Ταμείο
Δεν θέλω να στενοχωρήσω το αξιαγάπητο ακροατήριο, αλλά μετά το κόμμα Τσίπρα του περασμένου διμήνου, που όνειρο ήταν και ξυπνήσαμε, ούτε το κόμμα Καρυστιανού βλέπω να σπάει ταμεία.
Αν πιστέψω μάλιστα τη δημοσκόπηση της GPO, δεν κάνει καν ζημιά στον Μητσοτάκη («ΤΑ ΝΕΑ», 10/1). Μόνο κάτι αλαφιασμένους μαζεύει από δεξιά κι αριστερά.
Να σημειώσω επίσης ότι μιλάμε για «επιδόσεις προσδοκίας». Εως τις «επιδόσεις κάλπης» έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας. Συνήθως κατηφορικό…
Κανονικά πράγματα, δηλαδή.
Και απορώ αν κάποιοι μπορεί να φαντάζονταν κάτι άλλο. Κανείς δεν θα ανέβει στα κάγκελα για μια «δικαιοσύνη» την οποία ουδείς αρνείται και μια «αλήθεια» την οποία κανένας δεν κρύβει.
Ο δε «πόλεμος κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής» μπορεί να είναι το πιο προσοδοφόρο επάγγελμα στην Ελλάδα, αλλά δεν έχει πάντα εξασφαλισμένα μεροκάματα.
Ξέρω και αρκετούς που πήγαν κουβά.
Πάμε λοιπόν από την αρχή. Το κυβερνητικό μπλοκ έχει τη φθορά του, λογικό. Αλλά δεν πρόκειται να αμφισβητηθεί όσο κανείς δεν απευθύνεται επί της ουσίας στο ακροατήριό του.
Σε ένα ακροατήριο δηλαδή που θέλει πολιτική σταθερότητα, οικονομική ασφάλεια, εθνική σοβαρότητα, δημόσια τάξη και κοινωνική ηρεμία. Που επιζητεί μια κανονική χώρα.
Το ΠΑΣΟΚ που θα μπορούσε, δεν το κάνει. Για ανεξήγητους λόγους. Κι όλα τα υπόλοιπα κόμματα ούτε το θέλουν ούτε το μπορούν.
Τα προσφέρει αυτά ο Πρωθυπουργός; Τουλάχιστον δείχνει να τον ενδιαφέρουν, μιλάει γι΄ αυτά και λέει ότι τα προσπαθεί. Αλλοτε επιτυχώς κι άλλοτε όχι.
Δέκα χρόνια προηγείται πάντως σε όλες τις κάλπες και τις δημοσκοπήσεις, γεγονός που συνιστά «πρωτόγνωρο δημοσκοπικό φαινόμενο» (Ζ. Ζούπης, iefimerida, 10/1).
Προφανώς. Αλλά έως τώρα δεν έχουμε διαβάσει ή ακούσει καμία σοβαρή ανάλυση αυτού του φαινομένου.
Και για να κλονιστεί μια πολιτική κυριαρχία ή ένα μπλοκ εξουσίας πρέπει πρώτα να αποδυναμωθεί το αφήγημα στο οποίο στηρίζεται. Χρειάζεται δηλαδή να επινοηθεί ένα πειστικό και θελκτικό εναλλακτικό αφήγημα.
Για το οποίο όμως δεν φαίνεται να πολυνοιάζεται κανείς στην αντιπολίτευση. Πασχίζουν να βάλουν τους άλλους φυλακή, κάνουν φασαρία να ακουστούν, περιφέρουν καταγγελίες στα καφενεία και δεν γουστάρουν τον Νετανιάχου.
Καλαμπούρια, δηλαδή.
Με την ουσία του εθνικού αφηγήματος δεν ασχολούνται παραδόξως ούτε κι όσα κόμματα προετοιμάζονται. Μόνο λαϊκούρες, κατάρες και κάτι δακρύβρεχτα.
Αυτή όμως είναι (καλώς ή κακώς) η ουσία της υπόθεσης. Μόνο ένα νέο πειστικό αφήγημα θα αποκαθηλώσει το παλιό.
Τα άλλα περί «δικαιοσύνης», «αλήθειας» και «πολέμου κατά της διαφθοράς» μάς τα έχουν πει πολλοί και συχνά.