Oι δύο Ελλάδες

Οσοι παρατηρούν την Ελλάδα από την Ευρώπη και τον κόσμο – ιδιαίτερα όσοι έζησαν ή παρακολούθησαν την πορεία της χώρας την κολασμένη δεκαετία 2010-2020 – καταλήγουν σε ένα ακλόνητο συμπέρασμα:

Η Ελλάδα επανέκαμψε και προσφέρει ένα χειροπιαστό υπόδειγμα χώρας που βρέθηκε από την αβεβαιότητα και την άβυσσο, σε πρότυπο ανάπτυξης, σταθερότητας και ασφάλειας. Και μάλιστα σε μια γεωγραφική περιοχή που συνήθως καταναλώνει αντί να παράγει ασφάλεια και σταθερότητα.

Τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά όταν κάποιος παρακολουθήσει την πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα μέσα από την εγχώρια δημόσια σφαίρα.

Εδώ τα δεδομένα αλλάζουν. Οι βεβαιότητες υποχωρούν, οι τόνοι ανεβαίνουν και αναδεικνύουν μια νέα διαχωριστική γραμμή: δύο αντιλήψεις, δύο πεποιθήσεις, δύο πορείες, κάποιος θα έλεγε δύο Ελλάδες.

Η μία είναι η Ελλάδα που γκρινιάζει και κραυγάζει. Που απαιτεί μεσσιανισμό και προκρίνει εύκολες λύσεις σε σύνθετα προβλήματα. Που προτάσσει ετερόκλητα αιτήματα που δεν συνδέονται πάντα με το κοινό καλό.

Μια Ελλάδα που εκφράζεται από πολιτικές και κλαδικές ηγεσίες που δεν διστάζουν να μεγεθύνουν και να υπερθεματίζουν τις κραυγές, να αδιαφορούν για αξιόπιστες λύσεις. Μια Ελλάδα που αρέσκεται στον θόρυβο, την πόλωση, την αέναη αντιπαράθεση. Μια Ελλάδα που φαίνεται να ξέχασε τις πρόσφατες τραυματικές εμπειρίες που προκάλεσε η επικράτηση του λαϊκισμού στη χώρα.

Και μια άλλη Ελλάδα, αυτή της προκοπής και της υπευθυνότητας. Αυτή που προσπαθεί, παλεύει και προοδεύει. Που προτιμάει λύσεις που βασίζονται σε γερές βάσεις, όχι σε μαγικές συνταγές από μαθητευόμενους μάγους.

Που ξέρει ότι καμιά κλαδική ή τοπική ατζέντα δεν στέκεται αν δεν εκφράζει το κοινό συμφέρον των Ελλήνων. Που δεν ενδιαφέρεται για τις εντυπώσεις, τα σλόγκαν και τον θόρυβο, αλλά για την ουσία και τη συνεννόηση.

Που εξοργίζεται με τη διαφθορά και τα κόλπα των επιτηδείων. Που ξέρει πια καλά ότι η Ευρώπη και οι εταίροι στέκονται δίπλα μας, όχι απέναντι. Που δεν ξεχνά από τι περάσαμε και το πώς γλιτώσαμε τα χρόνια της μεγάλης κρίσης.

Αυτή τη χρονιά αυτές οι δύο Ελλάδες αναπόφευκτα θα συγκρουστούν και του χρόνου θα αποτιμηθούν και θα μετρηθούν εκλογικά.

Η ιστορία προσφέρει άπειρα παραδείγματα για τα επακόλουθα και τις συνέπειες στο κράτος, την κοινωνία, την οικονομία και τις διεθνείς μας σχέσεις κάθε φορά που μια από τις δύο αυτές αντιλήψεις είχε το πάνω χέρι: Πάντα οι μεγάλοι θρίαμβοί μας επετεύχθησαν  με εθνική ομοψυχία και συνεννόηση, ενώ οι μεγάλες καταστροφές προέκυψαν από εθνικούς διχασμούς και έριδες.

Ο κόσμος γύρω μας σκοτεινιάζει, ο γεωπολιτικός ορίζοντας βαραίνει, οι απειλές πολλαπλασιάζονται. Η χώρα μας καλείται να υπερασπιστεί τα επιτεύγματα της «μεγάλης επιστροφής», αλλά ταυτόχρονα να διαχειριστεί τα ζητούμενα της αβεβαιότητας μέσα κι έξω από τα σύνορά μας.

Τα διακυβεύματα είναι πασιφανή, τα ζητούμενα δεδομένα και οι προκλήσεις ξεκάθαρες. Οι δύο συνταγές για την αντιμετώπιση τους είναι επίσης ορατές.

Το 2026 θα συγκρουστούμε και το 2027 θα μετρηθούμε. Δεν έχω καμιά αμφιβολία για το ποιοι θα είμαστε οι περισσότεροι.

Ο Μαργαρίτης Σχοινάς είναι αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Προώθηση του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής