Μακριά από μας

Το 2022, για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο Πρωθυπουργός δήλωνε: «Η Ελλάδα βρίσκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Δίπλα στους ομογενείς και σε μια χώρα που δέχεται εισβολή. Πιστή στο διεθνές δίκαιο, αποφασισμένη μαζί με τους συμμάχους της να μην επιτρέψουν τα σύνορα της Ευρώπης να αλλάξουν, ούτε ο κόσμος να ξαναγνωρίσει βία και ζώνες επιρροής».

Σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει πιο αδύναμος πολιτικά από ποτέ, στην άμυνα και ασφάλεια έχει πλήρως προσδεθεί με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι αγαπημένοι υπουργοί του μιλάνε ανοιχτά για το πόσο δεν πιστεύουν στο διεθνές δίκαιο αλλά στη διπλωματία της ισχύος, στον Νετανιάχου και στον Τραμπ. Λες και σχολιάζουμε καβγά σε προαύλιο, όπου ο μικροκαμωμένος προσκολλάται στον ψηλότερο της παρέας ελπίζοντας ότι θα κάνει μαγκιές εξ ονόματός του.

Συνεπώς, αυτά τα περί κυβέρνησης «πιστής στο διεθνές δίκαιο» που δεν επιθυμεί να επιστρέψουν οι «ζώνες επιρροής» απεδείχθησαν μπαρμπούτσαλα, παρότι από το 2024 η χώρα μας υπηρετεί ως (μη μόνιμο) μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Κι αν ο Μητσοτάκης επέλεξε να απαντήσει σαν άλλος «Φραπές», επικαλούμενος το δικαίωμα της σιωπής για την επέμβαση στη Βενεζουέλα («δεν είναι η ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα»), ευτυχώς έχει τους υπουργούς του να κάνουν τη «βρώμικη» δουλειά της ευθείας άρνησης της νομιμότητας.

Το επιχείρημα ότι ο  ήταν επικεφαλής ενός αυταρχικού καθεστώτος είναι απολύτως προσχηματικό. Το μοναδικό κίνητρο είναι η αποδοχή του δικαίου του συμφέροντος του ισχυρού, μιας «σχολής του ρεαλισμού» που έχει σφιχτές διπλωματικές σχέσεις με άλλα αυταρχικά καθεστώτα, κάνοντας τα στραβά μάτια στις συμφωνίες που συνάπτει η κυβέρνηση Τραμπ με την Τουρκία. Για να το πούμε κι αλλιώς, δεν δικαιούνται να κάνουν έλεγχο δικαιωματικών φρονημάτων όσοι υποστηρίζουν τα παράνομα spyware και τα pushbacks κι ότι η Διεθνής Αμνηστία είναι «κάτι αριστεροί».

Ας ευχηθούμε μόνο ένα πράγμα… Μιας κι είναι απολύτως ρεαλιστικό το ενδεχόμενο οι ΗΠΑ να θελήσουν να ασχοληθούν με θέματα όπως π.χ. το Αιγαίο, καλό θα ήταν να μην έρθει μια μέρα στον Μητσοτάκη ένα πεσκέσι από τον Τραμπ με κάποια έτοιμη πρόταση «επίλυσης» ελληνοτουρκικών διαφορών που άπτονται του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Ας το ευχηθεί κι ο Πρωθυπουργός να μη μας συμβεί, για το καλό του.