Αβεβαιότητα

Βίντεο του προχθεσινού δυστυχήματος στη Χίο δεν υπάρχει, επειδή η κάμερα του σκάφους του Λιμενικού δεν είχε ενεργοποιηθεί από το πλήρωμα. Αλλά και αν είχε ενεργοποιηθεί, δεν θα είχε καταγράψει την κρίσιμη στιγμή της σύγκρουσης του «δουλεμπορικού» με το σκάφος του Λιμενικού, για τον λόγο ότι η κάμερα είναι ρυθμισμένη έτσι ώστε «να γράφει μακριά», κατά τη διατύπωση αρμοδίου. Μα, τότε, για ποιον λόγο να την έχουν; Για το ωραίο τοπίο στο βάθος του ορίζοντα; Για τα ηλιοβασιλέματα;

Ο σκοπός για τον οποίο τοποθετείται αυτή η κάμερα σε ένα σκάφος του Λιμενικού είναι για να καταγράφει τις κινήσεις του, ώστε σε περίπτωση δυστυχήματος, όπως αυτό στη Χίο, να υπάρχει το οπτικό υλικό που θα εξηγεί τις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί, όπως μάθαμε πια μετά το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου, το αμέσως χειρότερο μετά το ίδιο το τραγικό συμβάν είναι η αβεβαιότητα γύρω από αυτό. Πώς και γιατί έγινε; Ποιος έκανε το λάθος; Τι πήγε στραβά; Ολα τα συναφή ερωτήματα, όταν μένουν να αιωρούνται αναπάντητα στον δημόσιο διάλογο, τότε ανοίγει ο χώρος για να τρυπώσει η συνωμοσιολογία, η πολιτική εκμετάλλευση και η τερατολογία. Το μόνο που μας έλειπε θα ήταν ένα remake της Πύλου…

ΔΑΣΚΑΛΟΣ!

Αν δεν είχε συμβεί το ναυάγιο στη Χίο, θα είχα πρώτο θέμα στη σημερινή στήλη την πανελλήνια αποκλειστικότητα, που σας παρουσιάζω παρακάτω. Πρόκειται για πρώτη έκδοση στα ελληνικά (σε δική μου μετάφραση) ενός παγκοσμίως ανέκδοτου, μέχρι την περασμένη Παρασκευή, κειμένου του Νόαμ Τσόμσκι, του μεγάλου γκουρού της εγχώριας και διεθνούς παλαβής Αριστεράς. Το παραθέτω αυτούσιο και έπονται οι εξηγήσεις. Γράφει ο σοφός:

«Βλέπω τον φρικτό τρόπο με τον οποίο σε μεταχειρίζονται στον Τύπο και τη δημόσια σφαίρα. Είναι οδυνηρό να το λέω, αλλά πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος για να προχωρήσεις είναι να τα αγνοήσεις. Εχω μεγάλη εμπειρία, αν και βεβαίως όχι στην κλίμακα αυτή. Αν το γκουγκλάρεις, θα βρεις τόνους από υστερικές κατηγορίες κάθε είδους, ακόμη και ομάδες οργανωμένες για να με κακολογούν. Δεν δίνω σημασία, εκτός αν με προσεγγίσουν να σχολιάσω κάτι συγκεκριμένο. Είναι μπελάς, είναι όμως ο καλύτερος τρόπος. Ιδια είναι τα συμπεράσματα άλλων με ανάλογες εμπειρίες, σε μερικές περιπτώσεις στενών φίλων. Αυτό που θέλουν περισσότερο οι γύπες είναι μια δημόσια απάντηση, που τους δίνει το άνοιγμα για έναν καταιγισμό δηλητηριωδών επιθέσεων, πολλές από κυνηγούς της δημοσιότητας και κάθε είδους τρελούς, στις οποίες είναι αδύνατο να απαντήσεις – πώς αποδεικνύεις ότι δεν είσαι νεοναζί, που θέλει να σκοτώσει τους Εβραίους, ή βιαστής, ή οποιαδήποτε άλλη κατηγορία σού πετάξουν; Αυτό είναι αλήθεια ιδίως τώρα, με την υστερία που έχει αναπτυχθεί γύρω από την κακομεταχείριση των γυναικών, που έχει φτάσει στο σημείο, ώστε ακόμη και η αμφισβήτηση μιας σχετικής κατηγορίας να είναι έγκλημα χειρότερο από φόνο. Γιατί, όποιος τα βλέπει όλα αυτά, αντιδρά λέγοντας “όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει φωτιά, ίσως και πυρκαγιά”, όποια και να είναι τα πραγματικά περιστατικά, για τα οποία ούτε καν σκέφτεται κανείς να τα ερευνήσει».

Το κείμενο, που έχει επιστολική μορφή, είναι της 23ης Φεβρουαρίου 2019 και είναι άτιτλο. Εντούτοις, θα μπορούσαμε να του δώσουμε τον προσωρινό τίτλο «Προς ηλικιωμένο σάτυρο», καθώς απευθύνεται στον Τζέφρι Επστιν, τον διαβόητο παιδόφιλο  παιδεραστή», μόλις έξι μήνες προτού αυτός αυτοκτονήσει (κατά την επίσημη εκδοχή) στη φυλακή. Οχι μόνο είχε προηγηθεί η πρώτη καταδίκη του Επστιν, για μαστροπεία ανηλίκου, το 2009, για την οποία εξέτισε ποινή φυλάκισης, αλλά είχε ήδη ξεσπάσει το δεύτερο κύμα αποκαλύψεων για τη δράση του, το οποίο λίγους μήνες αργότερα θα τον οδηγούσε στη φυλακή και τον θάνατο. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Τσόμσκι (δάσκαλος πάνω απ’ όλα!..) του προσφέρει συμβουλές από την πλούσια εμπειρία του, για την αντιμετώπιση της πίεσης από τη δημοσιότητα. Ούτε μια στιγμή δεν φαίνεται να αμφισβητεί την αθωότητα του φίλου του (προφανώς είναι φίλοι για να του γράφει σε τέτοιο ύφος οικειότητας και με σκοπό να τον βοηθήσει), ενώ για τις γυναίκες που κατηγορούσαν τον Επστιν, για τα θύματά του δηλαδή, ο δάσκαλος δεν έχει να πει κουβέντα.