Στην Καισαριανή

Οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριάνης δεν βγαίνουν για πρώτη φορά στη δημοσιότητα – ο πωλητής είχε επιχειρήσει ξανά να βρει αγοραστή μέσω Διαδικτύου το 2010, είχαν κυκλοφορήσει τότε, όμως κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί πραγματικά τότε. Φέτος η συνειδητοποίηση του μεγέθους του γεγονότος που αντικατοπτρίζει έξυσε μέσα μας κάτι που, κάτω από το βάρος της καθημερινής πολιτικής κυνικότητας, έχουμε ξεχάσει: κάποτε υπήρξαν εποχές που απαιτούσαν από τους πολίτες να πιστεύουν σε κάτι. Και να πιστεύουν τόσο πολύ όσο πίστευαν στην ιδεολογία τους και στην ελευθερία της πατρίδας τους όσοι δολοφονήθηκαν τότε.

Στη Βιέννη

Τον Μάιο στην πρωτεύουσα της Αυστρίας, ένας νεαρός τραγουδιστής από τις Σέρρες αναμένεται να ανέβει στη σκηνή της Γιουροβίζιον, με ένα σκουφί που θυμίζει αφτιά γάτας, και να τραγουδήσει «Φέρτο» ελπίζοντας να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης. Κάτω από τη διασκεδαστική ποπ, την ειρωνεία και το χιούμορ, ο Ακύλας θα πει τον στίχο που μιλάει για τον τρόπο με τον οποίο η γενιά του βιώνει δεκαπέντε χρόνια διαχρονικών κρίσεων: «Αγοράζω να κλείσω κενά». Τα τραύματα αντιμετωπίζονται με πολλούς τρόπους, ενίοτε και δημιουργικά. Και αν πάει καλά, δεν θα είναι μόνο για το μπιτ -στην Ελλάδα είναι σίγουρη επιτυχία.

Λος Άντζελες

Η φωτογραφία δεν κυκλοφόρησε πολύ, όμως όποιος την είδε δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του από πάνω της: ο Μπαράκ Ομπάμα συνομιλεί χαλαρός με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στο περιθώριο του All Star Game του NBA στο Λος Αντζελες – σε μια άλλη, η Μισέλ Ομπάμα αγκαλιάζει τη μαμά του, Βερόνικα. Δύο σημαντικές προσωπικότητες, δύο παγκόσμιοι γνώριμοι, από τις οποίους ο ένας τυγχάνει να είναι Ελληνας. Και είναι τόσο ωραίο συναίσθημα, που χθες δύο φίλοι σχολίαζαν πως με αυτήν τη φωτογραφία, «ένιωσαν πιο εθνικά υπερήφανοι απ’ όσο είχαν να νιώσουν καιρό». Η καλύτερη απάντηση στον ρατσισμό, σε μια εποχή που περισσεύει. Και από εδώ και από εκεί.

Είμαστε κι αυτοί

Τελικά, πέρα από τα κλισέ του τι σημαίνει Ελληνας, μακριά από τις σημαίες και τις περικεφαλαίες και τους βαρύγδουπους λόγους με τα φανταχτερά συνθήματα, υπάρχουν μερικά στοιχεία που συνθέτουν μια ταυτότητα που καταφέρνει να επιβιώνει πάντα χωρίς να βροντοφωνάζει. Εχει και παρελθόν, έχει και μέλλον, αλλά κυρίως έχει περιεχόμενο, που το αναγνωρίζει σιγά – σιγά, όσο τα χρόνια περνούν και οι νέες εθνικές περιπέτειες παίρνουν τη θέση τους στο μεγάλο ιστορικό αφήγημα. Ενίοτε εμπλουτίζεται, ενίοτε μας επιτρέπει να χαμογελάμε, ενίοτε μας κάνει περήφανους. Ζούμε μέσα στο χάος και στον χαμό, όμως είμαστε και κάτι ακόμα. Και καμιά φορά έχει σημασία να το θυμόμαστε.

Απορία

Θα το φέρει ο Ακύλας στην Αθήνα;