Κατεβείτε απ’ τ’ άλογο
Κάτι έχουνε πάθει αυτοί οι Αραβες εδώ και καιρό – τώρα το κόλλησαν και οι Πέρσες: εμφανίζουν κάποια σύνδρομα ξεβράκωτου μεγαλείου (κάτι που ταλανίζει και την Τουρκία, η οποία έχει κι εκείνη αυτοκρατορικές ονειρώξεις) και εξαιτίας αυτής της ψύχωσης δεν μπορούν να εκτιμήσουν την πραγματικότητα και τους συσχετισμούς. Αυτοντοπάρονται ως μεγαλειώδεις, αυτοκολακεύονται, αυτοενθαρρύνονται, αυτοπαινεύονται, αυτοπωρώνονται, αυτομαρσάρονται και εν τέλει και θεαματικά αυτοκτονούν.
Και δεν είναι μόνο η πρόσφατη περίπτωση της Χαμάς που πίστεψε ότι κάτι έκανε εισβάλλοντας, με αποτέλεσμα να αφανίσει τους Παλαιστίνιους, δεν είναι οι μεγαλοστομίες των ηγετών της Χεζμπολάχ που κατέληξαν στον διασυρμό και «εταπεινώθησαν έως σφόδρα». Αλλά, ακόμα, θυμόμαστε, από την εποχή του Ιράκ, τον Σαντάμ, ξαφνικά, να το παίζει λιοντάρι με ξένη χαίτη, να λέει κι εκείνος τα μπετοβενικά του, τα αυτοκρατορικά του, μέχρι που έπεσε το αμερικανικό σκεπάρνι και πάει τελείωσε.
Προηγουμένως, αυτός που υποδυόταν τον γενναίο άντρα, και παρότι είχαν σκοτωθεί λίγο πριν οι δύο γιοι του, κάθισε σαν κότα να τον συλλάβουν, να τον γυρίζουν και να τον επιδεικνύουν δεμένο με χαλκά σαν μαϊμού, να τον τραβούν βίντεο και τελικά να τον απαγχονίζουν δημοσίως. Δεν βρήκε το κουράγιο να δώσει πριν, μόνος του, ένα αξιοπρεπές τέλος. Μεγάλα λόγια, μπλα μπλα αραβικά, απειλές και εν τέλει ένας θάνατος – ρεζιλίκι. (Παρότι όλοι ζούμε και για ένα καλό φινάλε).
Τα ίδια και ο δυστυχής Καντάφι. Μεγαλειώδης κι αυτός, με τα μαύρα γυαλιά του α λα Κούρκουλο, τις μεταξωτές κελεμπίες του, το ύφος Ρισελιέ, τις γυναίκες συνοδούς του που ήταν και δήθεν σωματοφύλακες, και το στυλάκι εγώ ειμί το φως του κόσμου. Πάει και αυτός με ανάλογο τρόπο, κάθισε να τον μαγκώσουν, να τον ανασκολοπίσουν με ξιφολόγχη, να υποστεί ξυλοδαρμούς και χαστούκια από τον κάθε περαστικό κι εν τέλει να τον πυροβολήσουνε και να τελειώσει αιμόφυρτος και αισχρά διαπομπευμένος. Ούτε κι εκείνος βρήκε το κουράγιο να δώσει ένα έντιμο τέλος – παρά τις επί δεκαετίες μεγαληγορίες του, το αντριλίκι και το εν γένει πομπώδες της παρουσίας. Οπως λένε και οι Λίβυοι, μαγκιά, κλανιά και κώλος – φινιστρίνι.
Δηλαδή, ούτε στον εχθρό σου. Ο Χαμενεΐ, βέβαια, πέθανε ηλιθιωδώς. Και αυτός από αλαζονεία – φαντάζομαι. Δεν του έφταναν τα όσα είδε ότι έκαναν οι Ισραηλινοί στους Παλαιστίνιους και στη Χεζμπολάχ, δεν διαπίστωσε πολλαπλώς τις δυνατότητες που είχαν ήδη επιδείξει (συν, τώρα, τους Αμερικανούς) και πήγε στο παλάτι του να κάνει συνεδρίαση σαν να μη συνέβαινε τίποτε. Ή, ως γενναίος που ήτανε και βέβαια προφανώς αλαζών, όπως αποδείχτηκε, αφού οι Εβραίοι τον παρέπεμψαν εξαερωμένο στον Παράδεισο, πριν καν προλάβει, ως ηγέτης, να πολεμήσει μία μέρα έστω.
Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Να υπάρχει τόση κραυγαλέα υποτίμηση του αντιπάλου, όταν μάλιστα αυτός έχει δείξει τη χάρη του πολλαπλώς, έχει πετύχει (αντικειμενικά το λέμε) στρατιωτικά κατορθώματα απαράμιλλα, με πονηρία, οξυδέρκεια, σιωπή και σύνεση, χωρίς παλικαρισμούς αλλά με εκπληκτικά και πρωτοφανή αποτελέσματα;
(Και δεν το λέω μόνο για την ιστορία με τους φορητούς ασυρμάτους της Χεζμπολάχ, ούτε τον αφανισμό των πυρηνικών επιστημόνων μέσα στην ίδια την Τεχεράνη). Ισως κάποιοι απ’ τους εν λόγω να πιστεύουν πως ο Αλλάχ είναι μεγάλος και θα τους προστατέψει, αλλά φαίνεται πως και οι Θεοί έχουνε κι άλλες δουλειές ή, ορισμένες ώρες, παίζουνε κι αυτοί με το κινητό τους.
Τα ίδια σε κάποιο βαθμό έχουν πάθει και οι Τούρκοι – σύνδρομα μεγαλείου και όνειρα για νέο σουλτανάτο με σταφίδες σουλτανίνες και σουλτάνες μπόλικες. Απειλούν, αναθεωρoύν, αίφνης θέλουν κι αυτοί να ξαναγίνουνε μεγάλοι, υποτίθεται – αλλά τελικά όλα καταλήγουν στην ιδεολογία Hondos Center και στη φιλοσοφία της ευζωίας, διότι και οι μεγάλοι, υποτίθεται, ηγέτες σε στυλ Ερντογάν βλέπουνε πώς εξαερώθηκαν μερικοί συνάδελφοί τους με τριάντα πυραύλους που έπεσαν στο κεφάλι τους και ξαφνικά τα μεγαλεία πήγανε περίπατο. Μηδέν άγαν, Αύγουστε.
Παρ’ όλα αυτά, η μεγαλοστομία συνεχίζεται και οι σκαρπινόμαγκες πουλάνε ζοριλίκι: θα σας κάνουμε, θα σας ράνουμε, θα σας εξαφανίσουμε, θα σας διασύρουμε, σας περιμένουμε στο Ορμούζ, σας περιμένουμε στη χερσαία χώρα και πάει λέγοντας. Και απειλούν και όλη την Ευρώπη. Και τους θεούς και τους δαίμονες. Και πάλι τα ίδια. Βαριέσαι να τους ακούς και να μη βλέπεις αποτέλεσμα. Προχτές, πάλι, ξανάρχισε η σχεδόν μη υπάρχουσα, πλέον, Χεζμπολάχ: απειλεί, τραβάει την ουρά του διαβόλου, προκαλεί τη μοίρα της.
Ακατανόητο, ύστερα από όσα έχουνε συμβεί. Ισως είναι ένας παραδοσιακός, σχιζοειδής τρόπος να βλέπουν την πραγματικότητα και τον εαυτό τους, ενώ, σε αυτή την περίπτωση, ένας συνετός άνθρωπος ή λαός θα είχε στρατηγικά αναδιπλωθεί και θα είχε απολύτως αντίθετη, χαμηλόφωνη τακτική, όχι τίποτε άλλο, μα για να μη διασυρθεί, πάλι, διπλά.
Ομως επιμένουν. Μεγάλα λόγια, που ενίοτε ψευδολογοτεχνίζουν κιόλας. Εχουν μια κάποια λαογραφική ποιητικότητα. Το θέμα όμως, πάντα, όπως λένε και οι Γάλλοι, είναι τι συμβαίνει μέσα στο τερέν. Στο πεδίο της μάχης. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Τα λοιπά είναι για τον Μελανσόν και για τη μεγαλόστομα Ανυπότακτη Γαλλία. Και ποιος πήγε πρόσφατα να υποτάξει τη Γαλλία και δεν το μάθαμε;