψεις για να νικήσεις» – εν προκειμένω για να διαφύγουμε από τις συμπληγάδες μιας αφόρητης συγκυρίας. Τώρα βέβαια πουλάνε περηφάνια κυρίως εκείνοι που επί δεκαετίες πηγαίνανε σκυφτοί και παίρνανε γραμμή από βόρεια κέντρα, ακόμα και για το πότε θα κατουρήσουν – έτσι συμβαίνει συνήθως.

Και δεν τους πειράζει ο Τραμπ, αλλά κυρίως ο Μητσοτάκης. Και δεν τους πειράζει η μαχαιριά, αλλά η τρύπα στο πουκάμισο. Ούτε το οριακά παράνομο της ενέργειας Τραμπ τους ενοχλεί, αλλά το γεγονός ότι μπούκαρε και συνέλαβε τον συγκεκριμένο αριστερό δικτάτορα. Δηλαδή αν μπορούσαν οι αγιατολάδες να μπούνε και να μαγκώσουν τον Νετανιάχου καθ’ ύπνους και με το σλιπ, τι θα έλεγαν όλοι εκείνοι που τώρα κράζουν περί της νομιμότητας, ή μη; Μάλλον θα πανηγύριζαν διότι τη νομιμότητα την επικαλούμαστε εφόσον συμφέρει πολιτικά, αλλιώς, αν χρειαστεί, κάνουμε και τον Μουγκοπέτρο. Τσιμουδιά. Εδώ, το διεθνές δίκαιο και αρκετοί νυν διαμαρτυρόμενοι έκαναν δώδεκα χρόνια σιωπητήριο και είχαν περιπέσει σε εθελούσια τύφλωση για όσα όργια γίνονταν στη Βενεζουέλα: πέρα από την πείνα λόγω του ότι, ενώ έχουνε το πιο πολύ πετρέλαιο, οι Μαδουρικοί αποδείχτηκαν ανίκανοι να το εκμεταλλευτούν, πέρα από τους 7.000.000 ανθρώπους που έφυγαν από τη χώρα, τη δικτατορία, τις χιλιάδες φυλακίσεις και τα βασανιστήρια σε φυλακές 50 μέτρα κάτω απ’ τη γη, την καταστρατήγηση του Συντάγματος, το ένοπλο παρακράτος, τις νόθες εκλογές και το εμπόριο κοκαΐνης.

Κατσαπλιάδες-λουλούδια. Ομως, οι όποιες ειδήσεις για τη Βενεζουέλα πνίγονταν στη διαδρομή από τα γνωστά κανάλια. Αμάν έκανες να βρεις κάτι, να μάθεις για το τι συνέβαινε εκεί – σαν να μην υπήρχε η χώρα. Πέπλο σιωπής – άσε που κάποιοι δικοί μας (οι γνωστοί) θαύμαζαν αναίσχυντα το καθεστώς Μαδούρο με το 680% πληθωρισμό, τον μιζεραμπιλισμό και τον εγκλωβισμό ενός ολόκληρου λαού στην ένδεια και στην καταπίεση. (Θα μάθουμε σύντομα αν υπήρχαν και βαθύτερες σχέσεις). Για τη βαναυσότητα του Μαδούρο επί δώδεκα χρόνια δεν είπαν λέξη και τώρα βεβαίως τους ενοχλεί (κι εμάς, για άλλους λόγους) το ότι ο Τραμπ δεν ήταν επαρκώς κομψός. Και επικαλούνται ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε ελόγου μας εφόσον καταστρατηγείται η τάξη. Ναι, αλλά επαναλαμβάνω πως ζούμε το εξής παράδοξο: τώρα η διεθνής νομιμότητα είναι ο ίδιος ο Τραμπ, δυστυχώς, και πρέπει εμείς να πορευτούμε ανάλογα, όντας, ηρωικοί, μεν, αλλά μικροί και ανίσχυροι. Εκείνος ενσαρκώνει τη «διεθνή νομιμότητα» και τα μεγάλα λόγια μπορούνε να τα λένε δημόσια μόνο οι μεγάλες χώρες, όχι εμείς. (Δυστυχώς). « Ή, είσαι ισχυρός, ή είσαι με τον ισχυρό» δογμάτιζε ο Θουκυδίδης. Αρα, τι μας μπερδεύει; Αν μας ορμήξουν οι γείτονες με τη συγκατάνευση ενός δυσαρεστημένου Τραμπ, θα μας σώσει άραγε κάποιος άλλος, αφηρημένος, διεθνής νόμος; (Μακάρι).

Αλλά σκεφτείτε και το εξής, χάριν ευτραπελίας: όλοι εκείνοι που πιο πολύ βρίζουν τον έλληνα Πρωθυπουργό για τον Μαδούρο, παρά τον αμερικανό πρόεδρο, τι θα έλεγαν αν ο Τραμπ, με κάποιο πρόσχημα άρπαζε νύχτα τον Μητσοτάκη απ’ το κρεβάτι του; Θα φώναζαν, βέβαια, για τη διεθνή νομιμότητα και θα στηθοκοπιούνταν θρηνώντας που ο βάρβαρος κάου μπόι άρπαξε αδίκως τον μισητό τους αντίπαλο; Ας κατεβούμε απ’ τ’ άλογο. Εντάξει, δεν φταίει ο Μαδούρο, αλλά πάντα κάποιοι άλλοι, οπότε γιατί δεν επιστρέφουμε τουλάχιστον στη συνταγή Μαραντόνα, που είπε το αειθαλές: «Αν χάσουμε το παιχνίδι, θα πούμε ότι το έστησαν οι ολιγάρχες».