Επιστροφή στους δρόμους των 90s

Η μόδα των δρόμων και των grunge χαμινιών στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν ένα παράσημο που οι φωτογράφοι προσπαθούσαν με πάθος και κόπο να αποκτήσουν, ώστε να περάσουν τις εικόνες τους στις σελίδες των περιοδικών.

Αυτή την εποχή των περασμένων μεγαλείων για τον έντυπο Τύπο και με ανθρωπολογικό ενδιαφέρον για τους ερευνητές των σύγχρονων πολιτιστικών φαινομένων ο Μπιλ Γεωργούσης την είδε, τη βίωσε και την κατέγραψε. Το σώμα της δουλειάς του, ένα φωτογραφικό υλικό που διατρέχει περισσότερο από τριάντα χρόνια, δημιουργήθηκε στους δρόμους, σε στούντιο, σε εναλλακτικά άγνωστα ερείπια των πόλεων όπου έζησε και συνεργάστηκε με μεγάλους τίτλους περιοδικών μόδας και νεανικής κουλτούρας.

Γεννημένος στη Μελβούρνη, στα μέσα μιας δεκαετίας όπου οι συλλογικοί τρόποι ζωής άλλαζαν χάρη στην πληθώρα τεχνολογικών επιτευγμάτων που προξενούσαν αισιοδοξία, ο Μπιλ Γεωργούσης έζησε τα εφηβικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη, «μια ζωή πάνω στη σανίδα του skate» λέει στα «Πρόσωπα». «Μαζευόμασταν στον Λευκό Πύργο, στο άγαλμα του Μεγάλου Αλέξανδρου, σαν μια κοινότητα εκφυλισμένων ομογενών, οι “κακοί” μαθητές του σχολείου, που στα 80s είχαμε έρθει από διαφορετικές χώρες, Γερμανία, Αυστραλία, Βέλγιο, έχοντας τη δυνατότητα να διαθέτουμε σανίδα για να να κάνουμε skateboard. Το ωραίο στην περίπτωση αυτή ήταν ότι επειδή τα παιδιά είχαν ζήσει σε άλλες χώρες, καθένα έφερνε κάτι από τη μόδα του δικού του περίγυρου, οπότε έβλεπες διαφορετικά στυλ. Νομίζω ότι αυτές οι συναντήσεις για εμένα ήταν η αφετηρία μου στη φωτογραφία του youth culture, που για τα περιοδικά των 90ς ήταν κυρίαρχη αισθητική. Προέκυψε οργανικά στο να διακρίνω αυτόν τον νεανικό τρόπο ντυσίματος που είχε αφετηρία την καθημερινή ζωή στους δρόμους και τις συνήθειες των skaters. Μετά ήρθαν τα μουσικά grunge σχήματα, τα ρέιβ πάρτι, το κλάμπινγκ του Λονδίνου. Από εκεί βγήκαν τα στιγμιότυπα της νεανικής κουλτούρας, αλλά που ταυτόχρονα τα ζούσα. Για εμένα τα πλάσματα αυτά ήταν σαν άγγελοι που κατοικούν στις πόλεις». Ο ίδιος, αφού επισκέφθηκε, με σημερινό βλέμμα, τα κουτιά, τα συρτάρια, τους φακέλους που περιέχουν το φωτογραφικό αρχείο του –  ίχνη πορείας από Ισπανία, Μιλάνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Αθήνα, δημοσιευμένα στα διεθνή περιοδικά «Arena Homme+», «Dazed & Confused», «Self Service», «i-D», «Document Journal», «Jalouse», «Amica», «The Beyond Noise», «Purple Fashion», την ελληνική έκδοση του «Marie Claire» – έκανε την επιλογή του. Συγκέντρωσε εικόνες, αντικείμενα και τεκμήρια για να παρουσιάσει στην K-Gold Temporary Gallery στη Λέσβο την έκθεση-εγκατάσταση του «Push Plus One», κυρίως με αδημοσίευτο αρχειακό υλικό.

Η ΜΟΔΑ ΣΤΗΝ ΓΚΑΛΕΡΙ. Η δουλειά του διατρέχει την ακμή των έντυπων εκδόσεων και τη μετάβαση από την αναλογική φωτογραφία και το φιλμ στην αδιάκοπη ροή ψηφιακών εικόνων. Αλλαγή που αναδιαμόρφωσε την αισθητική και το λεξιλόγιο της βιομηχανίας της μόδας. Αφετηρία της έκθεσης είναι η διαρκής έρευνά του για τη δημιουργία της εικόνας και τον ρόλο του φωτογράφου στη σύγχρονη πραγματικότητα, στον παρόντα χρόνο υπερπαραγωγής περιεχομένου. Στους τοίχους της γκαλερί ο Γεωργούσης τοποθετεί τις φωτογραφίες του σαν κολάζ, άλλοτε μικρές, άλλοτε μεγαλύτερες σε μέγεθος, όχι απαραίτητα κορνιζαρισμένες, με το επίσημο ύφος έργου τέχνης. Επιδιώκει να δείξει φωτογραφίες τυπωμένες στον σκοτεινό θάλαμο, στιγμιότυπα τραβηγμένα με αναλογικές φωτογραφικές μηχανές, «τότε που κοίταζες μέσα από την κάμερα και δεν είχες ψηφιακή οθόνη για να κάνεις επί τόπου τις ρυθμίσεις του πλάνου όπως το κάνεις τώρα στην οθόνη του έξυπνου κινητού σου» εξηγεί ο φωτογράφος και υπερασπίζεται την πρακτική του. «Το 95% των επιλογών μου για αυτή την έκθεση είναι φωτογραφίες μόδας, ανδρικής και γυναικείας. Είναι ρατσισμός η άποψη ότι οι φωτογράφοι μόδας δεν είναι κατάλληλοι για να τους βάλεις σε τοίχους γκαλερί επειδή η δουλειά τους δεν είναι καλλιτεχνική. Για όσους δουλεύουν μέσα στη μόδα, την αντιμετωπίζουν με ημερομηνία λήξης, όμως οι θεατές μιας έκθεσης θα τη δουν διαφορετικά. Η καλή εικόνα είναι εικόνα που μένει. Αφορά απολύτως το τώρα, ωστόσο με τη συμμετοχή του μακιγιάζ και του styling μία εικόνα μπορεί να γίνει ιστορία. Οπως οι εικόνες του Ριτσαρντ Αβεντον για τα 60s».

Ο επιμελητής της έκθεσης Νικόλας Βαμβουκλής σημειώνει ότι «σε αντίθεση με τη φρενήρη πραγματικότητα, ο Μπιλ Γεωργούσης  βασίζεται σε έναν πιο στοχαστικό ρυθμό: λίγες αλλά προσεκτικά μελετημένες λήψεις, που εστιάζουν στην παρατήρηση, την απλότητα και την ουσία των πραγμάτων». Ειδικά για την έκθεση, ο Μπιλ Γεωργούσης δημιουργεί μια εγκατάσταση που προσφέρει στο κοινό την ευκαιρία να δει το παρασκήνιο της διαδικασίας, φέρνοντας σε διάλογο προσωπικά του αντικείμενα, τεχνικό εξοπλισμό και πειραματισμούς του: «Επιδιώκω να δείξω τον χώρο όπως όταν δουλεύαμε με φιλμ, μεταφέροντας τη διαδικασία μιας φωτογράφισης στο στούντιο. Τότε που χρειαζόσουν χρόνο να κάνεις μοντάζ, να διαλέξεις λήψεις. Τότε που και οι συνεννοήσεις μας με τα περιοδικά απαιτούσαν περισσότερο τη φυσική παρουσία. Και που μια τυχαία συνάντηση, κάπου εκεί έξω, σε έναν χώρο όπου σύχναζαν στυλίστες, μοντέλα και διάφοροι δημιουργικοί άνθρωποι εκδήλωναν ενδιαφέρον όταν τους πρότεινες να τους δείξεις κάτι από το υλικό σου. Τότε που δεν σε googl-αραν, αλλά σε έβλεπαν και σε άκουγαν».