Σιωπή
Με όσα συμβαίνουν στο Ιράν, τα Προπύλαια θα έπρεπε να φιλοξενούν κάθε μέρα και ένα κάλεσμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Οι τοίχοι στα Εξάρχεια να έχουν αλλάξει δέρμα με αφίσες για τους εξεγερμένους της Τεχεράνης. Ωστόσο η πρεσβεία του Ιράν στην Αθήνα, βρίσκεται σε σημείο απροσδιόριστο για τους ακτιβιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ο κινηματικός χώρος δεν αρθρώνει ούτε λέξη. Στο indymedia, των αντιεξουσιαστών, βρίσκω κάλεσμα σε συγκέντρωση για τους Κούρδους στο Χαλέπι. Οι εξεγερμένοι Ιρανοί δεν συγκινούν κανέναν. Ούτε καν τις φεμινίστριες. Και φυσικά καμία φωνή δεν θα τραγουδήσει για «τον άνθρωπο». Θυμίζω ότι οι μοναδικές εκδηλώσεις, για το Ιράν, πραγματοποιήθηκαν όταν η χώρα δέχθηκε επιθέσεις από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Απευθύνθηκα σε δύο γνωστές προσωπικότητες του αριστερού ακτιβισμού. Ο ένας, με κυνικό σαρκασμό, μου εξήγησε ότι με το Ιράν μοιράζονται κοινούς εχθρούς: το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, τον δυτικό ιμπεριαλισμό. «Είναι και θέμα λογικής», με μάλωσε. «Να βγούμε στους δρόμους για να συμπαρασταθούμε στη Μοσάντ και τη CIA;». Ο άλλος συνομιλητής, που προέρχεται από τον χώρο του αναρχισμού, μου εξήγησε ότι αν κάποιες οργανώσεις έκαναν πορεία για το Ιράν, θα εισέπρατταν χλεύη και επιθετικά σχόλια από άλλες, όπως ο Ρουβίκωνας. «Σε όλη την Αριστερά και την αναρχία, πορεία για το Ιράν θα έκαναν η Νέα Αριστερά, το ΜέΡΑ25, η Αντιεξουσιαστική Κίνηση και μία ή δύο αναρχικές πρωτοβουλίες…».
Προσπάθησα να καταλάβω αν η στάση των κινημάτων εκπορεύεται από ιδεολογικούς ή ψυχολογικούς λόγους. Και προτίμησα τη δεύτερη εκδοχή, της αμηχανίας μπροστά στα γεγονότα. Αυτή τη στιγμή στους δρόμους της Τεχεράνης σερβίρεται το τέλειο κοκτέιλ για έναν αριστερό ακτιβιστή. Εξεγερμένο πλήθος στρέφεται εναντίον αυταρχικού, θεοκρατικού καθεστώτος. Καλύτερο δεν θα μπορούσε να γίνει. Ωστόσο ο ακτιβιστής μας παριστάνει ότι δεν βλέπει προς τα εκεί. Κοιτάζει τα παπούτσια του καθώς και το θέμα της Γάζας ξεθύμανε κάπως. Γιατί το κάνει; Μα, επειδή, πάνω από όλα, πέρα από ιδέες, κινήματα και αλληλεγγύη, κυριαρχεί αυτό που θεωρούμε μικρό, αλλά είναι μεγαλύτερο από όλα. Το πείσμα. Αυτό που σου κλείνει τα μάτια και μετά πιέζει, με δύναμη, το κεφάλι μέσα στην άμμο.
Μπακαλάκος στο Μαξίμου
«Τα Αγροτικά» είναι ένας δίσκος του Θωμά Μπακαλάκου. Κυκλοφόρησε το 1975 με τη φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου που ήταν και η πλέον κατάλληλη για να τοποθετήσει πάνω στις νότες την οργή και τον πόνο του αγρότη. Και επειδή τότε δεν υπήρχαν ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, οι στίχοι των τραγουδιών εξαντλούνται στη σκληρή καθημερινότητα. Ακούμε, ας πούμε, τον αγρότη που μένει με την κόρη του, η οποία περιμένει τέταρτο παιδί.
Προς τι το flashback στο αγωνιστικό τραγούδι; Απευθύνομαι στο Μαξίμου, που περιμένει αύριο τους αγρότες. Να βάλει τον δίσκο ως ηχητική υπόκρουση. Μη σας πω να ντυθεί και ο Μητσοτάκης αναλόγως, ας πούμε με το παντελόνι μέσα σε ψηλή γαλότσα. Από τη στιγμή που τα έδωσαν όλα στους αγρότες, ας το κάνουν ολοκληρωμένο. Και κάποια στιγμή, ας απαντήσουν και στο εύλογο ερώτημα: Αφού θα υποχωρούσατε, γιατί έπρεπε να περάσουν 45 μέρες; Προς τι η ταλαιπωρία και το κακό;
Μία καλή ιδέα
Διάβασα την ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού με καταγγελία της ελληνικής υπογραφής στη συμφωνία Mercosur. Η συμφωνία, μας λέει, θα πλήξει τον πρωτογενή τομέα – κάτι που, πράγματι, θα συμβεί αν η παραγωγή δεν εκσυγχρονιστεί σε νέες βάσεις, με ΠΟΠ προϊόντα, σοβαρές επιχειρήσεις κ.λπ. Είδα και άλλες θέσεις της κυρίας Καρυστιανού για θέματα εξωτερικής πολιτικής και οικονομίας. Και κατάλαβα ότι η πρόεδρος μάλλον έκανε λάθος. Κινήθηκε νωρίς. Διότι όσο εκφράζει θέσεις επί όλων των θεμάτων, τόσο κινδυνεύει να ρίξει σκιές φαιδρότητας στο εγχείρημά της. Και μέχρι να στηθούν οι κάλπες, το σχέδιο θα δείχνει γραφικό, φέρνοντας και τη σχετική κόπωση στο ακροατήριο. Εκτός και αν εισακουστεί η πρόταση του Δημήτρη Παπαδημούλη. Τσίπρας και Καρυστιανού σε ένα σχήμα. Αυτό μάλιστα, θα ήταν υπέροχο. Μέχρι και εισιτήριο θα έβαζαν στις συγκεντρώσεις τους. Sold out, εννοείται.
Ο star της ημέρας
Τον Απρίλιο ο αγιατολάχ Χαμενεΐ θα συμπληρώσει τα 87 του χρόνια. Αρκεί, βέβαια, να φτάσει ως εκεί καθώς δεν είναι βέβαιο ότι την άνοιξη θα είναι στη ζωή ή στην ηγεσία του Ιράν. Και προφανώς αυτός είναι ένας λόγος για τη στάση του απέναντι στους διαδηλωτές. Δεν έχει να χάσει τίποτα πέρα από μια ζωή που τελειώνει…