Οταν το ντύσιμο δείχνει αγάπη
Να αντιμετωπίσεις με ρομαντισμό τον έρωτα δεν είναι σύγχρονο στυλ. Υστερα από κύματα φεμινισμού, διαδηλώσεις μη κυβερνητικών οργανώσεων, επιτελεστικές πράξεις καλλιτεχνών, ταινίες, νέες ερμηνευτικές προσεγγίσεις λογοτεχνικών έργων του παρελθόντος υπό το πρίσμα της αφύπνισης και της πολιτικής της ακύρωσης, το ερωτικό στοιχείο κάπου ξέπεσε στην άκρη. Ομως και το να αγαπάς είναι ουσιαστικά ανθρώπινο. Ακόμα και την εποχή που οι γυναίκες ξεσηκώνονται.
Απόδειξη της γυναικείας αντοχής και της συναισθηματικής δύναμής τους, το στιγμιότυπο από το Ελ Σαλβαδόρ όπου οι γυναίκες ντύθηκαν για συναυλία, φορώντας φούστες κοντές, μπλούζες ζωηρές και ανάλαφρες, κάποιες με μοβ περούκες στα μαλλιά. Σε μια χώρα όπου η κουλτούρα του machismo καταλήγει σε όλες τις διαβαθμίσεις βίας κατά των γυναικών, εξαφανίσεις και περιορισμένα ατομικά δικαιώματα, εκείνες περνάνε μπροστά από τους στρατιώτες που βρίσκονται στο στάδιο Jorge «Mágico» González για λόγους προστασίας και ασφάλειας.
Και έχοντας συντροφιά η μία την άλλη, ντύνονται για να χορέψουν και για να συναντήσουν το είδωλό τους. Μία ποπ σταρ που και μόνο ο τίτλος της παγκόσμιας συναυλίας της «Las Mujeres Ya No Lloran» (Οι γυναίκες δεν κλαίνε πια) σήμαινε για εκείνες το τέλος της σιωπής τους.
Γιατί η αγάπη είναι ένας τρόπος θέασης των πραγμάτων. Και η Σακίρα τούς απέδειξε ότι είναι ασταμάτητη, όταν σκόνταψε πάνω στη σκηνή, στραμπούληξε τον αστράγαλό της και έπεσε με δύναμη πάνω στον αγκώνα της, για να σηκωθεί συνεχίζοντας να τραγουδά «Si Te Vas». «Μην ανησυχείτε, είμαι φτιαγμένη από λάστιχο», ενημέρωσε με ανάρτησή της προσθέτοντας στα ισπανικά ότι «κανείς δεν γλιτώνει από τις πτώσεις» για να καθησυχάσει το κοινό της που για πρώτη φορά την είδε από κοντά.
Ο τρόπος που βλέπεις δείχνει αγάπη, μας λέει και η Ζιζέλ Πελικό και προσπαθεί να ξεπεράσει τη θλιβερή εμπειρία της γράφοντας στο βιβλίο της «Υμνος στη ζωή» γιατί αποφάσισε η υπόθεση των βιασμών της να διεξαχθεί σε δημόσια δίκη: «Γιατί διαφορετικά θα φοβόμουν τα βλέμματα. Αυτά τα καταραμένα βλέμματα που μια γυναίκα της γενιάς μου πάντα έπρεπε να αντιμετωπίζει, αυτά τα καταραμένα βλέμματα που σε κάνουν να διστάζεις το πρωί ανάμεσα σε παντελόνι και φόρεμα, που σε ακολουθούν ή σε αγνοούν, σε κολακεύουν και σε ντροπιάζουν. Αυτά τα καταραμένα βλέμματα που υποτίθεται ότι σου λένε ποια είσαι, πόσο αξίζεις, και μετά σε εγκαταλείπουν καθώς μεγαλώνεις».
Σε αυτόν τον δύσκολο σημερινό καιρό ποια θέση έχει η ιστορία του Χίθκλιφ και της Κάθριν, παιδιών της θύελλας, των βράχων και του άγριου τοπίου που περιγράφει η Εμιλι Μπροντέ στα «Ανεμοδαρμένα ύψη» της το 1847 και προσεγγίζει η σκηνοθέτις Εμερολντ Φένελ στο «Wuthering Heights» που βγήκε στις αίθουσες την εβδομάδα του Αγίου Βαλεντίνου; Το μυθιστόρημα της Μπροντέ δέχτηκε όλες τις σχολές κριτικής επειδή στη δομή του υπήρχε ο πυρήνας των δύο αντιθέτων που παθιάζονται να ενωθούν αλλά τους σταματούν ο πολιτισμός, ο θάνατος, ο πλούτος, το δαιμονικό άλλο.
Ο Χίθκλιφ και η Κάθριν όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά μετά τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα είναι το ζευγάρι που έχει δεχτεί πολλές κινηματογραφικές προσεγγίσεις. Η νέα εκδοχή είναι προϊόν της εποχής της: η ταινία διχάζει τους καθαρολόγους ακολούθους της πιο άγριας σκέψης α λα Μπροντέ και τους εκσυγχρονιστές φανατικούς της νέας αισθητικής α λα «Bridgerton». Η Κάθριν που υποδύεται η Μάργκο Ρόμπι δεν είναι στην πρώτη της νιότη, αλλά στην πλήρη άνθηση του αισθησιασμού της, που τον μεταδίδει στον Χίθκλιφ (Τζέικομπ Ελόρντι) με τα κοστούμια της ταινίας όπως και με το γυμνό φόρεμα – κορσέ που έβαλε στην πρεμιέρα του έργου στο Λονδίνο.
Το στυλ είναι πάνω από την ουσία, επισημαίνουν οι κριτικοί του Ηνωμένου Βασιλείου γράφοντας για πλάνα που θυμίζουν «πολυσέλιδο εντιτόριαλ μόδας κουρελιασμένων κορσέδων από λάτεξ», κατά την «Guardian», για μια «διασκεδαστική ταινία, χυδαία, προκλητική, γεμάτη έντονα χρώματα και πολυτελή σκηνικά, διανθισμένη με αναχρονιστικές πινελιές, σέξι, ανώμαλη, ασεβή», κατά την «Telegraph», που αναγνωρίζει ότι θα φέρει δάκρυα και θα πλημμυρίσει τις νεανικές καρδιές της γενιάς που νομίζει ότι μαθαίνει για τον 19ο αιώνα βλέποντας επεισόδια της σειράς «Bridgerton».