Θολά νερά

Κάθε γυναίκα είναι απολύτως ελεύθερη να αποφασίζει τη διακοπή της κύησής της. Η μητρότητα δεν επιβάλλεται, δεν εκβιάζεται, δεν αποτελεί κοινωνικό ή θρησκευτικό καθήκον.

Συνιστούν ωστόσο οι αμβλώσεις μείζον ζήτημα σήμερα στη χώρα μας; Πόσες γίνονται ετησίως;

Εδώ σε θέλω. Δεν έχουμε επίσημα, στατιστικά στοιχεία. Οπως δεν έχουμε ούτε για τον αριθμό των εξαρτημένων από τα ναρκωτικά ή το αλκοόλ. Ούτε καλά καλά για τον αριθμό όσων παλεύουν ή έχουν ξεπεράσει τον καρκίνο. Για μια σειρά από φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα στην Ελλάδα βρισκόμαστε στο ημίφως.

Απαξ και δεν υπάρχουν ακριβή δεδομένα, θεριεύει η εικοτολογία. Οι αυθαίρετες εκτιμήσεις. Κάποιοι ανεβάζουν τον αριθμό των εκτρώσεων σε 350.000 – εκ του πονηρού, υποπτεύομαι, το ιλιγγιώδες νούμερο· θέλουν να μας πουν ότι αν δεν «ρίχναμε» τα μωρά μας, στον πληθυσμό θα προσετίθετο μια Πάτρα συν ένα Ηράκλειο Κρήτης κάθε χρόνο. Αλλοι τις εκτιμούν γύρω στις 150.000. Κι αυτό ως υπερβολή μού ακούγεται, δεδομένου ότι το 2024 είχαμε μόλις 68.000 γεννήσεις.

Σε κάθε τρεις δηλαδή εγκυμοσύνες οι δύο διακόπτονται; «Εγώ έχω κάνει στη ζωή μου δύο εκτρώσεις και έχω αποκτήσει ένα παιδί», μου είπε μια φίλη. Συνειδητοποίησα ότι για τους περισσότερους ανθρώπους στην ηλικία μου ισχύει πάνω – κάτω το ίδιο.

Οταν όμως στα φαρμακεία, στα σουπερμάρκετ, στα περίπτερα τα ράφια ξεχειλίζουν από προφυλακτικά… Οταν η σεξουαλική αγωγή διδάσκεται, υποτίθεται, στα δημοτικά σχολεία… Οταν, στο κάτω κάτω, διατίθεται ελεύθερα το χάπι της επόμενης ημέρας… Προβληματίζει το πλήθος των γυναικών που καταφεύγει στην έσχατη λύση, μια λύση η οποία αναμφίβολα τις επιβαρύνει ψυχολογικά. Η άμβλωση αποτελεί – επαναλαμβάνω – αναφαίρετο δικαίωμα.

Το να εκλαμβάνεται εντούτοις σαν διαδικασία ρουτίνας θα έπρεπε να μας προβληματίζει. Πόσω μάλλον που ένα μεγάλο ποσοστό των συλλήψεων είναι πλέον υποβοηθούμενες. Μυριάδες συμπολίτες μας βρίσκονται στο αντίθετο άκρο. Αγωνίζονται για να γίνουν γονείς.

Μου έδωσε αφορμή για να γράψω τα παραπάνω η κυρία Μαρία Καρυστιανού; Μπα… Εκείνη, που τη γνωρίσαμε ως τραγικό πρόσωπο, την παρακολουθήσαμε στη συνέχεια να εξελίσσεται σε ηγερία των Τεμπών και σήμερα πια να περνιέται για αρχηγός πολιτικού κόμματος εν αναμονή, παραμένει εν πολλοίς ρευστή. Θα αλλάξει και θα ξαναλλάξει ώσπου να βρει το οριστικό σχήμα και στίγμα της. Ηδη έχει εντυπωσιακά μεταμορφωθεί.

Τον Μάρτιο του 2024, δήλωνε για την αδικοχαμένη κόρη της: «Δεν έχει ούτε τον πόνο. Δεν έχει τίποτα. Σταμάτησε απλά να υπάρχει…». Λίγο αργότερα άρχισε να λέει ότι η Μάρθη τής παρουσιάστηκε με φτερά, σαν άγγελος. Ανθρώπινη, πολύ ανθρώπινη η παρηγοριά στη μεταφυσική.

Εναυσμά μου στάθηκε ο ορυμαγδός των αντιδράσεων στην ατυχή πρόταση της κυρίας Καρυστιανού να ξεκινήσει δημόσια διαβούλευση για τις αμβλώσεις. Από ποιους; Από όσους μέχρι πρότινος την είχαν είδωλό τους, την ανακήρυσσαν γυναίκα της χρονιάς ή της δεκαετίας, κατακεραύνωναν όποιον τολμούσε να την κρίνει στο ελάχιστο. Με μια κουβέντα της ανέβλεψαν; Πόσο αφελείς ήταν ως τότε για να την αποθεώνουν δίχως διόλου να την ξέρουν;

Δεν πρόκειται μονάχα για αφελείς, έτοιμους να αγκαλιάσουν ακόμα κι όποιον αυτοθυματοποιείται – «εγώ, αδελφή μου, σε πιστεύω!», θυμηθείτε, ενώ η Θεσσαλονίκη βοούσε ότι ο δήθεν βιασμός σε πολυτελές ξενοδοχείο την Πρωτοχρονιά του 2022 ήταν ένας κακοστημένος εκβιασμός προς άγραν χρημάτων και δημοσιότητας. Πρόκειται και για καλλιτέχνες σε δημιουργική κάμψη που προσπαθούν να διατηρήσουν το κοινό τους επιδεικνύοντας προοδευτισμό και ενσυναίσθηση. Και για ινφλουένσερ – δίχως γνωστό επάγγελμα –, οι οποίοι φορούν την ευαισθησία τους στο πέτο σαν παράσημο και παρελαύνουν στα σόσιαλ μίντια θαυμάζοντας ο ένας τον άλλον.

Η κυρία Καρυστιανού, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ψαρεύει σε θολά νερά. Οι πρώην φανατικοί θαυμαστές της, επίσης. Και η μεν και οι δε αρνούνται τη βάσανο της σκέψης. Αρκούνται σε ταμπέλες και τσιτάτα. Συμβάλλουν, άθελα ή ηθελημένα, στο να καταντήσει η πολιτική μελόδραμα και μετά φαρσοκωμωδία. Ενώ οι αποφάσεις θα λαμβάνονται στα παρασκήνια.