Ο Ανθιμος της τόλμης και της αειφορίας
Στην κρίση του Μαρτίου του 2020 ο Εβρος ζούσε σε στιγμές μεγάλης «πατριωτικής έξαρσης». Ηταν τότε που χιλιάδες «παράτυποι» μετανάστες είχαν προσπαθήσει να διαβούν τα σύνορα με την Τουρκία στις Καστανιές. Αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη. Ηταν άοπλοι, απελπισμένοι, κατατρεγμένοι, δίχως στον ήλιο μοίρα. Δεν ήταν Τούρκοι, δεν ήταν οι «προαιώνιοι εχθροί του Ελληνισμού».
Εκτοτε χτίστηκε το «τείχος» κατά μήκος των συνόρων από ανιστόρητους πολιτικούς που αγνοούσαν τη γεωγραφία, την ιστορία και τις προοπτικές της περιοχής. Οι απελπισμένοι όμως πάντα κατάφερναν να περνούν. Από την εποχή των ναρκοπεδίων δεν υπολόγιζαν τις ζωές τους.
Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος τα μάθαινε όλα αυτά και ήταν έτοιμος πάντα. Περιέθαλπε όσους κατατρεγμένους έφθαναν ταλαιπωρημένοι στη Μητρόπολη. Ενα πιάτο φαγητό, ένα ζεστό ντους τούς περίμεναν. Ο καινοτόμος λόγος του συγκινεί.
«Να κάνουμε τους πρόσφυγες νύφες και γαμπρούς μας», πρότεινε. Σαν θεϊκή εντολή ακούστηκε η φωνή του μέσα στην εκκλησία. «Να δουλέψουν στα χέρσα χωράφια μας, στα χωρίς εργάτες γιαπιά μας. Τους έτοιμους επιστήμονές τους να αξιοποιήσουμε. Θα βοηθήσουν και στο δημογραφικό. Νέοι και νέες είναι οι περισσότεροι. Θα μας προσφέρουν παιδιά της “ελληνικής παιδείας μετέχοντα”».
Ο βουλευτής κύριος Παπαδάκης της Ελληνικής Λύσης έκανε το αντίθετο. Μόνιμη είναι η εντολή του στα μέλη της οργάνωσης «Αινήσιο Δέλτα», της οποίας ήταν πρόεδρος. «Να κάνετε αυτό που γνωρίζετε καλά», τους συμβούλευε. Συλλάμβαναν τους «λαθρομετανάστες», τους ξεγύμνωναν, τους ξυλοκοπούσαν, τους εξευτέλιζαν, τους φόρτωναν στα κλειστά ημιφορτηγά τους. Τα είδαμε στην τηλεόραση, όταν παρουσίαζαν με «εθνική περηφάνια» τα θηράματά τους.
Πέρασαν τα χρόνια, άλλη «απειλή» μάς προέκυψε. Σπίτια ήρθαν να αγοράσουν και να επενδύσουν στα μέρη μας πολίτες από χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. «Μπήκαν στην πόλη οι εχθροί», κινδυνολόγησαν.
«Δεν ερχόμαστε ως εχθροί επάνω σε τανκς», ειρωνεύονται οι βουλγαρικές εφημερίδες. «Σε δουλειές του τουρισμού ερχόμαστε να επενδύσουμε».
Τον «σιωπηλό εποικισμό της Θράκης» ανακάλυψαν. Μέχρι τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων των γιατρών της μειονότητας πρότεινε ο δήμαρχος.
Μίλησε πάλι ο Μητροπολίτης: «Παρακαλώ, να σταματήσει κάθε δημόσια αντιπαράθεση η οποία καταλήγει στο να ποινικοποιεί το ελεύθερο εμπόριο, να πλήττει την τοπική οικονομία και να διαμορφώνει φοβικά σύνδρομα για τους τουρίστες». Μίλησε με τόλμη και για τον «καταχρηστικό εθνικολαϊκισμό, για την επιβολή μανιχαϊκών διαχωρισμών, για ψηφοθηρικούς και μικροκομματικούς λόγους».
Αυτός είναι ο ρόλος ενός μητροπολίτη. Να είναι τολμηρός, αυστηρός και επιεικής ταυτόχρονα, απέναντι σε όλους, χωρίς διακρίσεις.
«Στις μέρες μας έπαψε να είναι ο Εβρος μια συνοριακή περιοχή που ενίσχυε το εισόδημά του από το χαρτζιλίκι των φαντάρων. Κόμβος τρανός μεταφοράς αγαθών και ενέργειας έγινε. “Δαρδανέλλια της ξηράς” τον είπαμε». Με ικανοποίηση τα παρατηρεί και τα σχολιάζει όλα αυτά ο Μητροπολίτης Ανθιμος. «Δουλειές θέλουμε για να κρατήσουμε τους νέους στον τόπο τους», τονίζει.
Αυτός είναι ο Μητροπολίτης μας. Ο Ανθιμος της τόλμης και της αειφορίας.
Σύντομα θα το καταλάβουν οι δύσπιστοι και οι πονηροί που βρήκαν άνθρωπο να κατηγορήσουν για… ξεπούλημα της περιουσίας της Μητρόπολης. Για δύο ανεκμετάλλευτα χωράφια που εκποίησε νομίμως για να χτίσει ναούς και να καλύψει τις ανάγκες του πολύπλευρου κοινωνικού έργου του.
Και ποιος τον «κατηγορεί»; Ο ηγέτης των 250 αυθαίρετων οικιστών του υγροβιότοπου του Δέλτα του Εβρου. Αυτών που σε δημόσιο, αυστηρά προστατευόμενο χώρο έχτισαν «καλύβες» και «βίλες» χωρίς οικοδομική άδεια, χωρίς αισθητική, χωρίς τις νόμιμες εισφορές, χωρίς ΙΚΑ, χωρίς ΕΝΦΙΑ, χωρίς ΦΠΑ, χωρίς ντροπή. Και δεν αντιδρά κανείς πολιτικός, κανείς από το «άτεγκτο» για τους κοινούς θνητούς κράτος, διότι, λένε, αυτοί «φυλούν τα σύνορα». Αλίμονο εάν ο πατριωτισμός προσφερόταν με αντάλλαγμα την παράκαμψη της νομιμότητας.