Η Αννα, η Μπούλη, η Μπεμπέ…
Ο κόσμος του σινεμά έχασε την Μπριζίτ Μπαρντό. Εγώ ξέρω όμως ότι μαζί της έχασα για άλλη μια φορά τη θεία που με μεγάλωσε… Τη θεία μου την Αννα. Που τόσο αγαπούσε την Μπριζίτ Μπαρντό, που τόσο ήθελε να μοιάζει με την Μπριζίτ Μπαρντό, που ποτέ δεν έμαθε γαλλικά, αλλά έκανε πως ξέρει γαλλικά μόνο και μόνο για να μου τραγουδά όταν τη βοήθαγα να καθαρίσει τα φασολάκια για το μεσημεριανό φαγητό, τραγούδια της Μπριζίτ. Δεν ήθελε να τη φωνάζουνε Μπούλη, αλλά Μπεμπέ… Ομως όλοι, ακόμα και εγώ, Μπούλη τη φωνάζαμε.
Η Αννα η Μελετίου, για το σόι η Μπούλη, η κόρη της Ασήμως και του Λευτέρη, η αδελφή του Περικλή και του Γιώργου, το πιο γλυκό, παχουλό και γενναιόδωρο κορίτσι της οδού Καραϊσκάκη στην Ελευσίνα.
Ο Γιώργος, ο αδελφός της ο δεύτερος, που δούλεψε για ένα φεγγάρι στο τελωνείο της είχε κάνει δώρο ένα δίσκο με τα τραγούδια της Μπριζίτ Μπαρντό, που το αγόρασε από έναν γάλλο καπετάνιο όταν είχε έρθει στο τελωνείο ένα καράβι από τη Μασσαλία που κουβάλαγε μαζούτ. Καμιά φορά ο Περικλής, ο άλλος αδελφός της, την ανέβαζε σε μια φιορέτα και πήγαινε για βόλτα στην καφετέρια του Φονιά κάτω στην παραλία. Η Μπούλη ανέβαινε με τα πόδια στο πλάι και μουρμούριζε τη μελωδία του τραγουδιού Χάρλεϊ Ντάβινσον.
Μόνη της ονειρευόταν, τραγουδώντας το Moi Je Joue, ότι το Kαλυμπάκι δίπλα από τη Χαλυβουργική ήταν κάτι σαν το Σαν Τροπέ. Και χόρευε.
Δεν την ένοιαζε που δεν ήταν ξανθιά, δεν την ένοιαζε που ήταν ατσούμπαλη με μεγάλα στήθη. Δεν την ένοιαζε καν που ήξερε πως δεν ήταν το θηλυκό το επικίνδυνο που θα γύρναγαν τα κεφάλια στο πέρασμά της. Οχι. Ηξερε τη μοίρα της. Ηξερε ότι θα έπρεπε να μείνει ανύπαντρη, χωρίς φιλί στο στόμα της, χωρίς άντρα δίπλα της. Μόνο και μόνο για να γηροκομήσει και τον θείο τον Λευτέρη και τη θεία την Ασήμω και τη θεία την Καραμπίνα, και τη θεία την Κική την οδοντίατρο. Ολους. Να ξέρει τα χάπια τους, τα φάρμακα, να κάνει ενέσεις, να τους βάζει βεντούζες, να πλένει στα χέρια τα εσώρουχα και να σιδερώνει τις πιτζάμες και τα νυχτικά.
Ομως το μαλλί της είχε μάθει, με τα ρόλεϊ που της τα είχε προμηθεύσει η ξαδέλφη της η Αλεξάνδρα η Λινάρδου, να τα κάνει μπούκλες σαν το κουπέ λάχανο που είχε η Μπαρντό όταν τραγουδούσε το Μπόνι και Κλάιντ.
Μια φορά της έγινε προξενιό. Ο Τέλης ο γαμπρός. Είχε ένα τρίκυκλο και πουλούσε είδη προικός στην Ελευσίνα, στον Ασπρόπυργο, τη Μάνδρα και το Μεγάλο Πεύκο. Ερχόταν και την έπαιρνε με το τρίκυκλο και πηγαίνανε να δούνε στο σινέ Αύρα την «Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας» του Κλοντ Οτάν Λαρά, ή την «Μπαμπέτ πάει στον πόλεμο» του Κριστιάν Ζακ.
Η Αννα και ο Τέλης χώρισαν το βράδυ που την έφερε σπίτι αφού είχαν δει την «Αλήθεια» του Ανρί Κλουζό. Ο Τέλης δεν ήρθε ποτέ στο επόμενό τους ραντεβού.
«Ξέρεις η Μπριζίτ Μπαρντό πως λέει την Ερημιά, Ιτο;» Μόνο ο Μπαμπάς μου Βάκος και η θεία η Αννα η Μπούλη ή Μπεμπέ με φώναζαν Ιτο.
«Πώς;» ρωτούσα εγώ αν και ήξερα την απάντηση.
«Μαντραγκί… Σαν άδεια παραλία…». Ετσι ένιωθε κάθε φορά τη μοναξιά. Σαν το θλιμμένο τραγούδι της Μπριζίτ.
Καμιά άλλη γαλλίδα ηθοποιός δεν συγκίνησε τη θεία την Αννα όσο η Μπριζίτ Μπαρντό. Ούτε η Κατρίν Ντενέβ, ούτε η Ιζαμπέλ Ατζανί, ούτε η Σοφί Μαρσό.
Και τις γάτες που μπαινόβγαιναν στον κήπο τις έβγαζε με ονόματα από τις ταινίες της Μπριζίτ Μπαρντό. Η Ζιλιέτ (από το «Ο Θεός έπλασε τη γυναίκα»), η Λουίζα (από τις «Λησταρχίνες»), η Ντομινίκ (από τα «Οσα δεν έσβησε ο άνεμος»).
Η θεία Αννα με τη θεία τη Γεωργία την Καραμπίνα, τσόνταραν τα πρώτα χρήματα για να πάω Αμερική και να βρω τα πρώτα βήματά μου σαν σκηνοθέτης.
«Να πας και να κάνεις ταινίες σαν τον Μισέλ Πικολί στην “Προδοσία” του Γκοντάρ». Μου είπε την ώρα που μου έδινε το μασούρι με τα δεκαχίλιαρα την ημέρα που θα έφευγα για το αεροδρόμιο.
Της το ξεπλήρωσα όταν στο σπίτι της στην Ελευσίνα έκανα γύρισμα για το επεισόδιο της 10ης Εντολής «Αρραβώνες», ή βιντεοκλίπ με τον Πασχάλη Τερζή.
Λίγες μέρες πριν η Αννα «φύγει», με κάλεσε στο σπίτι της και μου έδωσε σε δισκάκι σε σαρανταπεντάρι τη μουσική της ταινίας «Le Mepris», με το μουσικό θέμα της Καμίλ του Ζακ Ντελερί…
«Από μένα έγινες σκηνοθέτης Ιτο…», ήταν τα λόγια της. «Από μένα και την Μπριζίτ Μπαρντό…».
Ο Χρήστος Δήμας είναι κινηματογραφιστής