Χαλεποί καιροί

Το 2026 ξεκίνησε άσχημα και όλα δείχνουν πως θα συνεχίσει ακόμα χειρότερα. Η κυβέρνηση Τραμπ είναι αποφασισμένη να αποσπάσει όλον τον πλούτο και την ισχύ που της επιτρέπουν ο σημερινός πλούτος και η ισχύς που διαχειρίζεται ώστε να γίνει ακόμα πλουσιότερη και ισχυρότερη.

Έχει πετύχει μεγάλες διεθνείς νίκες: έδιωξε την Κίνα από τον Παναμά, κατέστρεψε την πυρηνική απειλή του Ιράν,  επέβαλε τον έλεγχό της στη Βενεζουέλα, καταστρέφει την Ευρώπη μέσω του Πούτιν. Και εσωτερικές: οι δασμοί του Τραμπ δεν έχουν επηρεάσει αρνητικά την οικονομία, οι μεταναστευτικές ροές μειώθηκαν  σημαντικά, η πολιτική απελάσεων εντάθηκε, τα χρηματιστήρια ανθούν (και παγκοσμίως).

Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκει συμμάχους, παντού: στη Βενεζουέλα έχουμε το μοναδικό στην ιστορία παράδειγμα καθεστώς να παραδίδει τον ηγέτη του στον επιτιθέμενο για να διασωθεί το ίδιο. Δεν θα δυσκολευτεί, νομίζω, να βρει κάποιους στη Γροιλανδία που θα προτιμούν να εξαρτώνται από τις ΗΠΑ και όχι από τη Δανία, για να υποδεχθούν πανηγυρικά τους πεζοναύτες.

Ούτε βεβαίως θα κάνει πόλεμο η Δανία για να κρατήσει τη Γροιλανδία, όπως δεν αντιστάθηκε και το 1940  στην επίθεση του Χίτλερ. Ο τελευταίος πόλεμος που ενεπλάκη η σκανδιναβική χώρα ήταν το 1864 και συνετρίβη από την Πρωσία. Έκτοτε ζει ειρηνικά και ακμάζει πολιτιστικά και οικονομικά.

Η διαφορά του Ντόναλντ Τραμπ σε σχέση με παλαιότερους που επέβαλαν με τη βία την ισχύ τους –όπως οι διάσημοι Ευρωπαίοι δικτάτορες Χίτλερ, Μουσολίνι, Στάλιν, Φράνκο, κτλ–  είναι πως προέρχεται από τον επιχειρηματικό κόσμο και όχι από τον πολιτικό. Η μεγιστοποίηση του πλούτου είναι έλλογη διαδικασία, απαιτεί λογικές win-win, δεν είναι zero sum game όπως η πολιτική ισχύος. Άρα ο πρόεδρος θα δοκιμάζει συνεχώς τα όρια του και δεν θα φθάσει, ας ελπίσουμε, σε μείζονες στρατιωτικές συγκρούσεις.

Είναι το μόνο που ίσως εξασφαλίσει ειρήνη – δεν υπάρχει Ύβρις να τον τιμωρήσει, αφού δεν υπάρχουν πια θεοί να την επιβάλουν.

Ως προς εμάς, το ζητούμενο είναι να μη διαλυθεί η Ένωση, όπως επιδιώκουν ΗΠΑ και Ρωσία. Το παράδειγμα της Βενεζουέλας δείχνει πως θα υπάρξουν ηγεσίες διατεθειμένες να τις βοηθήσουν να το πετύχουν, προκειμένου οι ίδιες να εξασφαλίσουν εξουσία σε εθνικά κράτη. Όσοι αντιστέκονται στην ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης –και το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, μεταξύ αυτών– αντικειμενικά συμπράττουν στη διάλυση της Ένωσης.

Για τη χώρα μας ειδικότερα, περιφερειακά ελληνικά και αμερικανικά συμφέροντα ίσως προσπαθήσουν να διώξουν την Cosco από τον Πειραιά. Το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει να μείνει. Αλλά είναι αμφίβολο, όσοι το υπερασπίζονται, αν διαθέτουν την ισχύ να το επιτύχουν.