Παγίδα

Μεγάλη παγίδα η συγκίνηση. Ο συγκινημένος με τα Τέμπη καλλιτέχνης Δεληβοριάς (αν δεν κάνω λάθος είχε γράψει και τραγούδι!) την πάτησε με την Καρυστιανού, κάπως σαν τη συγκίνηση της Μποφίλιου «με τον άνθρωπο» για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Αντε τώρα να ξεσυγκινηθούν.

Και δεν την πάτησε μόνο ο Δεληβοριάς ή άλλοι καλλιτέχνες που συγκινήθηκαν αλλά και χιλιάδες άνθρωποι που θεώρησαν μαζί τους ότι η κοινωνία και η πολιτική είναι μια υπόθεση ανεπεξέργαστων συγκινήσεων.

Γέμισαν πλατείες για ένα τραγικό δυστύχημα που δεν είχε τίποτα το μυστηριώδες ή ανεξήγητο και θα κριθεί φυσικά από τη Δικαιοσύνη.

Εδωσαν βάση σε ένα κατασκευασμένο αφήγημα συνωμοσιολογίας διαφόρων επιτηδείων που σε λογική βάση δεν μπορούσε να πείσει ούτε μικρά παιδιά.

Κι επέτρεψαν μια πασαρέλα επίδοξων σωτήρων που τελικά έσωζαν τον εαυτό τους.

Αλλά η συγκίνηση δεν είναι καλός σύμβουλος. Και είναι σίγουρα ο χειρότερος οδηγός της νοημοσύνης.

Κάποιοι άνθρωποι ίσως νόμισαν ότι θα δημιουργηθεί ένας ηθικός πανικός, ο οποίος θα πλήξει μια κυβέρνηση ή γενικότερα μια κατάσταση την οποία δεν γουστάρουν.

Η σκέψη έχει κάποια λογική κι ασφαλώς έναν στόχο. Αλλά η χώρα αυτή έχει πληρώσει ακριβά στο παρελθόν τους ηθικούς πανικούς που βίωσε. Κι υποθέτω πως έμαθε με κάποιο τρόπο να φυλάγεται από παμπόνηρους εμπόρους δωρεάν συναισθημάτων.

Κυρίως μάλιστα όταν δεν υπάρχει πραγματικό αντικείμενο.

Δείτε την περίφημη υπόθεση των υποκλοπών. Τόσο μελάνι χύθηκε. Και κατέληξε τελικά να ταλανίζεται σε κάποια ακατάληπτη δίκη για ακατανόητες υποθέσεις μεταξύ αγνώστων ανθρώπων. Οι φιλιππικοί περί «κράτους δικαίου» μάλλον δεν συγκινούν πια.

Αναρωτιέμαι επίσης πόσα έχει ακούσει η Δικαιοσύνη. Και στη Λέσβο αθωώθηκαν πρόσφατα 24 κατηγορούμενοι για τη διακίνηση λαθραίων μεταναστών.

Μα καλά, δεν μας έλεγαν ότι η Δικαιοσύνη είναι ελεγχόμενη; Πώς αθώωσε τέτοιους λεβέντες; Είναι μήπως ελεγχόμενη κι η αθώωση;

Γενικά δηλαδή θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι η συγκίνηση δεν έφερε και πολύ γούρι στους συγκινημένους.

Το λέω αυτό για όσους πιστεύουν ότι η πολιτική είναι μια διαρκής εναλλαγή συναισθημάτων και ηθικών διακηρύξεων.

Ισως για να θυμίσω ότι η διαχείριση της συγκίνησης και των συναισθημάτων αποτέλεσαν ισχυρή βάση για την ενίσχυση των άκρων (κυρίως του δεξιού άκρου…) κατά τον Μεσοπόλεμο.

Οταν λοιπόν ακούω φωνές για «αλληλεγγύη», «δικαίωση», «αλήθεια» κι όλα τα συγκινητικά που (υποτίθεται) το δημοκρατικό σύστημα δεν προσφέρει ή υποτιμά, θυμάμαι ότι οι μεγαλύτερες ηθικές σταυροφορίες ξεκινούν με σπαρακτικές διακηρύξεις και καταλήγουν σε ένα πορτοφόλι ή σε κάποιο τρελάδικο.