Τώρα τί να το κάνω;
Το μέλλον του Μανόλο Χιμένεθ είχε αποφασιστεί καιρό τώρα… Το ερωτηματικό ήταν εάν θα εξαντλούσε το συμβόλαιό του ή αν τα αποτελέσματα θα έφερναν πιο γρήγορα τις εξελίξεις… Οπως και έγινε εν τέλει το βράδυ της Κυριακής.
Μια απόφαση που ήταν σωστή… και λάθος. Όχι γιατί ο Ανδαλουσιανός δεν έπρεπε να αποχωρήσει, αλλά επειδή η απόφαση πάρθηκε με σημαντική καθυστέρηση. Το σωστό «παράθυρο» είχε ανοίξει περίπου δύο μήνες νωρίτερα, κοντά στην περίοδο των Χριστουγέννων, όταν είχε ήδη γίνει φανερό πως δεν μπορούσε να διαχειριστεί αποτελεσματικά το υπάρχον ρόστερ. Το μεγαλύτερο ζήτημα ήταν η επιθετική δυσλειτουργία, η οποία υφίσταται σε όλο το διάστημα της θητείας του Ανδαλουσιανού, ο οποίος αφήνει τον Άρη με απογοητευτικά νούμερα μπροστά. Η 2η χειρότερη επίθεση της λίγκας, με 19 γκολ ή το 1 γκολ ανά 13 τελικές είναι ενδεικτικά και αρκετά για να αποτυπώσουν την κατάσταση.
Ο Ρούμπεν Ρέγες όφειλε να αντιληφθεί νωρίτερα ότι η συνεργασία αυτή δεν οδηγούσε κάπου. Ωστόσο, οι συνεχόμενοι τραυματισμοί σε κάποια διαστήματα λειτούργησαν ως άλλοθι, καλύπτοντας τα βαθύτερα αγωνιστικά προβλήματα. Είτε δεν υπήρξε η ποδοσφαιρική διορατικότητα είτε πήρε περισσότερες ευκαιρίες από εκείνες που του αναλογούσαν.
Ο Χιμένεθ μπορεί να μην είχε μοτίβο επιθετικά, όπως η διοίκηση έχει το δικό της προπονητικά. Τον Δεκέμβριο του 2024 πήγε βιαστικά στον Ουζουνίδη επειδή την… κρέμασε ο Φαν Σιπ. Ο Ουζουνίδης αποτυγχάνει, παίρνει πίστωση χρόνο και φεύγει όταν είναι πια αργά. Ο Χιμένεθ έρχεται… σπιντάντα λόγω ονόματος, γνώσης της Ελλάδας και επειδή κρίνεται ικανός να φέρει αποτελέσματα. Δεν ανταποκρίνεται, παίρνει πίστωση χρόνου και φεύγει όταν όλα έχουν χαθεί.
Εδώ αποτυπώνεται και το βασικό πρόβλημα του Άρη. Προφανώς και δεν είναι ο Χιμένεθ ή ο κάθε Χιμένεθ. Απλά ο Ανδαλουσιανός εξελίχθηκε σε πρόβλημα με τη διαχείριση της κατάστασης. Το μεγάλο πρόβλημα του Άρη είναι ότι δεν έχει ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Ένα ποδοσφαιρικό πλάνο. Κυνηγάει τις παροδικές επιτυχίες αντί να… χτίσει κάτι με όσα μέσα διαθέτει. Οπως έκανε μέχρι και πριν τρία χρόνια, αφού μετά τις δύο τριες θέσεις γίνεται το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Και αυτό δεν κρίνεται μέσα από μία απώλεια πρωταθλήματος πχ. Ο ΑΡΗΣ δεν είναι σε αυτό το επίπεδο. Θα πάει σε αυτό μόνο όταν αλλάξει ιδιοκτησία, που είναι και αυτό το οποίο περιμένουν όλοι. Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται άμεσα στον ορίζοντα, οφείλει όσο μπορεί να κρατά το αγωνιστικό σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο. Δυστυχώς φέτος… όλα είναι λάθος. Ολα όμως.
Βέβαια, το υπάρχον ρόστερ δεν είναι τόσο αδύναμο όσο δείχνουν τα αποτελέσματα. Με τη σωστή καθοδήγηση μπορεί να αποδώσει καλύτερα. Πλέον, ο σύλλογος καλείται να αποφασίσει αν θα επενδύσει άμεσα σε έναν προπονητή με προοπτική για την επόμενη σεζόν ή θα επιλέξει μια προσωρινή λύση μέχρι να βρει τον κατάλληλο άνθρωπο.
Η δεύτερη επιλογή ίσως προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια, αρκεί να συνοδευτεί από σοβαρά κριτήρια. Όχι εντυπωσιακά ονόματα και κινήσεις εντυπωσιασμού, αλλά επιλογή με ουσία. Έναν προπονητή με διάθεση για δουλειά, ξεκάθαρη φιλοσοφία και έμφαση στο επιθετικό κομμάτι, όπου η ομάδα παρουσιάζει τη μεγαλύτερη υστέρηση.