Η συστημικότητα των «αντισυστημικών» σωτήρων

Γράφουν και μας λένε ότι ζούμε σε συνθήκες γενικευμένης αβεβαιότητας, πολλαπλών διακινδυνεύσεων, κοινωνικής αστάθειας και θεσμικής απαξίωσης και γι’ αυτό στέκουμε [όλοι;] απαθείς απέναντι στην αποϊδεολογικοποίηση της πολιτικής κι αναζητούμε «σωτηρία και σωτήρες» εκτός κομματικού πλαισίου.

Γράφουν και μας λένε ότι περνάμε κρίση νοήματος [οπότε θα μας διασώσουν οι α-νοήμονες;], ότι στερέψαν τα αφηγήματα [οπότε θα πρυτανεύσουν οι νεο-παραμυθάδες;], ότι χάσαμε την αίσθηση των σημαντικών πραγμάτων [οπότε θα θαυμάσουμε τα ασήμαντα και τους ασήμαντους;], ότι μας διέψευσαν τα κόμματα [οπότε προτιμάμε τη σαγήνη του όχλου;], ότι πρέπει να νιώθουμε άπαντες ένοχοι γι’ αυτή την κατάσταση [οπότε ήρθε η ώρα να κυβερνήσουν τα θύματα ή οι θυματοποιημένοι/ες εκπρόσωποί τους;].

Γράφουν και μας λένε ότι δεν έχουν βάση τα επιχειρήματα περί ανισοτήτων και φτωχοποίησης καθώς τα συν-αισθήματα είναι αυτά που δίνουν νόημα στους αγώνες των λαών και ότι η συγκίνηση αποτελεί κριτήριο πολιτικής γνησιότητας.

Γράφουν και μας λένε ότι το Τίποτα μπορεί να γίνει τα Πάντα Ολα αρκεί οι χωρίς ταυτότητα [;] [sans papiers, sans culottes?] να συνεργαστούν με τους απανταχού αγανακτισμένους για να φέρουν την πραγματική Αλλαγή [sic].

Αναρωτιέμαι αν ουδείς των παραπάνω γραφιάδων και τελάληδων έχει κάποια στιγμή υποπτευθεί ότι αυτά τα «εκτός πλαισίου» [sic] μορφώματα ίσως εξ-υπηρετούν την αποσυμπίεση των κοινωνικών προβλημάτων πριν εκραγούν, ότι η κατά παντός άλλου εχθροπάθεια δεν προκύπτει από κάποια σοβαρή κοινωνικοπολιτισμική ανάλυση, ότι ο δόλιος χρωματισμός του εθνικού πένθους με προφάσεις υπεράσπισης αξιών και ότι ο ναρκισσισμός της «αθωότητας» δεν είναι δυνατόν να κρύβεται επί πολύ πίσω από την εθελοτυφλία των φανατικών της καταγγελίας, ότι οι κραυγές των συναισθημάτων αυτοαγάπης δεν συνιστούν εθνική, πολιτική, κοινωνική, οικονομική πρόταση εξόδου από την όποια κρίση.

Στις ώριμες Δημοκρατίες δεν νοείται «ηθικός/ή influencer» που τιμωρούν τους πάντες εκ μέρους των θυμάτων όλου του κόσμου.

Το πέρασμα από την Democracy στην emocracy [Catherine de Vries], όπου καταργούνται τα γεγονότα, τα επιχειρήματα και οι αποδείξεις, αντικαθιστώμενα από τις προσωπικές ανα-παρα-στάσεις αισθημάτων, συνιστά νέα επιχείρηση επιβολής «της μίας και μοναδικής αλήθειας» και την εισαγωγή της Τραμπικής λογικής εξουσίασης στο ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Ο/Η ισχυριζόμενος/η ότι με τις ενέργειές του/της επισπεύδει τον ρουν της Ιστορίας προς το δημόσιο συμφέρον και το κοινό Καλό δεν γεμίζει σελίδες με ήρωοπληκτική εξιστόρηση του παρελθόντος των άλλων, ούτε με δικές του/της εχθροκτονίες λόγω πρόσφατης θυματοποίησης.

Το παρελθόν έχει περιορισμένη πολιτικοηθική [υπερ]αξία. Το ίδιο ισχύει με την κοινοτοπία της αυθεντικής ερμηνείας του λαϊκού αισθήματος.

Ουδείς βέβαια πρέπει να [προ]καταγγέλλει μία πολιτική διάθεση παλινόρθωσης ή μία πρόθεση νεο-αρχηγίας, καθώς η καλή ή κακή προαίρεση καθίσταται πολιτικό γεγονός όταν εκδηλωθεί [και όπως θα «δηλωθεί»].

Αλλωστε ακόμα και ο μυστικοπαθής ψυχολογικός αναχρονισμός συγχωρείται εάν κι εφόσον δεν προκαλεί πολιτική και κοινωνική κόπωση [Μπιουνγκ-Τσουλ-Χαν] ή αν η ανα-θεωρητική κριτική δεν θίγει, εν είδει προσχεδιασμένου δυσφημισμού, τους [πρώην;] φίλους και συνεργάτες ή κάθε διαφωνούντα.

Οταν μάλιστα δημιουργείς πολίτες και πολιτικούς δύο ταχυτήτων [έντιμοι όλοι οι δικοί μας/ανέντιμοι όλοι οι άλλοι], τότε υιοθετείς έναν επικίνδυνο «ταυτοτισμό», ο οποίος απέχει πολύ από την έννοια του Κράτους δικαίου.

Ο/Η αυτοαναλυόμενος/η κι αυτοθαυμαζόμενος/η πολιτικός ούτε κατηχητικός/ή, ούτε διδακτικός/ή, ούτε εκδικητικός/ή πρέπει να δείχνει ότι είναι. Αρκεί η επί-γνωση, η ορθότητα, η συνέπεια, η ακρίβεια, η πιστότητα των λεγομένων και γραφομένων, χωρίς ιδεοληψίες και θρησκοληψίες.

Αλλωστε γυμνούς βασιλιάδες και γυμνές βασίλισσες έχουμε δει πολλούς και πολλές στο παρελθόν.

Ο αντισυστημισμός στην καρέκλα της εξουσίας ποτέ δεν είναι αντισυστημικός

Τάκης Ψαρίδης, Η απαξία της Αριστεράς

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός

Ο Στέφανος Κασιμάτης

απουσιάζει με άδεια