تجربهای زیسته از ساخت یک فرمانده در «صفر بیست و چهار»/ سیدناصر باید انسانی ملموس باقی میماند
بازیگر سریال «صفر بیست و چهار» گفت: مواجهه با فیلمنامه «صفر بیست و چهار» برای من ورود به یک جهان فکری بود؛ جهانی که جنگ را نه بهعنوان یک ژانر، بلکه بهعنوان لحظهای برای فهم انسان در بحران میدید. از همان ابتدا تلاش کردم نقش را نه بر پایه نمایش بیرونی اقتدار، بلکه بر اساس سکوت، مرگآگاهی و انضباط درونی طراحی کنم؛ تجربهای که در نهایت از یک بازی صرف فراتر رفت و به زیستی شخصی از مفهوم تصمیم در میدان جنگ تبدیل شد.
عقیل بهرامی، بازیگر سریال «صفر بیست و چهار» در گفتوگو با خبرنگار ایلنا، درباره برداشت خود از این اثر گفت: در مواجهه با فیلمنامه «صفر بیست و چهار»، نخستین برداشت من بیش از آنکه مواجهه با یک متن باشد، ورود به یک جهان فکری بود. نخستین گفتوگوی من با آقای علیرضا محمدی روزبهانی در زمانی شکل گرفت که تنها چند قسمت از فیلمنامه آماده بود، اما آنچه بیش از هر چیز برایم اهمیت یافت، نگاه ایشان به مفهوم جنگ بود. در این نگاه، جنگ نه یک ژانر نمایشی، بلکه موقعیتی برای فهم انسان در لحظه بحران تعریف میشد؛ لحظهای که سکوت پیش از تصمیم معنا پیدا میکند و فرمانده میداند هر دستور میتواند سرنوشت جانهایی را تغییر دهد. از همان ابتدا دریافتم که با روایتی سطحی روبهرو نخواهم بود.
وی ادامه داد: با مطالعه متن، مفهوم «مرگآگاهی» برایم برجسته شد. در جهان این اثر، مرگ یک احتمال دور نیست، بلکه حضوری دائمی و همیشگی دارد. فرماندهای که در چنین فضایی تصمیم میگیرد، ناگزیر است بر ضربان قلب، نفس و ذهن خود تسلط یابد. طراحی نقش من نیز از همین نقطه آغاز شد؛ تلاشی برای فاصله گرفتن از بازنمایی بیرونی اقتدار و نزدیک شدن به انضباطی درونی، به سکوتی که پیش از هر تصمیم شکل میگیرد و ریشه در آگاهی عمیق دارد.