Ψάχνοντας τον «άγνωστο Χ»
Οι εξελίξεις μπορεί να είναι ραγδαίες – και όλα να ξαναμετρηθούν. Στις 28 Φεβρουαρίου, μαζί με την επέτειο της τραγωδίας στα Τέμπη, πιθανόν να αναζητήσει τον δικό του χώρο στην πολιτική σκηνή και το «Οξυγόνο» της Μαρίας Καρυστιανού. Μέχρι το Πάσχα, παράλληλα με την «Ιθάκη», μπορεί να περιοδεύει ανά τη χώρα και το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Μέσα στο εξάμηνο, εντός κι εκτός ΝΔ, αναμένουν να οριστικοποιήσει ο Αντώνης Σαμαράς τις δικές του αποφάσεις. Η κινητικότητα δεν είναι δυσεξήγητη, τα μεγάλα κενά τη δικαιολογούν. Και ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει τι θα βγάλει η πολιτική τράπουλα μετά το ανακάτεμα. Τα κίνητρα διαφοροποιούνται, με εξαίρεση τον βασικό στόχο όλων που φιλοδοξούν να λειτουργήσουν ως ανάχωμα που θα σταματήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η κίνηση της Καρυστιανού προσβλέπει σε βαθύτερες κοινωνικές διεργασίες που μπορεί να οδηγήσουν σε ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού. Ο Τσίπρας και ο Σαμαράς κινούνται με καθαρό ιδεολογικό πρόσημο, έχοντας στραμμένο το βλέμμα στους χώρους αριστερά και δεξιά του Κέντρου, αντίστοιχα.
Η λογική του «διαίρει και βασίλευε» προφανώς έχει οπαδούς στο κυβερνητικό στερέωμα – στο Μαξίμου οι περισσότεροι, μαζί τους και ο Μητσοτάκης, προεξοφλούν ότι ο κατακερματισμός του αντιπολιτευτικού χώρου θα αναδείξει ακόμη περισσότερο τη ΝΔ ως τη μοναδική πολιτική σταθερά. Και στο τέλος της μέρας θα οδηγήσει σε επανασυσπείρωση του δικού της ακροατηρίου, επιβεβαιώνοντας μια πολιτική κυριαρχία. Δεν πρόκειται για εκτίμηση ή προσδοκία σε κενό αέρος, αλλά προσπερνά το κλίμα που μπορεί να διαμορφώσει ένας εντεινόμενος αντικυβερνητισμός. Αν άπαντες έχουν στο στόχαστρο το Μαξίμου, η κυβέρνηση μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με συνθήκες πολιτικής απομόνωσης που δεν στέλνει κόσμο στις δικές της δεξαμενές. Περιμένοντας ο ορίζοντας να καθαρίσει, ο Μητσοτάκης θα επενδύσει εκ νέου σε «θετικές ειδήσεις» στο εσωτερικό και σε κάποιες επιτυχίες στο διπλωματικό πεδίο, σκεπάζοντας και τον αντιπολιτευτικό θόρυβο. Κυρίως επειδή δεν έχει περισσότερα όπλα στη φαρέτρα.
Το πρώτο κεφάλαιο έχει ήδη ανοίξει από τη ΔΕΘ του περασμένου Σεπτεμβρίου. Φοροελαφρύνσεις, παροχές και άλλα μέτρα στήριξης έχουν πλέον θέση στην ημερήσια διάταξη. Ακόμη κι αν δεν φαίνεται μέχρι τώρα να λειτουργούν, στις μισθοδοσίες του Ιανουαρίου οι νέες φορολογικές κλίμακες θα μπορούσαν να βελτιώσουν την εικόνα. Στο δεύτερο κεφάλαιο, οι ενεργειακές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, η συμμαχία με τον Νετανιάχου και το τιμόνι του Eurogroup στα χέρια του Κυριάκου Πιερρακάκη, αποτελούν τα πρώτα χαρτιά που απλώνονται στο κυβερνητικό τραπέζι, αλλά στο Μαξίμου εξακολουθούν να επενδύουν περισσότερα σε μια πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο. Στον νέο κόσμο που διαμορφώνεται από το «δόγμα Τραμπ», η Αθήνα δεν έχει πολλές επιλογές. Και ο Μητσοτάκης αναζητεί ακόμη τη μέθοδο προσέγγισης που δεν θα τον αφήσει στην άκρη του δρόμου. Ακολουθώντας την ατζέντα Μπάιντεν, ήταν μάλλον εύκολο να ταυτίζεται με επιλογές των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον και να δείχνει τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Η ανατροπή με τον Τραμπ είναι μεγάλη και δεν φαίνεται συγκυριακή – πλέον ο αμερικανικός σχεδιασμός δεν συμβαδίζει αναγκαστικά με τον ευρωπαϊκό, ούτε συγκροτούν από κοινού μια δυτική απάντηση.
Στο Μαξίμου γνωρίζουν ότι έχουν μπροστά τους μια δύσκολη άσκηση ισορροπίας, την ώρα που στην Ουάσιγκτον είναι ξεκάθαρο ότι τα ελληνικά ζητήματα δεν βρίσκονται ψηλά στη λίστα με τις προτεραιότητες. Περιμένοντας το ραντεβού με τον Τραμπ, στο πρωθυπουργικό γραφείο ευελπιστούν ότι θα αξιοποιηθεί ο παράγοντας Μάρκο Ρούμπιο. Ο αμερικανός ΥΠΕΞ επιδιώκεται να φθάσει στη Αθήνα έως το τέλος Μαρτίου για τον έκτο γύρο του Στρατηγικού Διαλόγου ΗΠΑ – Ελλάδας, αλλά πρωτίστως για να αρχίσουν να κινούνται οι διμερείς σχέσεις στη νέα τροχιά του απρόβλεπτου Τραμπ. Οι ομογενείς που θα συνοδεύουν τον Ρούμπιο θα ενημερωθούν και για το νέο σχέδιο επιστολικής ψήφου στις εθνικές κάλπες, αλλά η παρέμβαση αποσκοπεί περισσότερο σε εσωτερική κατανάλωση και σε ένα νέο στρίμωγμα της εγχώριας αντιπολίτευσης. Ο Μητσοτάκης περιμένει τον Ρούμπιο κυρίως επειδή ο Τραμπ μπορεί να αποδειχθεί ο «άγνωστος Χ» του 2026, περισσότερο από τον Τσίπρα, τον Σαμαρά ή την Καρυστιανού.