Αναζητώντας συμμάχους
Η σκόνη αιωρείται, περιορίζοντας την ορατότητα. Αλλά προσώρας οι μετρήσεις δείχνουν ότι σε αμμοθύελλα μπορεί να εξελιχθεί μόνον για το αντιπολιτευτικό τόξο. Στη βάση αυτή κάνουν πλέον τον σχεδιασμό τους και στο Μέγαρο Μαξίμου, με τη βεβαιότητα ότι η ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό δεν επηρεάζει τις δικές τους κινήσεις.
Η κυβέρνηση θα παραμείνει, από καθέδρας, σε έναν ρόλο παρατηρητή των εξελίξεων που θα κάνουν άλλους να αγωνιούν και να αναπροσαρμόζουν το πλάνο τους. Ακόμη περισσότερο, τα στοιχήματα στο πρωθυπουργικό γραφείο λένε ότι ο πολυκερματισμός στην άλλη όχθη θα είναι ακόμη εντονότερος όσο θα πλησιάζουν οι κάλπες, δηλητηριάζοντας σχέσεις και ανοίγοντας βαθιές πληγές που δύσκολα θα επουλωθούν και στο μετεκλογικό τοπίο.
Το ερώτημα είναι γιατί, αν έτσι έχουν ή έτσι εξελιχθούν τα πράγματα, έχει ανοίξει και στο κυβερνητικό στερέωμα η συζήτηση για την επόμενη ημέρα, με τροχιοδεικτικές βολές, αιχμές και ομαδοποιήσεις; Τα συνεχή «καρφιά» του Αδωνη Γεωργιάδη στον Νίκο Δένδια δεν είναι το μόνο κρούσμα που τροφοδοτεί την κουβέντα και αναδεικνύει τους προβληματισμούς. Σε κάποιες πίτες κομματικών και πολιτικών γραφείων ακούγονται τις τελευταίες ημέρες κορόνες και αναθέματα που προϊδεάζουν για ένα εμφυλιοπολεμικό σκηνικό και στη γαλάζια πολυκατοικία.
Την ατμόσφαιρα έχουν προφανώς επιβαρύνει και τα αγροτικά μπλόκα, ιδίως σε περιφέρειες όπου οι κινητοποιήσεις συνοδεύονται και από εσωκομματικά ρήγματα. Στο Μαξίμου γνωρίζουν καλά ότι πάνω και δίπλα στα τρακτέρ της οργής έχουν παραταχθεί πολλοί αγροτοσυνδικαλιστές και ψηφοφόροι της ΝΔ – εξού και η δυστοκία για μια σκληρή κυβερνητική αντίδραση πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων.
Η πρόσκληση των «σκληρών» τη Δευτέρα στο πρωθυπουργικό γραφείο προβάλλεται ως διαλλακτική κίνηση, αλλά χωρίς τα δικά τους παιδιά στα μπλόκα ο Χρυσοχοΐδης θα έκοβε πρόστιμα στις εθνικές και οι εισαγγελείς θα μοίραζαν διώξεις από τα μέσα Δεκεμβρίου. Πίσω από τον πολιτικό κουρνιαχτό που σηκώνουν οι προαναγγελίες για το κόμμα Καρυστιανού και οι βιβλιοπαρουσιάσεις του Αλέξη Τσίπρα, στην κυβέρνηση αντιλαμβάνονται ότι, στο τέλος της ημέρας, δεν θα μπορέσουν να κρύψουν τα δικά τους προβλήματα. Στο προεκλογικό 2026 τα διλήμματα για όλους θα πολλαπλασιαστούν.
Κάποια χαρτιά, μάλιστα, φαίνεται να έχουν ήδη καεί. Ο σχεδιασμός για αναβίωση του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου μπορεί να είχε πιθανότητες επιτυχίας με τον Τσίπρα μοναδικό νέο παίκτη στην παρτίδα. Αλλά και με ένα κόμμα Καρυστιανού να ανακατεύει την τράπουλα, ελάχιστοι θα ασχοληθούν με όσους προέρχονται από την Κουμουνδούρου ή το… σκιάχτρο του ΣΥΡΙΖΑ – που ως πολιτικό κόμμα, έτσι κι αλλιώς, θα τραβάει τα δικά του βάσανα. Αν φουντώσει η αντισυστημικότητα, είναι μάλλον αμφίβολο εάν θα βγει αλώβητη η κυβέρνηση – η λεγόμενη αντισυστημική ψήφος είναι πρώτα απ’ όλα αντικυβερνητική, σε κάθε εποχή και ανεξάρτητα από τους πρωταγωνιστές.
Η συνταγή «μόνοι απέναντι σε όλους» που σκοπεύουν να ακολουθήσουν στο Μαξίμου μπορεί να λειτουργήσει απέναντι σε αντιπάλους που κινούνται στο συστημικό τόξο, έχουν δοκιμαστεί και κουβαλούν τις δικές τους αμαρτίες, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα φέρει τα ίδια αποτελέσματα απέναντι σε έναν άγνωστο φορέα που φτιάχνει δεξαμενές για την οργή. Σε ένα τέτοιο, αχαρτογράφητο σκηνικό, ακόμη κι αν δεν μετρήσει σοβαρές απώλειες με απευθείας διαρροές, η κυβέρνηση κινδυνεύει να πέσει θύμα της αποχής – με πολλούς θυμωμένους ψηφοφόρους της να επιλέξουν την ημέρα της κάλπης τον καναπέ τους.
Σε όλο το πολιτικό φάσμα προεξοφλούν ότι προσεχώς η αριθμητική των δημοσκοπήσεων θα φουντώσει αναπόφευκτα τη συζήτηση για τις κυβερνητικές συμμαχίες. Με τον τρόπο του την έχει ήδη ανοίξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τις προκλήσεις στη Χαριλάου Τρικούπη. Και περισσότερο από τους μορφασμούς του Αδωνη Γεωργιάδη όταν ακούει για τις παρεμβάσεις Δένδια, ενδιαφέρον έχει η παραδοχή του ότι η σημερινή ΝΔ μόνον με το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε μετεκλογικά να συνεργαστεί για μια αποτελεσματική διακυβέρνηση. Μπροστά σε μια δίνη αντισυστημικότητας, ο Γεωργιάδης και πρωτίστως ο Μητσοτάκης, θα επανέλθουν…