Ο ασκός του Αιόλου
Υπόθεση εργασίας δίχως μάλιστα να αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας. Αύριο – μεθαύριο, ο σερίφης και πιστολέρο Ντόναλντ Τραμπ εκνευρίζεται από την αρνητική στάση της Γροιλανδίας την οποία επιθυμεί διακαώς, στέλνει τον στρατό του και την καταλαμβάνει μέσα σε μισή ώρα. Δεν θα χρειαστεί περισσότερο. Και δεν θα χρειαστεί να σκοτώσει ογδόντα, όπως συνέβη με τους σωματοφύλακες του Μαδούρο στη διάρκεια της επιχείρησης για την απαγωγή του.
Αύριο – μεθαύριο ο Ερντογάν νιώθει ότι ήρθε η ώρα να κάνει δικό του το Καστελλόριζο, μπουκάρει, το καταλαμβάνει και απειλεί ότι θα πάρει και μερικά ακόμα ελληνικά νησιά. Μέρα ή νύχτα, όπως λέει. Αρκεί να το αποφασίσει.
Αύριο – μεθαύριο, ο πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι εξαπολύει σφοδρή επίθεση στο Πακιστάν και αρπάζει το Κασμίρ. Ετσι γουστάρει κι έτσι κάνει.
Αύριο – μεθαύριο ο Νιετανιάχου βαριέται τις εκεχειρίες και ξεκινάει να καταλάβει τη λωρίδα της Γάζας επειδή μπορεί.
Αύριο – μεθαύριο ο ηγέτης της Κίνας Σι Τζινπίνγκ αποφασίζει να απαγάγει τον πρόεδρο του Βιετνάμ στρατηγό Λουόνγκ Κουόνγκ επειδή δεν συνεργάζεται μαζί του. Ποιος θα τον φρενάρει και με ποιο επιχείρημα;
Ο Πούτιν νιώθει απολύτως δικαιωμένος και του μπαίνουν κι άλλες ιδέες στο μυαλό για εδάφη της Ουκρανίας. Ποιος θα τον σταματήσει; Και ποιος θα τον κατηγορήσει; Μήπως ο Τραμπ που τάζει… εκεχειρίες και ψάχνει Νομπέλ… Ειρήνης; Ποιας Ειρήνης; Της Χρυσοβαλάντου;
Θα μπορούσαν να αναφερθούν πολλά ακόμα «αύριο – μεθαύριο» αλλά πραγματικά δεν έχει νόημα. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι το περίφημο διεθνές δίκαιο ερμηνεύεται κατά το δοκούν και κατά περίσταση. Η κατασκευή άλλοθι είναι απλή και εύκολη περίπτωση. Ενας ηγέτης βρίσκει δέκα κατηγορίες για κάποιον κι αυτό νομιμοποιεί τις επόμενες πράξεις του.
Πάμε και στο προκείμενο. Δικτάτορας ο Μαδούρο; Αρπαγας της εξουσίας και των πόρων της Βενεζουέλας; Εμπορος όπλων και ναρκωτικών; Παλιάνθρωπος και παλιοχαρακτήρας; Ενας τύπος που χτυπάει τις γυναίκες, βρίζει άσχημα και φτύνει δημόσια; Τρώει ακριβές μπριζόλες και ο λαός του πεινάει; Κι εδώ μπορούμε να βρούμε χίλια δυο ακόμα.
Να πούμε ναι σε όλα για τον Μαδούρο; Να πούμε. Αλλά στην περίπτωση αυτή και στον τρόπο που λειτούργησε ο Τραμπ, το διεθνές δίκαιο είναι ένα τραπουλόχαρτο. Ενα πατσαβούρι. Γιατί όπως είπαμε, ο καθένας μπορεί να βρει ψήγματα νομιμότητας και να μπουκάρει όπου θέλει. Να απαγάγει προέδρους, πρωθυπουργούς, υπουργούς, επειδή ναι, είναι κακά παιδιά. Ακόμα κι αν ακούγεται υπεραπλουστευμένο, έχει βάση.
Ακόμα κι αν όλα τα μέλη της Βολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας είναι διεφθαρμένα, ας ακούσουμε τι λένε.
«Ο Νικολάς Μαδούρο, έχει απαχθεί από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια βάρβαρη, προδοτική και δειλή επίθεση», είπε ο βουλευτής Φερνάντο Σότο Ρόχας, με τις επόμενες λέξεις του να προκαλούν προβληματισμό.
«Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο κύριος Τραμπ, σκοπεύει να γίνει εισαγγελέας, δικαστής και αστυνομικός του κόσμου…».
Ερώτηση κρίσεως και δεν αφορά τη Βενεζουέλα. Οποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας και άρα τον εξολοθρεύουμε με κάθε τρόπο; Αρα πάει περίπατο η διπλωματική οδός και η αναζήτηση συμβιβασμού;
Και μήπως έτσι οδηγούμαστε στην επιστροφή της αναρχίας, της βίας, του χάους και της ανομίας; Γιατί αυτό σκέφτεται κανείς μετά την τοποθέτηση του Λευκού Οίκου για το – καυτό – θέμα της Γροιλανδίας.
«Ο πρόεδρος και η ομάδα του εξετάζουν μια σειρά επιλογών για την επίτευξη αυτού του σημαντικού στόχου εξωτερικής πολιτικής και, φυσικά, η χρήση του αμερικανικού στρατού είναι πάντα μία επιλογή που βρίσκεται στη διάθεση του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων».
Είναι και κάτι ακόμα που είπε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, γιος κουβανών μεταναστών: «Αν ζούσα στην Αβάνα και ήμουν στην κυβέρνηση, θα ανησυχούσα, έστω και λίγο. Οταν μιλά ο πρόεδρος, πρέπει να τον παίρνετε στα σοβαρά…».
Αλήθεια τώρα; Οποιος θέλει μπαίνει όπου θέλει με τα όπλα του;
Κι είναι σαφές ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο ο Μαδούρο, που βεβαίως έχει εγκληματήσει κατά της χώρας του.
Είναι το δόγμα ότι «είμαι ισχυρός, κάνω ό,τι γουστάρω και δεν υπολογίζω τίποτα».
Ο ασκός του Αιόλου τρεμοπαίζει. Δυστυχώς…