«Χρώματα κι αρώματα»

Βολτάρω στην παραλία της Σαλονίκης. Μ’ αρέσει αυτή η πόλη που είναι πάντα έτοιμη να σε αφήσει στην αγκαλιά της θάλασσας. Ερχομαι, φεύγω, ξανάρχομαι, μα όσες φορές κι αν έρθω, πάντα η μυρωδιά που με τυλίγει θα είναι αυτή που με πήρε τότε που ήρθα μικρό παιδί 7 χρονών, κρατώντας το χέρι του πατέρα μου, στο πρώτο «της ζωής μου ταξείδιον».

Μια μυρωδιά από βρεγμένο ξύλο, λαδομπογιά και ιώδιο.

Σήμερα ξαφνικά αυτή τη μυρωδιά άρχισε σιγά σιγά να τη σβήνει, να τη σκεπάζει, η τσίκνα της Πέμπτης.

Μπροστά σε κάθε μαγαζί, από ρουχάδικο μέχρι «σίδερα, κλειδιά και χρώματα», έχει στηθεί μια ψησταριά και ψήνουν, ψήνουν, από σουβλάκια μέχρι μπιφτέκια και παϊδάκια. Εδώ ο κόσμος δεν το τηρεί το έθιμο. Το ζει.

Κάτι στρωμένοι σε πολυθρόνες κάτω από σόμπες – μανιτάρια λένε για τον Ερντογάν και το Αιγαίο.

Σαν για να ακολουθήσει το επίκαιρο της μέρας μ’ ακολουθεί από κοντά ένα τραγούδι του ’72 με τη φωνή του Γιώργου.

«Μες του Βοσπόρου τα στενά

ο Γιάννης κλαίει τα δειλινά

και ο μεμέτης πλάι του

πίνει και τραγουδάει του».

Μ’ αρέσει που απ’ το ταξίδι του Μητσοτάκη στην Τουρκία περισσότερο απ’ όλα σχολιάζεται στα Μέσα το μαντίλι που έβγαλε ο Πρωθυπουργός απ’ την τσέπη να φυσήξει τη μύτη του. Ολα τ’ άλλα, σε δεύτερο πλάνο. Καμία σημασία δεν έχει τι αποφάσισαν ο Τούρκος κι ο Ρωμιός.

«Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός

……………………………………..

εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ

όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ».

Παρ’ όλη τη ρηνικήν απόφραξη στις δημοσκοπήσεις, ο Ρωμιός και το κόμμα του καλά κρατούν. Ή μήπως οι δημοσκοπήσεις είναι και λίγο τραβηγμένες; Ολα τα περιμένω. Είναι νωπές οι μνήμες στις τελευταίες βουλευτικές που οι δημοσκόποι, ενώ ήξεραν, έβλεπαν την καταβαράθρωση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν τολμούσαν να το δημοσιοποιήσουν γιατί εφοβούντο (ή φοβόνταν κατ’ άλλους) τη δημόσια διαπόμπευση από τους οπαδούς του κυρίου Τσίπρα που δεν αστειεύονταν. Δεν το ‘χε και πολύ ο κύριος Πολάκης να τους χώσει τρία μέτρα κάτω απ’ το χώμα.

Αλλοι καιροί, άλλα ήθη, άλλα έθιμα. Του το ‘χεις τώρα του Κυριάκου να πιάνει τον δημοσκόπο απ’ τον σβέρκο και να τον χώνει στη γη; Αλλά πάλι πού ξέρεις. Εχουμε δει, κι έχουμε δει. Πολύ θέλει ο άνθρωπος;

Ανεβαίνω την Παύλου Μελά. Πάνω απ’ την κνίσα της ψησταριάς, μια τηλεόραση παίζει. Δυο τρεις κοιτάνε μασουλώντας. Ενός, από το κάτω χείλος κρέμεται, πάει κι έρχεται εκκρεμές, λίγο κρεμμύδι. Στο πλάνο, ο Ντε Γκρες, ο Παύλος. Εντυπωσιακό. Ανοίγει μια πρόταση και πριν αρχίσεις να βγάζεις νόημα την έχει τελειώσει. Σκέφτομαι, να ‘ναι καλά ο απόγονος, αλλά μπροστά του ο Κασσελάκης; Τουλάχιστον Καστοριάδης.

Φτάνοντας στην Αγία Σοφία, γυρνάω το βλέμμα στη θάλασσα. Ο ουρανός παίρνει φωτιά. Είχα ξεχάσει πόσο δεμένος ήμουν κάποτε μ’ αυτή την πόλη, πόσο κοντά ήμουν στη γέννηση κάποιων τραγουδιών της.

Στο μυαλό μου συνεχίζει να παίζει το τραγούδι από μόνο του, σε λίγο ίσα που τ’ ακούω…

«Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ

όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ».

Δεν ξέρω για τους δυο μας, αλλά εγώ μένω σταθερά στο «βαχ».

Χαιρετώ.