Στον αστερισμό του Μαρίνου

Δευτεροετής στο Εθνικό Θέατρο, ο Γιώργος Μαρίνος συμμετέχει στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι στο θερινό Μετροπόλιταν. Ο Χατζιδάκις βάζει τον Μαρίνο να κάτσει στην άκρη της σκηνής με τα πόδια του να κρέμονται κάτω καθώς τραγουδάει το υπέροχο «Ονειρο παιδιών της γειτονιάς». Το τραγούδι κλείνει με τον επαναλήψιμο στίχο «μα ένα αγόρι έχει την αγάπη για ντροπή». Ο Γιώργος Μαρίνος όμως δεν την είχε. Είπε σε νεαρή ηλικία στους γονείς του πως είναι γκέι. Και δημοσίως στη συντηρητική Ελλάδα της δεκαετίας του ’60. Δεν ήθελε να ζει με τις τύψεις.

Οπως είπε και σε μια συνέντευξή του (LiFO, 2006): «[…] όλους τους προλάβαινα. Τι να σου πούνε; Οταν πας και τους λες «εγώ κύριε είμαι ομοφυλόφιλος», τι να σου πούνε; […] Δεν είχα ενοχές και τύψεις, άρα δεν μπορούσε κανείς να με πληγώσει».

Η τέχνη του, η παρουσία του, η εκφορά του λόγου του, η μουσική του, το χιούμορ του ήταν τόσο θηλυπρεπείς, τόσο αναπολογητικά γκέι σε εποχές που ούτε περνούσε από το μυαλό του μέσου ομοφυλόφιλου να εξωτερικεύσει την ταυτότητά του. Μεγαλούργησε και συνεργάστηκε με τεράστια ονόματα και καλλιτέχνες τόσο ταιριαστούς με τον ίδιο και όσα πρέσβευε που τον έκαναν να λάμψει ακόμα περισσότερο και αυτός εκείνους. Χατζιδάκις, Γκάτσος, Σταμάτης Κραουνάκης, Λίνα Νικολακοπούλου, Παύλος Μάτεσις, Γιάννης Ξανθούλης, Γιώργος Παυριανός, Νινή Ζαχά, Κατιάνα Μπαλανίκα, είναι μόνο μερικά από τα ονόματα με τα οποία συνδημιούργησε ο Μαρίνος το στραφταλιζέ, εκκωφαντικό, ιδιοσυγκρασιακό και περήφανο σύμπαν του.

Ενα σύμπαν που ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του (όσο κι αν αυτό ακούγεται κλισέ) γι’ αυτό και εξακολουθεί να παραμένει συναφές και να διεγείρει διαρκώς νεότερες γενιές. Από τη γενιά που λάτρεψε τα Ημισκούμπρια μέχρι την τωρινή νεολαία που λατρεύει τον Akyla και τη διασκευή του στο «Σεξ» του Μαρίνου. Ας μη γελιόμαστε, είμαι 24 και γράφω αυτή τη στιγμή για τον Μαρίνο νιώθωντας συγκίνηση. Κάτι λέει κι αυτό.

Ανακαλύπτοντας τα τελευταία χρόνια τα δισκογραφικά διαμάντια του Γιώργου Μαρίνου: από το «Μόνον άντρες» και τις «Ροζ προκηρύξεις» μέχρι το «Αυτός, ο Γιώργος» και το «Στον Αστερισμό της Μέδουσας» νιώθω μια αγαλλίαση που υπήρξε αυτός ο καλλιτέχνης. Γιατί ο Μαρίνος μεγαλούργησε «έξω από την ντουλάπα» και είπε «εγώ κύριε είμαι ομοφυλόφιλος» το ’60, χωρίς να του το ζητήσει κανείς. Γιατί αυτή του η πράξη ήταν η ενσώματη απάντηση σε όσους λένε κλισέ τύπου «δεν με νοιάζει τι κάνεις στο κρεβάτι σου».

Ο Μαρίνος ήξερε ότι δεν αφορούσε και δεν επρόκειτο καθόλου για το τι έκανε στο κρεβάτι του. Επρόκειτο για προσωπική ενδυνάμωση και ελευθερία. Και αυτό ήταν μάθημα. Ciao, Γιώργο Μαρίνο και ευχαριστούμε.