Aλκαράθ και Τζόκοβιτς, αθλητές – φαινόμενα

To τένις των δύο κόσμων. Ο τελικός στο Αυστραλιανό Οπεν. Ο ένας που έρχεται ή για να ειπωθεί σωστότερα, ήρθε και μάλιστα ήδη κάνει πάταγο: Κάρλος Αλκαράθ. Ο άλλος που φεύγει, για την ακρίβεια σταδιακά ξεθωριάζει η λάμψη του: Νόβακ Τζόκοβιτς. Ο νέος και ο βετεράνος. Και το τένις που επιβεβαιώνει πως για να γίνεις ο βασιλιάς των κορτ πρέπει να «σκοτώσεις» έναν αθλητή-λιοντάρι όπως είναι ο σέρβος τενίστας.

Ο Αλκαράθ, δεν έχει καν κλείσει τα 23 του και πείθει με τη φόρα που έχει πάρει πως, αν είναι υγιής, προφανώς και μπορεί να σαρώσει όλα τα ρεκόρ. Ενδεικτικά ας αναφερθεί πως ο Ρότζερ Φέντερερ χρειάστηκε 11 χρόνια από τη συμμετοχή του σε ένα πρώτο Grand Slam για να ολοκληρώσει το καρέ, ο Τζόκοβιτς το έκανε σε 12 χρόνια, ενώ ο  Αλκαράθ το κατάφερε σε μόλις έξι χρόνια. Είναι ξεκάθαρο πως οι αριθμοί εδώ «μιλάνε». Το πρώτο σετ πήγε μάλλον με ξεχωριστή άνεση στον Νόλε, τον παίκτη-θρύλο των σχεδόν 39 χρόνων που ερχόταν από τον θρίαμβο της Παρασκευής επί του Σίνερ και η τύχη του έγνεψε με νόημα όταν σε προηγούμενο γύρο μολονότι έχανε, εκμεταλλεύτηκε τραυματισμό του Μουζέτι και προχώρησε στα ημιτελικά. Ναι, του Ιταλού που νίκησε ο Τζόκοβιτς στο δικό του τουρνουά τον περασμένο Νοέμβριο στην Αθήνα!

Στη συνέχεια του χθεσινού τελικού όμως, ο Αλκαράθ ήταν καταπληκτικός στα χτυπήματά του. Στο δεύτερο και το τρίτο σετ ο Τζόκοβιτς μάλλον δεν… εμφανίστηκε και στο φινάλε τα είχε με τον εαυτό του. Ισως αυτός ο τόσο έμπειρος άσος, αυτός με τα 24 Grand Slam, μπροστά στην πιθανότητα να κάνει μια νίκη που ελάχιστοι περίμεναν, να αγχώθηκε παραπάνω από το επιτρεπτό για τον ίδιο. Λες και λειτούργησε ως πρωτόπειρος παίκτης. «Δεν πίστευα ότι θα στεκόμουν ξανά στην τελετή λήξης ενός Grand Slam. Οπότε νομίζω ότι σας οφείλω την ευγνωμοσύνη μου», είπε απευθυνόμενος προς τους θεατούς του αυστραλιανού τουρνουά ο Τζόκοβιτς και μάλλον εξήγησε πολλά για την εξέλιξη του τελικού. Θα συνεχίσει. Βρίσκει κίνητρο, αν και ηττήθηκε για πρώτη φορά σε τελικό στη Μελβούρνη –την 11η φορά που έδωσε το παρών.

Οσον αφορά στον Αλκαράθ, είναι πλέον το αδιαφιλονίκητο Νο 1 του τένις. Μπροστά από τον Σίνερ. Κυρίως για έναν λόγο: στα μεγάλα ραντεβού έχει πάντα το πάθος του νέου και μια γοητευτική άγνοια κινδύνου που τον οδηγεί σε σημαντικές επιτυχίες.