اعمال حق دفاع مشروع از سوی ایران کاملاً منطبق با حقوق بینالملل است/ «دفاع پیشدستانه» در چارچوب منشور ملل متحد وجاهت حقوقی روشنی ندارد
رئیس مرکز امور حقوقی بینالمللی معاونت حقوقی رئیسجمهور گفت: آمریکا با استفاده از قدرت رسانهای گسترده خود تلاش میکند واقعیتها را وارونه جلوه دهد و چنین القا کند که گویا منافع امنیتی آن با تهدیدی جدی از سوی ایران روبهرو بوده و چارهای جز اقدام نظامی نداشته است. در حالی که واقعیت این است که مصداق واقعی دفاع مشروع، اقدام جمهوری اسلامی ایران است. مطابق ماده ۵۱ منشور ملل متحد، کشوری که مورد حمله مسلحانه قرار گرفته باشد، تا زمانی که شورای امنیت اقدام مؤثری برای حفظ صلح و امنیت بینالمللی انجام دهد، حق ذاتی دارد از خود دفاع کند.
توکل حبیبزاده، رئیس مرکز امور حقوقی بینالمللی معاونت حقوقی رئیسجمهور در گفتوگو با ایلنا در تشریح ابعاد حملات و تهاجم آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران از منظر حقوق بینالملل اظهار کرد: ابعاد حقوقی حملات ایالات متحده و اسرائیل به کشورمان را میتوان در دو محور تحلیل کرد. محور نخست به موضوع توسل به زور از سوی آمریکا و رژیم صهیونی میپردازد؛ اینکه آیا از منظر حقوق بینالملل توجیهی برای این حمله مسلحانه وجود داشته است یا خیر. محور دوم نیز به موارد نقض قواعد و مقررات بینالمللی بشردوستانه در جریان این جنگ اختصاص دارد.
وی با بیان اینکه برای پاسخ به بخش نخست و روایت درست این واقعه از منظر حقوق بینالملل، لازم است مقدمهای کوتاه بیان شود، ادامه داد: در قرن نوزدهم و تا اواسط قرن بیستم، اساساً قاعدهای در حقوق بینالملل برای ممنوعیت توسل به زور وجود نداشت. قدرتهایی که از توان نظامی برخوردار بودند، بر اساس اراده و در راستای منافع خود به قلمرو دولتهای دیگر حمله کرده، سرزمین آنها را اشغال میکردند. کشورهای اروپایی و نیز ایالات متحده در دو جنگ جهانی اول و دوم نقش اساسی داشتند و فجایع گستردهای را رقم زدند. پس از فجایع جنگ جهانی دوم بود که جامعه بینالمللی به این نتیجه رسید که برای جلوگیری از تکرار چنین بحرانهایی و پیشگیری از وقوع جنگ جهانی سوم، باید سازوکاری سیاسی و حقوقی ایجاد شود. در همین راستا، سازمان ملل متحد تأسیس و در منشور این سازمان، اصول بنیادینی حاکم بر روابط بینالمللی از جمله قاعده منع توسل به زور در ماده دوم آن گنجانده شد.