Η πολιτική βούληση ως παρακράτος
Οσοι κρατούσαν κάποιες επιφυλάξεις, παρά τη δολοφονία της Ρενέ Γκουντ που είχε προηγηθεί, μετά τη δολοφονία του Αλεξ Πρίτι το περασμένο Σάββατο, νομίζω ότι καλά θα κάνουν να τις αφήσουν στην άκρη. Στη Μινεάπολη των ΗΠΑ εκτυλίσσεται μια σύγκρουση που θα έπρεπε να είναι αδιανόητη για μια χώρα με τη δημοκρατική παράδοση των ΗΠΑ.
Η περίπτωση του 37χρονου νοσοκόμου, που δολοφονήθηκε από άνδρες της Συνοριοφυλακής (Border Patrol) είναι χαρακτηριστική. Προφανώς ήταν ένας από τους ακτιβιστές, που παρενοχλούν τις επιχειρήσεις των αρχών ασφαλείας για τη σύλληψη παράνομων μεταναστών και, επίσης, ήταν νόμιμα οπλισμένος. Ομως, το όπλο του δεν το κρατούσε, κινητό τηλέφωνο κρατούσε και κατέγραφε. Επίσης, το όπλο το είχαν πάρει από την κατοχή του οι συνοριοφύλακες την ώρα της συμπλοκής – φαίνεται αυτό καθαρά στις φωτογραφίες. Ηταν ξαπλωμένος μπρούμυτα, με τουλάχιστον έξι ή επτά γομάρια πάνω του. Δεν υπήρχε καν λόγος να τον πυροβολήσουν, πόσω μάλλον με τόση μανία. Αυτή δεν ήταν συμπεριφορά εκπροσώπων του νόμου, ήταν συμπεριφορά μαφιόζων και παρακρατικών.
Το φρικαλέο της υπόθεσης δεν είναι ότι ένα τέτοιο περιστατικό συνέβη. Ηταν μοιραίο να συμβεί, όλοι προειδοποιούσαν ότι η τραγωδία ερχόταν. Ενας λόγος ήταν ότι η Συνοριοφυλακή, εκ της φύσεως των καθηκόντων της, δίνει μεγαλύτερη σκληρότητα από άλλες αρχές ασφαλείας. Στα σύνορα πια δεν τους χρειάζονται, διότι κόπηκε εντελώς το ρεύμα της παράνομης μετανάστευσης και, για τον λόγο αυτόν, τους έστειλαν στις πόλεις να κυνηγάνε τους ήδη εγκατεστημένους μετανάστες. Επιπλέον, ο άλλος ομοσπονδιακός οργανισμός που έχει την ευθύνη της επιχείρησης, ο περιβόητος πλέον ICE, προσέλαβε σωρηδόν κόσμο, με χαμηλά προσόντα, τους οποίους, αφού εκπαίδευσε στοιχειωδώς, τους έντυσε σαν κομάντο και τους αμόλησε στους δρόμους. Δεν είναι ουρανοκατέβατο ότι η σχεδόν παρακρατική δράση του ICE προκαλεί πια αποστροφή και στους ψηφοφόρους του Τραμπ. Ολα αυτά όμως τα μικρά, αν τα ενώσεις μεταξύ τους, σημαίνουν το εξής μεγάλο: ότι η πολιτική σάρωσης των παράνομων μεταναστών, που υποσχέθηκε ο Τραμπ, είναι ανέφικτη σε ένα πολιτισμένο κράτος.
Το πράγματι φρικαλέο στην προκειμένη περίπτωση είναι το πώς η κυβέρνηση Τραμπ έσπευσε αμέσως να καλύψει τους δράστες της δολοφονίας, αδιαφορώντας αν η εικόνα διαψεύδει απολύτως την κυβερνητική εκδοχή. Η βούληση του Τραμπ, λοιπόν, γίνεται παρακράτος. Ο ίδιος άλλωστε είπε σε συνέντευξή του ότι το μόνο όριο που αναγνωρίζει στη δράση του είναι εκείνο που του θέτει η ηθική του…
ΑΓΓΕΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ
Η θεωρία που λέει ότι, ως ένα σημείο τουλάχιστον, οι δονήσεις που προκαλεί ο Τραμπ στο διεθνές σύστημα έχουν και ορισμένες θετικές συνέπειες, δεν είναι τελείως στον αέρα. Το λέω επειδή διαβάζω ότι επί τέσσερις ημέρες διεξαγόταν κάπου στην Αθήνα το συνέδριο της «Νέας Αριστεράς». Ηταν μάλιστα κρίσιμο για το μέλλον του κόμματος, διαβάζω, καθώς ο σκοπός του ήταν να απαντήσει στο υπαρξιακό δίλημμα «με τους άλλους ή μόνοι μας». Η περιγραφή ήταν ως συνήθως υπερβολική, διότι το μέλλον της Ν.ΑΡ. είναι τόσο βέβαιο και αναπόφευκτο όσο και η βαρύτητα. Εξάλλου, ποια μπορεί να είναι η κρισιμότητα, από την ώρα που κατέληξαν σε συμβιβασμό των δύο αντίθετων προτάσεων; Κοινώς, άλλη μία σούπα.
Αλλού είναι όμως το σημαντικό από την υπόθεση αυτή, που αφορά μόνο μια συγκεκριμένη παρέα στους κύκλους της Αριστεράς. Από το συνέδριο προκύπτει μία ακόμη δυσοίωνη ένδειξη για το εγχείρημα του Αλέξη Καραμήτρου, κατά τη γνώμη μου, η σοβαρότερη: Ο Νίκος Μπίστης, διαβάζω, πήρε θέση με την ομιλία του στο συνέδριο υπέρ του Καραμήτρου – τον οποίο, για λόγους που δεν γνωρίζω, ο κ. Μπίστης εξακολουθεί να αποκαλεί με το παλιό του όνομα. «Ρόλο καταλύτη στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο», είπε, «εκ των πραγμάτων μπορεί να διαδραματίσει μόνο ο Αλέξης Τσίπρας με ό,τι σχήμα διαμορφώσει». Χρειάζεται κάτι περισσότερο; Ο Νίκος Μπίστης είναι, κατά κάποιο τρόπο, ο άγγελος του θανάτου για κάθε πολιτική προσπάθεια. Είναι εμπειρικά αποδεδειγμένο ότι, όπου μετακομίζει, έπειτα από λίγο το κατάστημα κατεβάζει ρολά. Οχι ότι περιμέναμε τον κ. Μπίστη για να αντιληφθούμε ότι δεν τραβάει η επιστροφή Καραμήτρου, όμως η ακούσια επιβεβαίωση εκ μέρους του κ. Μπίστη έχει ξεχωριστή βαρύτητα. Ουδείς άλλος έχει επιζήσει τόσων πολιτικών ναυαγίων…