Τάσος Χαλκιάς: Δεν μετάνιωσα για αυτήν της ζωής μου την απόφαση!
Θέλω απλά να θυμηθείς, και συ κι εγώ! Ημασταν 19 χρόνων… ασυμμάζευτο παλικαρόπουλο! Βρέθηκα από το πουθενά, με τα παπούτσια μου ακόμα βρεγμένα, από την Πειραϊκή μικρή αμμουδιά, όπου συνήθιζα να περπατώ πέρα-δώθε όταν κάτι επέμενα να το πω στη θάλασσα! Βρέθηκα, λοιπόν, στον αγιασμό της πρώτης μου σπουδαστικής χρονιάς, στη μεγάλη αίθουσα 6 (όπως αργότερα έμαθα πώς την ονόμαζαν) της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, της οποίας είχα την τιμή να ονομάζομαι πλέον σπουδαστής της!
Καλά δεν ανέφερα παραπάνω από το πουθενά; Τι λες και συ, συμφωνείς; Ωραία, λοιπόν! Για θυμήσου τη φοβερή αμηχανία μου, όταν μου απηύθυναν τον λόγο συσπουδαστές μου, ή ακόμα χειρότερα οι Δάσκαλοί μου… Τ. Μουζενίδης, Σ. Βόκοβιτς, Μ. Αρώνη, Ελ. Χατζηαργύρη, Ν. Τζόγιας, Μ. Χορς, Ν. Παπακωνσταντίνου, Στρ. Καρράς, Αλ. Διαμαντόπουλος, Μάνος Κατράκης, Αλέξης Μινωτής…
Σύμφωνοι, λοιπόν, αλλά παρά την άγνοιά μου και παρά το ότι γύρω μου έβλεπα και άκουγα πολλές γνώσεις αλλά και σχετικές εμπειρίες από τους συνταξιδιώτες μου στο μαγικό ταξίδι του θεάτρου, που για μένα είχε μόλις αρχίσει, η προσαρμογή μου ήταν άμεση! Ο αποφασιστικός και δοκιμασμένα εργατικός μου εαυτός δεν άντεχε να μείνει στα μετόπισθεν και έτσι πέρασα στην πρώτη γραμμή, σε λιγότερο από ένα μήνα! Σημαντικός παράγων και αρωγός μου σ’ αυτή μου την προσπάθεια ήταν, ο ξεχωριστός δάσκαλός μου, ο Στέλιος Βόκοβιτς, που αργότερα ως σύντεχνό του πια με τίμησε με τη φιλιά του, όπως και ο μυριαγαπημένος μου και χαραγμένος βαθιά μες στην ψυχή μου Μάνος Κατράκης! Αιώνιοι πατέρες μου! Ομού με τον Κύρη μου, όσο ζω θα σας μνημονεύω!
Κύλησε πολύ νερό στον μύλο κι αυτός με τη σειρά του άλεσε γόνιμα και επιλεκτικά… Μωρέ μ’ ακούς η τζάμπα μιλάω; Ε, πες ντε! Να καταλάβω! Τα θυμάσαι όλα αυτά; Κι εγώ το ίδιο! Τώρα γιατί τα θυμηθήκαμε; Ασ’ το, βρε αγόρι μου, κάποιος λόγος θα υπάρχει…
Οι εξετάσεις για να μας ονομάσουν ηθοποιούς: πρώτα, οι δάσκαλοί μας. Αργότερα η πολυπόθητη αναγνώριση και αποδοχή από το κοινό! Ηταν ιδιαίτερα πλούσια και γενναιόδωρη! Ντοστογέφσκι, Στρίντμπεργκ, Σαίξπηρ! Και το κοινό μας… καλεσμένοι από το Εθνικό Θέατρο! Ολοι οι θιασάρχες της εποχής! Ελα, έλα τώρα σταμάτα! Δεν θα πω και όλα τα ονόματα, στους δασκάλους οφείλουμε τιμή και δόξα, άλλο αυτοί!
Θυμάμαι την περίοδο 1971-1974, ήταν εξαιρετικά και ιδιαίτερα χρόνια της φοίτησής μου με όλες τις μοναδικές εμπειρίες που ζήσαμε στη ΔΣ τού Εθνικού Θεάτρου, τα καλύτερα της ζωής μου…
54 χρόνια μετά με κοιτάζω στα μάτια και μου παραδέχομαι πως δεν μετάνιωσα για αυτήν της ζωής μου την απόφαση! Σας ευχαριστώ που είχατε την υπομονή να με διαβάσετε και ιδιαίτερα ευχαριστώ την ευκαιρία που μου δόθηκε γι’ αυτή την ξεχωριστή μας επικοινωνία.
Ο Τάσος Χαλκιάς είναι ηθοποιός. Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση
«Η Παναγία των Παρισίων» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη στο Θέατρον
του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος. Συμμετέχει επίσης στην ταινία
του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας».