Senatus Populusque Americanus

Εντάξει, δεν είναι αλήθεια ότι ο Καλιγούλας θεοποίησε το άλογό του, απλώς τον ανακήρυξε ύπατο· όμως ότι ο Αδριανός της γνωστής αθηναϊκής πύλης ανακήρυξε θεό τον εραστή του Αντίνοο είναι αληθέστατο. Μοιάζει υπερβολή ότι ο Νέρων το 66-67 μΧ που έμεινε στην Έλλαδα απέσπασε συνολικά 1.800 κοτίνους σε τοπικούς και πανελλήνιους αγώνες· ότι όμως νίκησε και στα εφτά αγωνίσματα που συμμετείχε στην Ολυμπία, φαίνεται να ισχύει.

Τι παριστάνει λοιπόν το Νορβηγικό κοινοβούλιο που δεν απέδωσε το Νόμπελ Ειρήνης, στον Ντόναλντ Α’; Ευτυχώς που αυτοβούλως τού το πρόσφερε η λαμπρή δημοκράτις  Μαρία Κορίνα Ματσάδο. Η γενναιόδωρη, αφιλοκερδής πράξη της αποτελεί και εκδήλωση μετάνοιας που δεν το αρνήθηκε όταν της το πρόσφεραν ώστε να το πάρει ο Ντόναλντ Α’ που αυτονοήτως το δικαιούται.

Άλογο, δεν έχει ο κοσμοκράτορας να το ορίσει πρόεδρο της Fed –στη θέση του σπαγγοραμένου εξηνταβελόνη Τζέρομ Πάουελ– να του τυπώνει όσο νόμισμα του αξίζει. Μπορεί όμως να διορίσει το πιο αγαπημένο του από τα μπαστούνια του τού γκολφ, με μηχάνημα ΤΝ xΑΙ  του Μασκ στη λαβή του.

Σημασία όμως δεν έχουν οι γελοιότητες, σημασία έχει ότι Senatus Populusque Romanus ήσαν ενθουσιασμένοι με τους αυτοκράτορες αφού οι εκστρατείες απέφεραν λάφυρα και οι ανθύπατοι έστελναν βαρείς φόρους στη Ρώμη.

Για τούτο, ενθουσιασμό, νομίζω, προκαλούν στις ΗΠΑ οι τραμπικές απόπειρες αρπαγής πετρελαίων της Βενεζουέλας και παγετώνων της Γροιλανδίας· η Ένωση πρέπει να αντεπιτεθεί, χωρίς να ελπίζει σε βοήθεια από δημοκρατικές βουλές και γερουσίες: αφού ο Ντόναλντ Α’ υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχουν επίσημα έγγραφα» πως η Γροιλανδία ανήκει στη Δανία, ας εξηγήσει ο Εμμανουέλ Μακρόν ότι ο ηλίθιος Ναπολέων Α’ το 1803 δεν είχε εξουσιοδότηση από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση να πουλήσει κοψοχρονιά τη «Λουιζιάνα» –τις μεσαίες πολιτείες από τον Καναδά ως τον Ισπανικό Κόλπο –, το ένα τρίτο των ΗΠΑ. Για να παριστάνει τον αυτοκράτορα και να κάνει πολέμους που τελικά τους έχασε ήθελε τα χρήματα.

Ο Πέδρο Σάντσεθ να εξηγήσει ομοίως ότι οι ηλίθιοι που πρωτοστάτησαν στην ανεξαρτησία του Μεξικού ήσαν απλώς πράκτορες των ΗΠΑ, που στη συνέχεια παρέδωσαν αμαχητί Τέξας, Καλιφόρνια κλπ (το Δυτικό και Νότιο άλλο 1/3 των ΗΠΑ) στους Γιάνκηδες· δεν αναγνωρίζει την κατοχή τους και ο Κόλπος του Μεξικού μετονομάζεται σε Ισπανικό Κόλπο.

Αν οι Ευρωπαίοι υποσχεθούν ανεξαρτησία στις πρώην κτήσεις τους, ίσως εμφανιστούν και εκεί Ορμπάν, Λεπέν, AfD και άλλοι αντίστοιχοι που διψάνε για «εθνική» –δηλαδή προσωπική–  κυριαρχία και ίσως κάπως ισορροπήσουν τα πράγματα.  Αλλιώς, θα μας την πάρουν κοψοχρονιά και την Γροιλανδία ο Ντοναλντ Α’ και η Senatus Populusque Americanus.