Η υπομονή ως άλλοθι: Έτσι δεν χτίζεται πρωταθλητής, αλλά… δημόσιος υπάλληλος

Το πρόβλημα με το αφήγημα «κάντε υπομονή μέχρι τον Βοτανικό» δεν είναι μόνο ότι δεν ταιριάζει στο μέγεθος του Παναθηναϊκού. Είναι ότι λειτουργεί σαν άλλοθι αποτυχίας. Για όλους. Για παίκτες, για προπονητή, για διοίκηση. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.

Όταν ο ίδιος ο προπονητής, ο Ράφα Μπενίτεθ, δηλώνει δημοσίως ότι «κανείς δεν του ζητά να κερδίσει άμεσα», το μήνυμα δεν μένει στα γραφεία. Περνάει στα αποδυτήρια και μετά στο χορτάρι. Γίνεται δικαιολογία στο κακό αποτέλεσμα, μαξιλαράκι στο στραβοπάτημα, εξήγηση πριν καν τεθεί το ερώτημα.

Χάνεις; Δεν πειράζει.

Δεν διεκδικείς; Λογικό.

Μένεις πίσω; Το πρότζεκτ είναι μακροπρόθεσμο.

Έτσι όμως δεν χτίζεις νοοτροπία πρωταθλητή. Χτίζεις νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου. Του ανθρώπου που ξέρει ότι στο τέλος του μήνα – ή της σεζόν – δεν θα κριθεί αυστηρά. Που δεν παίζει με το «πρέπει», αλλά με το «δεν πειράζει».

Ο πρωταθλητισμός δεν ξεκινά με τα… μπετά, αλλά όταν ο παίκτης νιώθει ότι σε κάθε παιχνίδι κρίνεται. Και σίγουρα όχι στο… Σωτήριον έτος 2027.

Στον Παναθηναϊκό, όμως, φαίνεται να θεσπίζεται επισήμως μια περίοδος μειωμένων απαιτήσεων. Κι αυτό είναι αντιφατικό έως προσβλητικό για έναν σύλλογο με τεράστια ιστορία και τον φίλαθλό του που έχει να δει πρωτάθλημα από το 2010. Δηλαδή τι ακριβώς λένε στον κόσμο; «Κάνατε υπομονή 15 χρόνια, κάντε άλλα 2-3 και βλέπουμε»;

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν ζητά θαύματα. Ζητά να βλέπει μια ομάδα που μπαίνει στο γήπεδο με θυμό και θέληση. Όχι μια ομάδα σε φάση «αξιολόγησης». Όχι παίκτες που παίζουν χωρίς τον φόβο της αποτυχίας, γιατί η αποτυχία έχει ήδη προ-δικαιολογηθεί.

Και εδώ είναι το μεγαλύτερο λάθος: η νοοτροπία δεν αλλάζει με ημερομηνία παράδοσης γηπέδου. Αν μάθεις να ζεις χωρίς μεγάλους στόχους, τότε τη νοοτροπία νικητή δεν πρόκειται να την αποκτήσεις επειδή θα μπεις σε καινούργια αποδυτήρια.

Αν ο Παναθηναϊκός φτάσει μέχρι την «εποχή Βοτανικού» με παίκτες και προπονητή μαθημένους στο «δεν τρέχει τίποτα», τότε το νέο γήπεδο απλώς θα στεγάσει τα ίδια προβλήματα σε πιο σύγχρονο κέλυφος.

Ο Παναθηναϊκός ή θα ξαναμάθει να απαιτεί και να διεκδικεί επιτυχίες ή θα συνεχίσει να σχεδιάζει ένα λαμπρό μέλλον που όλο θα μετατίθεται. Και η ιστορία έχει δείξει κάτι απλό: οι μεγάλοι σύλλογοι δεν τρέφονται με υπομονή, αλλά με απαιτήσεις.