Πολιτική είναι μόνο η τέχνη
Θα ήταν παρήγορο αν η έλλειψη μιας ουσιαστικής πολιτικής ηθικής χρεωνόταν σε τόσο εκκωφαντικά περιστατικά ώστε να γίνονται αντιληπτά από τον καθένα και δεν διατηρούσε η έλλειψη αυτή μια δριμεία σχέση με «στιγμιότυπα» που ακόμη και όταν τα παρατηρεί κανείς, δύσκολο να τα σχολιάσει καθώς τα θεωρεί αμελητέα.
Στην πρώτη κατηγορία θα εντάσσαμε αναμφισβήτητα το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου με τα drones να καταγράφουν τη ρίψη από τους λαθρεμπόρους μεγάλων ποσοτήτων νερού και τροφίμων στη θάλασσα, ενώ στη δεύτερη μια «παρωνυχίδα» – με τη μέγιστη ωστόσο σημασία της – αν τη συγκρίνει κανείς με το κυκλοφοριακό συνήθως χάος που επικρατεί όχι μόνο στους κεντρικούς δρόμους και τις λεωφόρους, αλλά και σε συνοικιακές παρόδους της πρωτεύουσας.
Εννοούμε τα ΙΧ που ενώ ακούγεται η σειρήνα ενός ασθενοφόρου, με το πρόσχημα να βοηθήσουν στο προσπέρασμά του, παραμερίζουν, αν και στην πραγματικότητα εκμεταλλεύονται την ευχέρεια που τους δίνεται προκειμένου μια ελάχιστη απόσταση να την καλύψουν σε λιγότερο σε σχέση με τον χρόνο που θα χρειαζόταν αν δεν είχε ακουστεί η σειρήνα. Δεν μιλάμε πλέον για έλλειψη ηθικής αλλά για μια ανήκουστη ευτέλεια που, παρατηρώντας την κανείς πάντα μέσα στις σχετικές συνθήκες, θα μπορούσε να τη λογαριάσει ως μια επικίνδυνα γενικευμένη προϋπόθεση αναισθησίας όσον αφορά την κοινωνική μας συμβίωση.
Δεν είναι λίγοι – με προεξάρχοντες τους πολιτικούς – όσοι λογαριάζουν την πολιτική ως πανάκεια για την επίλυση των προβλημάτων οποιασδήποτε μορφής και τάξεως. Αναρωτιέται αλλά και ρωτάει λοιπόν κανείς, τι μπορεί να κάνει η πολιτική για μια πράξη που, αν και κολάσιμη ηθικά, παραμένει ατιμώρητη ποινικά, έστω και αν «στρώνει» ως νοοτροπία και ως στάση ζωής το έδαφος προκειμένου να «ανθίσουν» πολύ πιο ζημιογόνες αλλά και εγκληματικές ακόμα συμπεριφορές; Τίποτε απολύτως.
Χρησιμοποιώντας κανείς το απλούστερο των κριτηρίων, του δημιουργείται συχνά η πεποίθηση πως πολιτικοί σχηματισμοί, αντίστοιχοι οργανισμοί, φιλοδοξίες, καριέρες, περιουσίες, στόχοι προσωποπαγείς ή καθολικής εμβέλειας, έχουν χτιστεί πάνω σε μια συνθήκη προορισμένη να αναπαράγεται χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, αδιέξοδα, εις το διηνεκές. Συζητήσεις ατέλειωτες για το πώς θα εξελιχθεί ή έστω θα περιορισθεί ο αριθμός των σκανδάλων, ενώ όλοι, μα όλοι μας, γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο τρόπος που γίνονται οι συζητήσεις ή υλοποιούνται οι συνέπειες, είναι για να ανάβει το πράσινο φως ώστε να ανοίγει η όρεξη στον καθένα που είχε σκεφθεί να βουτήξει το χέρι στο μέλι αλλά δεν το αποφάσιζε ως τώρα να το επιχειρήσει.
Θα μπορούσε να καταγραφεί ως το ουσιαστικότερο μειονέκτημα των πολιτικών, αλλά και εκατομμυρίων μη πολιτικών, έστω κι αν φαίνεται να τους ζητάς να στραφούν εναντίον τους, το ότι αρνούνται να εννοήσουν, να παραδεχθούν και να διαλαλήσουν πως πολιτική είναι μόνον η τέχνη. Σε οποιαδήποτε μορφή της, λογοτεχνία, θέατρο, κινηματογράφο, μουσική, ζωγραφική. Καθώς στην καλλιεργημένη με ύπουλους τρόπους, ώστε να νομιμοποιείται, αντιπαλότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, η τέχνη απομένει η μόνη δύναμη που προτάσσοντας την ενσυναίσθηση μπορεί να κάνει το σωτήριο, για κάθε περιπλοκή, αίσθημα, πως μόνο όταν ο καθένας βάλει τον εαυτό του στη θέση του άλλου, μπορεί να υπάρξει διέξοδος ακόμη και στο πλέον ακανθώδες πολιτικά και κοινωνικά πρόβλημα.
Ούτε καν η θρησκεία καθώς παρατηρούμε, όχι μόνο το διάστημα των εμπόλεμων ημερών, το τραγελαφικό, Ιράν, Ισραήλ, Αμερικανοί, αλλά και Ελληνες που ανησυχούν μη τυχόν και ο πόλεμος απειλήσει τη γειτονιά μας, πως «ο Θεός είναι μεγάλος». Χωρίς να αντιλαμβάνονται πως αμαυρώνουν την έννοια του Θεού, αφού δείχνουν να πιστεύουν ότι ο Θεός θα μεσολαβήσει για λογαριασμό του καθενός χωριστά. Δεν θα έπρεπε επομένως εμείς οι υπόλοιποι να στραφούμε σε έννοιες όπως η ενσυναίσθηση με τον τρόπο ακριβώς που την καλλιεργεί η τέχνη και δεν επιδέχεται κανενός είδους εξαπάτηση στο αν και κατά πόσο έχει ή μπορεί να υλοποιηθεί;