Οι παράλληλοι δρόμοι δύο Κυριάκων
Ενα από τα μεγάλα στοιχήματα της νέας χρονιάς είναι οι επιδόσεις των κομμάτων στην τελική ευθεία προς την κάλπη. Με άγνωστο «Χ», έως τώρα, τα πόσα τελικώς θα υπάρξουν έως εκεί. Κατ’ επέκταση, καθώς όλα τα σενάρια έχουν αρχίσει να συζητούνται στην κονίστρα, ζητούμενο είναι και οι σχέσεις των πολιτικών αρχηγών.
Από αυτές άλλωστε καθορίζονται και εξελίξεις αφού οι αρχηγοί δίνουν τον τόνο για τις στρατηγικές που ακολουθούνται. Ισως να μην το παρατήρησαν πολλοί, αλλά κάποιοι ψίθυροι έχουν αρχίσει να βρίσκουν αφτιά, σχετικά με τις δύσκολες, ομολογουμένως, σχέσεις των δύο Κυριάκων – του Μητσοτάκη και του Βελόπουλου.
Οι παλιότεροι θυμούνται – και συχνά αναφέρουν στις συζητήσεις τους – όλα όσα διαδραματίστηκαν λίγο μετά το millennium στην περίφημη «δεξιά πολυκατοικία». Τότε, στα σενάρια αυτά πρωταγωνιστούσαν ο εμπνευστής του «μεσαίου χώρου» Κώστας Καραμανλής και ο παραδοσιακός λαϊκοδεξιός Γιώργος Καρατζαφέρης, ακραίος σύμφωνα με τον πρώτο (τον οποίο, άλλωστε, είχε διαγράψει από τη ΝΔ). Και τα σενάρια έδιναν κι έπαιρναν σχετικά με το αν και πώς θα μπορούσαν να συνεργαστούν αυτοί οι δύο όμοροι χώροι.
Γιατί τώρα τα ψάχνει κανείς αυτά χρονιάρες μέρες; Διότι κάποιοι παρατήρησαν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης άφησε έξω από την κριτική του κατά τη συζήτηση στη Βουλή για τον προϋπολογισμό, τον Κυριάκο Βελόπουλο. Αλλά και γενικότερα, φαίνεται να έχουν πέσει οι τόνοι της σφοδρής αντιπαράθεσης, τέτοιας που είχε φτάσει σε σημείο να ακούγονται εκφράσεις για «ψεκ», «επιστολές του Ιησού», και πρόσφατα, το καλοκαίρι για «σαχλαμάρες» με αφορμή τις ανεμογεννήτριες.
Ας δούμε όμως όλη τη εικόνα καθώς πέρα από την πολιτική σκοπιμότητα υπάρχει και ο ανθρώπινος παράγοντας. Θα μπορούσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να καθίσει στο τραπέζι με τον συνονόματό του Βελόπουλο; Θεσμικά ναι, είναι η πρώτη απλή απάντηση. Ο Μητσοτάκης δεν θα απέρριπτε ποτέ μία θεσμικού τύπου συνάντηση με κάποιον που φορά το καπέλο του εκλεγμένου πολιτικού αρχηγού κοινοβουλευτικού κόμματος. Κι ας τον έχει κατηγορήσει για όλες τις μορφές της αντιδημοκρατικής εκτροπής και εντός Κοινοβουλίου. Αλλά μέχρι εκεί.
Επικίνδυνες σχέσεις
Σήμερα θα μπορούσε κάποιος να πει ότι οι δύο άνδρες έχουν επικίνδυνες, πολιτικά, σχέσεις. Για τον Μητσοτάκη, ο Βελόπουλος κινείται σε ακραίες θεωρίες οι οποίες ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης και οδηγούν σε άσχημα μονοπάτια στα όρια του κοινωνικού διχασμού. Και είναι προφανές στο μυαλό του Μητσοτάκη ότι όλα αυτά γίνονται συνειδητά, προς άγραν ψήφων ενός κοινού που δεν είναι εύκολο. Το κοινό όμως είναι και στα δεξιά, μένει στην ίδια πολυκατοικία που έλεγαν παλιά.
Από την άλλη, ο Βελόπουλος βλέπει τον Μητσοτάκη ως τον εκφραστή ενός νεοφιλελεύθερου πολιτικού δόγματος που δεν εξυπηρετεί την κοινωνία αλλά τους ολιγάρχες, και νομοθετεί για τα συμφέροντα. Δυνητικά, και όσο μπορούν να ξέρουν καλά τους δύο άνδρες στενοί τους συνεργάτες, σε καμία περίπτωση αυτή η «επικίνδυνη σχέση» δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μεγάλο πολιτικό έρωτα.
Ωστόσο, τα σενάρια έχουν ενταθεί και μετά τη στήριξη που φαίνεται να δίνει σε έναν σημαντικό βαθμό ο Βελόπουλος στη μεταναστευτική πολιτική επί υπουργίας Πλεύρη. Κάποιοι άλλοι, αποδίδουν τη στρατηγική Μητσοτάκη σε μία απλή εξήγηση: Η τακτική του Βελόπουλου αποδίδει.
Δημοσκοπικά ποσοστά γύρω από το 10%, και σε περιοχές της Μακεδονίας και αρκετά υψηλότερα. Αρα, όσο υπάρχει μπόρα (Τέμπη, αγρότες κ.λπ.) δεν ωφελεί – και δεν ωφέλησε στο παρελθόν – η επίθεση στο πρόσωπό του παρά μόνο όταν επήλθε ηρεμία και πιο καθαρό τοπίο. Δεν είναι και λίγοι εκείνοι που μετρούν ότι ο Βελόπουλος δεν τσιμπάει από τη ΝΔ κι ας φαίνεται ότι είναι από την ίδια πτέρυγα.
Η επόμενη χρονιά θα δείξει πώς θα κινηθούν οι δύο αρχηγοί αλλά το παρελθόν δεν αφήνει σημάδια αισιοδοξίας.