La terra trema

Σαν αύριο, πριν από πέντε χρόνια, οπαδοί του Τραμπ, εισέβαλαν με αρκουδοπροβιές στο Καπιτώλιο και το έκαναν «Λας Βέγκας», διαμαρτυρόμενοι για τάχα μου νοθεία στις εκλογές. Σαν μεθαύριο, πριν από ένδεκα χρόνια, μουσουλμάνοι τρομοκράτες – θιγμένοι, και καλά, από σκίτσα που διακωμωδούσαν τον Μωάμεθ – σκόρπισαν τον θάνατο στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού «Charlie Hebdo», στο Παρίσι. Και τα δύο γεγονότα έμοιαζαν, μέχρι να συμβούν, σαν σκηνές πολιτικού θρίλερ φωσκολικών προδιαγραφών, εξωπραγματικό δηλαδή. Διότι έτσι γράφεται η Ιστορία. Στη συνωμοσία της συγκυρίας που κάνει το, φαινομενικά, απίθανο πραγματικότητα. Τότε που «Η γη τρέμει», «La terra trema» όπως και ο τίτλος της ταινίας του Βισκόντι, για να μας θυμίζει πως δεν υπάρχουν δεδομένα και αυτονόητα. Και είναι αυτή ακριβώς η κατάρρευση των δεδομένων που προκαλεί στον άνθρωπο τρόμο. Δηλαδή, τρέμουλο. Γιατί αυτό ακριβώς είναι ο τρόμος, ακόμη και στην Ιατρική.

Η καινούργια χρονιά μάς έκανε ποδαρικό με τρέμουλα. «Τρέμει» το Διεθνές Δίκαιο με την επέμβαση του Τραμπ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο; Οχι βέβαια. Αυτό έκανε και ο Πούτιν στην Ουκρανία, το ίδιο έκαναν οι ΗΠΑ στο Ιράκ, το ίδιο στο Αφγανιστάν, το ίδιο ακριβώς και στον Παναμά, επίσης με την πρόφαση ότι ο Νοριέγκα καταζητούνταν για εμπόριο ναρκωτικών. Η επανάληψη κανονικοποιεί τέτοιες ενέργειες; Ούτε κατά διάνοια. Απλά, η κάθε περίπτωση έχει ειδικές παραμέτρους οι οποίες καθορίζουν τη θέση και τον «φωτισμό» της στο διεθνές τοπίο. (Στο ελληνικό τοπίο πάλι, τα διεθνή γεγονότα «φωτίζονται» ανάλογα με τις μικροκομματικές συγκυρίες όπως συμβαίνει και τώρα αφού περισσότερες αναφορές διάβασα για τη δήλωση Μητσοτάκη παρά γι’ αυτό καθαυτό το γεγονός.)

Ως προς την ουσία τώρα, ο Μαδούρο ήταν ένας στυγνός δικτάτορας, οι κάτοικοι της Βενεζουέλας ζούσαν εδώ και είκοσι εφτά χρόνια σε ένα τρομοκρατικό καθεστώς που τους στερούσε όχι μόνο την ελευθερία, αλλά και την τροφή, την πρόσβαση στα φάρμακα, τις στοιχειώδεις ευκολίες διαβίωσης. Γι’ αυτό και δεν είδα έντονες διαμαρτυρίες στη Βενεζουέλα, πανηγύρια είδα από εξόριστους Βενεζουελάνους, μην πω ότι περισσότερο τρέμουλο έπιασε τον δικό μας «προοδευτικό κόσμο» αλλά πες ότι είναι τα αντανακλαστικά των γενεών που μεγάλωσαν με το σκιάχτρο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και όχι τα φασολάκια που αναζητούσε ο «Παππάς 13-0» στα σουπερμάρκετ του Καράκας. Η εικόνα του Μαδούρο με τις χειροπέδες μού προκαλεί μεγάλη ικανοποίηση αλλά θα ήθελα να του έχουν περάσει τα «βραχιολάκια» οι ίδιοι οι Βενεζουελάνοι. Οπως, δηλαδή, μακάρι να συμβεί στο Ιράν. Εκεί όπου ο κόσμος είναι εδώ και δέκα μέρες στους δρόμους ενάντια στο καθεστώς των μουλάδων. Εκεί όπου τα πιο γενναία κορίτσια του κόσμου τολμούν να πετάξουν τις μαντίλες τους βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους. Εκεί όπου συντελείται το θαύμα μιας επανάστασης που μακάρι αυτή τη φορά να πετύχει. Εκεί απ’ όπου επιμένουν να αποστρέφουν το βλέμμα οι προοδευτικές κυρίες της χώρας ανεμίζοντας την άποψη ότι η μαντίλα είναι επιλογή. Αλλά, ξέχασα, είχαν δουλειά αυτές τις μέρες. Να εκστασιάζονται με τον όρκο του νέου δημάρχου της Νέας Υόρκης όχι σε ένα αλλά σε δύο Κοράνια.

Είδαν τον θάνατό τους

Τρέμουλο μού προκάλεσε και η πυρκαγιά σε κλαμπ του ελβετικού χειμερινού θερέτρου Κραν Μοντανά την παραμονή Πρωτοχρονιάς. Πρώτα απ’ όλα για την ανατροπή, γι’ αυτή τη σκυτάλη που έδωσε η ζωή στον θάνατο, η χαρά στον θρήνο. Γι’ αυτά τα πολύ νέα παιδιά που ξεφάντωναν για την καινούργια χρονιά, στην οποία δεν πρόλαβαν να πατήσουν το ποδαράκι τους. Υστερα είναι το σοκ για το πώς αντιμετώπισαν την τραγωδία πάρα πολλοί χρήστες των ελληνικών σόσιαλ. Με μία απαξιωτική διάθεση που φλέρταρε με το «Καλά να πάθουν τα πλουσιόπαιδα», σχεδόν με χαιρεκακία, με μια αντίληψη που μετατρέπει το ταξικό σε τοξικό.

Το πιο τρομακτικό όμως είναι οι τελευταίες στιγμές πριν λαμπαδιάσει το κλαμπ. Οι φλόγες είχαν ήδη φουντώσει στο ταβάνι και τα παιδιά συνέχισαν να χοροπηδάνε με τα κινητά στο χέρι, απαθανατίζοντας στην πραγματικότητα τον φρικτό θάνατό τους.