Είμαστε μέσα

Πώς γίνεται να τον πάρεις στα σοβαρά αυτόν τον άνθρωπο; Από την πρώτη κιόλας πρόταση της ανακοίνωσής του για τις εξελίξεις στον Περσικό και την εμπλοκή της χώρας μας, ο Αλέξης Καραμήτρος ξεκινά με ένα λάθος: «Η Κύπρος αλλά και η Ελλάδα», γράφει, «για πρώτη φορά με τόση ένταση και βαριές συνέπειες, βρίσκονται στο επίκεντρο μιας πολεμικής σύγκρουσης».

Στο επίκεντρο, δηλαδή επί του κέντρου, δεν βρισκόμαστε. Θα το είχαμε υποψιαστεί, το λιγότερο, από τους πυραύλους που θα σφύριζαν πάνω από το κεφάλι μας. Η Τεχεράνη βρίσκεται στο κέντρο του πολέμου, εκεί σκάνε οι βόμβες. Στο επίκεντρο δεν είναι κανένας, γιατί απλώς δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, αφού δεν στέκεται λογικά η έννοια «επίκεντρο του πολέμου». Εμείς βρισκόμαστε στην περιφέρεια της πολεμικής σύγκρουσης. Μήπως ο Αλέξης ταυτίζεται με το καθεστώς των μουλάδων, σε σημείο ώστε να αισθάνεται ότι οι βόμβες στοχεύουν εκείνον και, για τον λόγο αυτόν, νιώθει στο «επίκεντρο»; Μάλλον όχι, γιατί ο Αλέξης δεν κατατρίβεται με λεπτομέρειες γύρω από τη σημασία των λέξεων, τις διαλέγει για τον ήχο τους, επειδή ακούγονται ωραία. Κατά τούτο, σημειώστε, ο Αλέξης μοιάζει με τον Τραμπ, που κάνει το ίδιο. Χρησιμοποιεί, π. χ., τη λέξη «obliterate» (σβήνω, εξαφανίζω) με την ίδια ελευθερία που ο Αλέξης χρησιμοποιεί το «επίκεντρο».

Ας το ξεπεράσουμε, όμως, αυτό. Ενα λάθος στην αρχή είναι, για τον Αλέξη, σαν βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής του. Από αυτά, δηλαδή, καταλαβαίνεις ότι είναι η δική του φωνή, γιατί τα γλωσσικά λάθη του είναι του είδους που κάνουν οι δεκαπεντάχρονοι, όταν αρχίζουν να προσπαθούν να μιλήσουν σαν τους μεγάλους. Ως προς την ουσία του θέματος, η θέση του είναι μια αντίφαση, είναι η διατύπωση της επιθυμίας να έχει και την πίτα ολόκληρη και το σκυλάκι του χορτάτο, χωρίς να λέει πώς γίνεται αυτό. Θέλει και να προστατεύσουμε την Κύπρο και να μην εμπλακούμε στις επιχειρήσεις. Πώς; Με συλλαλητήρια ή με προσευχές και λιτανείες;

Κατά τα λοιπά, προκάλεσε αίσθηση, κατά το προσφιλές δημοσιογραφικό στερεότυπο, ότι και η Ράνια Σβίγκου απαίτησε «δεσμεύσεις από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι δεν θα υπάρξει καμία εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο». Μαζί της ένωσε τη φωνή του και ο Κώστας Ζαχαριάδης! Περιμένει και αυτός από τον Πρωθυπουργό «δήλωση ότι η Ελλάδα δεν θέλει και δεν επιδιώκει με κανέναν τρόπο την εμπλοκή της στον πόλεμο»! Στην κυβέρνηση θα δίστασαν, δεν υπάρχει αμφιβολία, διαπιστώνοντας ότι έχουν απέναντί τους Σβίγκου και Ζαχαριάδη. Ομως, η Μαρία Καρυστιανού δεν είχε αντιρρήσεις (θα μας τις έλεγε, αν είχε), οπότε φαίνεται ότι η σιωπηρή συναίνεσή της έδωσε στην κυβέρνηση την αυτοπεποίθηση για να κάνει το σωστό: έστειλε δύο φρεγάτες, με πρώτη και καλύτερη την καινούργια, καθώς και τέσσερα μαχητικά F-16 στην Κύπρο για την άμυνά της. Αλίμονο αν δεν το είχε κάνει και μάλιστα με την ταχύτητα και την αποφασιστικότητα που το έκανε.

Η υπεράσπιση της Κύπρου περνάει εκ των πραγμάτων μέσα από την υπεράσπιση των βρετανικών βάσεων του νησιού, δεδομένου ότι αυτές είναι στόχος των ντρόουν της Χεζμπολάχ. Η υπεράσπιση της Κύπρου, λοιπόν, συνεπάγεται εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, έστω και σε μη επιθετικό ρόλο, από την ώρα που πηγαίνουμε μαζί με εκείνους που αποκρούουν τα βλήματα που εκτοξεύουν το Ιράν και οι σύμμαχοι του. Είμαστε μέσα και με το δίκιο μας – μέχρι του σημείου αυτού τουλάχιστον. Οι χώρες οι οποίες, όταν ξεσπά μια κρίση στην ευρύτερη περιοχή τους, προσπαθούν να είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, στο τέλος καταλήγουν να μην έχουν κανέναν στο πλευρό τους, επειδή κανείς δεν τις υπολογίζει σοβαρά. Τώρα, τα περί εφαρμογής του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος συνιστώ να μην τα παίρνουμε στα σοβαρά. Σκοπός της κυβερνητικής ρητορικής είναι να εξάρει την εθνική διάσταση του θέματος έναντι της γεωπολιτικής, διότι ο πολύς κόσμος μπορεί να καταλάβει την πρώτη, όχι όμως τη δεύτερη. Ωστόσο, λίγο του ξέφυγε το αλάτι του κ. Δένδια και οι δηλώσεις του στην Κύπρο ήταν λύσσα. Θα μπορούσε να το είχε ισορροπήσει, βέβαια, αν φορούσε χλαμύδα και περικεφαλαία…