Ήταν απλώς ένα αγόρι
Το παρόν βιογραφικό διήγημα απέστειλε στην εφημερίδα Τα ΝΕΑ η Αγγελική Στύλα*
Η μοίρα, όπως έλεγε, πέρασε από πάνω του στα τρία του χρόνια — και ευτυχώς τον άγγιξε μόνο όσο χρειαζόταν για να τον σημαδέψει, όχι για να τον λυγίσει. Η πολιομυελίτιδα του πήρε το δεξί του πόδι. «Εγώ ήμουν τυχερός», έλεγε. «Τα άλλα παιδιά στο χωριό δεν ήταν».
Με αυτή τη φράση πορεύτηκε σε όλη του τη ζωή.
Το 1956 η αγροτική του οικογένεια άφησε το Σέσκλο και μετακόμισε στον Βόλο, για να μπορέσει το παιδί να σπουδάσει. Γελαδάρης, όπως τα αδέλφια του, δεν μπορούσε να γίνει. Οι γονείς του έκαναν την υπέρβαση χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς να μετρούν θυσίες.
Στον Βόλο γνώρισε την εφημερίδα σας. Εκεί κατάλαβε ότι ένας ολόκληρος κόσμος, άγνωστος στη μικρή του πλιθόχτιστη γειτονιά της Νέας Ιωνίας Βόλου, κρυβόταν μέσα στις σελίδες της. Την κρατούσε με ευλάβεια. «Το παράθυρό μου στον κόσμο», έλεγε.
Με την εφημερίδα ανά χείρας πέρασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική. Φροντιστήρια δεν υπήρχαν. Τα άρθρα έγιναν οι δάσκαλοί του. Η σκέψη του βάθαινε, ο λόγος του ωρίμαζε.
Ένα άρθρο από «Τα ΝΕΑ» έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή του. Ήταν, όπως διηγούνταν συχνά, το κείμενο που τον βοήθησε να περάσει τις εξετάσεις και να διοριστεί, μόλις στα 22 του, υπάλληλος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Δεν είχα τη δυνατότητα για φροντιστήριο. Αυτό το άρθρο το είχα ξεκοκαλίσει», έλεγε.
Από εκεί και πέρα η ζωή του ταυτίστηκε με την εργασία και την προσφορά. Στις οικονομικές υπηρεσίες του ΕΚΠΑ, αργότερα ως Διευθυντής και στη συνέχεια ως Γενικός Διευθυντής Οικονομικών, ήταν ο άνθρωπος που έτρεχε για όλους. Αγαπητός στους καθηγητές, πρόθυμος, ουσιαστικός.
Με την εφημερίδα συντροφιά πέρασε και τους έξι μήνες στο ΚΑΤ, μετά από ορθοπεδική επέμβαση που του έδωσε την ευκαιρία να σταθεί πιο σταθερά στα πόδια του. Μακριά από τους γονείς και τα αδέλφια του, η καθημερινή του παρηγοριά ήταν οι σελίδες που του έφερναν οι νοσοκόμες.
Κάθε πρωί, στο τρένο από την Ομόνοια προς το Μαρούσι, διάβαζε «Τα ΝΕΑ». Το μεσημέρι τα συζητούσε με τη γυναίκα του. Το βράδυ με φίλους. Η εφημερίδα δεν ήταν απλώς ενημέρωση· ήταν τρόπος σκέψης, αφορμή διαλόγου, πηγή γοητείας.
Αργότερα, όταν δημιούργησε οικογένεια, προσπαθούσε να μεταδώσει αυτή την αγάπη. Άφηνε επιδεικτικά την εφημερίδα πάνω στην τραπεζαρία για τις κόρες του. Μετά τη συνταξιοδότησή του, έκοβε άρθρα και τα μοίραζε σε παιδιά, γαμπρούς και εγγόνια,
γράφοντας το όνομά τους επάνω. Στο χωριό, στο Πήλιο, κάθε καλοκαίρι η ίδια παράκληση: «Μην ξεχάσετε τα ΝΕΑ. Εδώ δεν φέρνουν πια αθηναϊκό τύπο. Όλοι είναι με ένα κινητό…»
Και ήρθε ο τελευταίος χρόνος. Δύσκολος. Χημειοθεραπείες, ακτινοθεραπείες, αναμονές. Σε κάθε καρέκλα νοσοκομείου, στα χέρια του η εφημερίδα. Σαν να άνοιγε ξανά εκείνο το παιδικό παράθυρο. Σαν να μη φοβόταν τίποτα όταν είχε μπροστά του μια πολιτική ανάλυση, ένα ψυχογραφικό κείμενο, μια έρευνα.
Το αποκούμπι του. Το στήριγμά του.
Ακόμα και η αναμονή για βρογχοσκόπηση ή παρακέντηση γινόταν χώρος φιλοσοφίας και συζήτησης. Η ανάγκη του να μοιραστεί όσα διάβαζε δεν τον εγκατέλειψε ποτέ.
Την τελευταία μέρα στο νοσοκομείο «Άγιοι Ανάργυροι» είχε καταπέσει πολύ. Λίγες ώρες πριν του χορηγηθεί η μορφίνη, τον ρώτησα αν θέλει να του διαβάσω κάτι.
Ανακάθισε. Φόρεσε τα γυαλιά του πάνω από τη μάσκα οξυγόνου.
«Να πας να ξεκουραστείς, κόρη μου. Εγώ έχω την εφημερίδα μου να τελειώσω. Και μετά θα κοιμηθώ».
Τον αγκάλιασα. Τον φίλησα. Τον άφησα να διαβάζει.
Είμαι σίγουρη πως πρόλαβε να τελειώσει το άρθρο.