Ο κύκλος των χαμένων… προπονητών
Μανόλο Χιμένεθ… τέλος και εποχή Μιχάλη Γρηγορίου στον Άρη. Η δεύτερη φετινή αλλαγή στον πάγκο της ομάδας και ένας ακόμα που θα κάτσει σε αυτή την… ηλεκτρική καρέκλα, η οποία λίγους έχει «αγαπήσει» για να τους αφήσει να απολαμβάνουν την άνεση της. Και ειδικά στην εποχή Καρυπίδη, στην 1η κατηγορία, ίσως αυτό να ισχύει μόνο με έναν, με το συνεχόμενο πήγαινε-έλα να μην βοηθάει και παράλληλα να μαρτυράει αρκετά για τα λάθη του κλαμπ όσον αφορά το πλαίσιο του προπονητή.
Ο πάγκος του ποδοσφαιρικού Αρη
Από το 2018 έως σήμερα, στον πάγκο της ομάδας κάθισαν κατά σειρά οι Πάκο Ερέρα, Σάββας Παντελίδης, Μίκαελ Ένινγκ, Άκης Μάντζιος (σε δύο θητείες), Χερμάν Μπούργος, Άλαν Πάρντιου, Τόλης Τερζής, Μαρίνος Ουζουνίδης, Μανόλο Χιμένεθ και πλέον ο Μιχάλης Γρηγορίου. Συνολικά, δέκα προπονητές μέσα σε οκτώ χρόνια!
Ένα βασικό χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου είναι ότι κανένας προπονητής δεν κατάφερε να ξεκινήσει και να ολοκληρώσει μία ολόκληρη αγωνιστική χρονιά στον πάγκο του Άρη, από την προετοιμασία έως το τελευταίο ματς. Ούτε καν ο Μάντζιος, αν και ο τεχνικός της Εθνικής Κύπρου αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση.
Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα αποτελέσματα που έφερε, τις δύο τρίτες θέσεις (2020-21, 2021-22) και το ποδόσφαιρο που έπαιξε ο Άρης κατά διαστήματα υπό τις οδηγίες του. Ο Μάντζιος είναι ο μοναδικός μετά τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ που παρέμεινε στον πάγκο του Άρη για ένα πλήρες ημερολογιακό έτος. Αυτό συνέβη το 2021, ενώ και στη δεύτερη θητεία του ξεπέρασε ξανά τις 365 ημέρες, από τον Σεπτέμβριο του 2023 έως τον Δεκέμβριο του 2024. Η επιλογή την οποία στήριξε περισσότερο από κάθε άλλη ο Καρυπίδης, δίχως όμως να έχει το καλύτερο δυνατό τέλος και στις δύο περιπτώσεις.
Σε ό,τι αφορά την εθνικότητα των προπονητών, δεν παρατηρείται ξεκάθαρη προτίμηση σε Έλληνες ή ξένους. Έχει σημειωθεί σημαντική στήριξη στις εγχώριες επιλογές. Υπό τη διοίκηση του Καρυπίδη, υπήρξε σχετική ισορροπία, με πέντε Έλληνες και πέντε ξένους τεχνικούς. Η «πλάστιγγα» έγειρε προσωρινά υπέρ των ξένων με τον Χιμένεθ, για να εξισορροπηθεί εκ νέου με την πρόσληψη του Γρηγορίου.
Το γεγονός ότι δέκα προπονητές πέρασαν από τον πάγκο μέσα σε οκτώ χρόνια, προσφέρει διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με την κάθε περίπτωση. Άλλες φορές ο Άρης βιάστηκε να κρίνει προπονητές. Άλλες πήγε εξ αρχής σε λάθος επιλογές, με λανθασμένα ποδοσφαιρικά κριτήρια -όπως ο Χιμένεθ- και αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον δρόμο της αλλαγής που έβαλε την ομάδα σε μία ακόμα πιο δύσκολη κατάσταση. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η συνεχής αλλαγή προσώπων θεωρείται ένας από τους βασικούς λόγους για τη στασιμότητα της ομάδας τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα τη φετινή σεζόν. Συν ότι μαρτυράει την έλλειψη ενός ξεκάθαρου ποδοσφαιρικού πλάνου, μίας πρόθεσης το κλαμπ να κοιτάξει μακροπρόθεσμα και όχι πρόσκαιρα. Κάτι το οποίο επιβάλλεται να αλλάξει από το επόμενο καλοκαίρι με την έλευση του νέου προπονητή, μετά την θητεία του Μιχάλη Γρηγορίου.