«Πώς αγάπησα το τρέξιμο,ενώ αρχικά το μισούσα»
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Ματέο Σαρτζέντι ήταν πεπεισμένος ότι το τρέξιμο δεν ήταν για εκείνον. Ηταν πάντα δραστήριος. Ως παιδί αλώνιζε τους δρόμους με το ποδήλατο, ακολούθησαν η κολύμβηση, το ποδόσφαιρο και πρόσφατα το βόλεϊ. Η κίνηση δεν του ήταν ξένη. Αλλά το τρέξιμο; Ούτε καν.
Κάποια στιγμή, όμως, αποφάσισε να δοκιμάσει σοβαρά. «Δεσμεύτηκα να προπονούμαι συστηματικά για έξι μήνες. Και στην αρχή ήταν πραγματικά δύσκολο. Κάθε προπόνηση έμοιαζε σαν να έσερνα ένα βαρύ φορτίο – μόνο που το φορτίο ήμουν εγώ», λέει. «Η αναπνοή βαριά, τα πόδια “ξύλινα”, το μυαλό έψαχνε διαρκώς δικαιολογίες για να σταματήσω. Με τον καιρό, όμως, ανακάλυψα μερικές απλές αλλά ουσιαστικές αλλαγές που μετέτρεψαν το τρέξιμο από αγγαρεία σε πρόκληση». Για να το κάνει πιο συγκεκριμένο, ο Σαρτζέντι έβαλε έναν ξεκάθαρο στόχο: να καταφέρει, μέσα σε έξι μήνες, να τρέξει τα 5 χιλιόμετρα σε λιγότερο από 20 λεπτά. Το ατομικό μου ρεκόρ ήταν πάνω από 26 λεπτά. «Ο στόχος έμοιαζε σχεδόν αδύνατος», λέει στη δρομική πλατφόρμα The Running Week. Ακολουθούν όσα έμαθε στη διαδρομή.
1. Ξεκινήστε αργά. Σοβαρά
«Υποτιμούσα πλήρως τη σημασία του ρυθμού», περιγράφει ο Σαρτζέντι. «Εβαζα ό,τι παπούτσια έβρισκα μπροστά μου, ξεκινούσα πολύ γρήγορα και 20 λεπτά αργότερα ήμουν εξαντλημένος – τόσο, που δυσκολευόμουν να περπατήσω την επόμενη ημέρα». Αυτός είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να αρχίσεις να μισείς το τρέξιμο. Το «μυστικό» είναι απλό: τρέξε σε ρυθμό που σου επιτρέπει να μιλάς. Αν δεν μπορείς να πεις μια πρόταση χωρίς να λαχανιάζεις, πηγαίνεις πολύ γρήγορα. Δεν είναι και κανένας τρομερά εντυπωσιακός ρυθμός. Είναι όμως ο ρυθμός που χτίζει αερόβια βάση, αντοχή και, εν τέλει, απόλαυση.
2. Μην εγκλωβίζεστε σε άκαμπτα προγράμματα
Ενα από τα ωραιότερα στοιχεία του τρεξίματος είναι η ελευθερία του. Μπορείς να το κάνεις σχεδόν παντού. «Αντί να αγχώνομαι για ένα αυστηρό πλάνο», υπογραμμίζει ο Σαρτζέντι, «στόχευσα σε μερικές προπονήσεις την εβδομάδα. Δοκίμασα διαφορετικές ώρες: νωρίς το πρωί, αργά το βράδυ, ακόμη και στο μεσημεριανό διάλειμμα. Σταδιακά, κατάλαβα πότε το σώμα μου αποδίδει καλύτερα. Τα περισσότερα τρεξίματά μου διαρκούσαν 30-40 λεπτά. Με λίγη προθέρμανση και σύντομες διατάσεις, όλη η διαδικασία κρατούσε λιγότερο από μία ώρα. Πολύ πιο εφικτό απ’ όσο φανταζόμουν».
3. Εξοπλιστείτε σωστά, μα χωρίς υπερβολές
Μετά τα πρώτα τρεξίματα, ο Ματέο κατάλαβε τι χρειαζόταν πραγματικά: ένα σωστό ζευγάρι παπούτσια για τρέξιμο. «Δεν χρειάζεται να δώσετε άπειρα χρήματα», λέει. «Χρειάζεται άνεση, καλή εφαρμογή και στήριξη. Αν κινείστε σε διαφορετικά εδάφη, ένα πιο ευέλικτο μοντέλο μπορεί να σας καλύψει. Οταν άρχισα να είμαι συνεπής, άρχισα να δίνω σημασία και στη δομή της προπόνησης. Αλλά στην αρχή το βασικό ήταν ένα πράγμα: να βγω έξω και να τρέξω, χωρίς να γυρίζω σπίτι χώμα. Προσπάθεια περίπου στο 80%-85%, ώστε να μπορώ να επανέλθω την επόμενη ημέρα». Η συνέπεια αποδείχθηκε σημαντικότερη από την ένταση.
4. Παρατήστε τον διάδρομο αν δεν την παλεύετε
Ο Ματέο ποτέ δεν συμπάθησε τον διάδρομο: «Η ίδια εικόνα, ο ίδιος ρυθμός, η αίσθηση ότι δεν πηγαίνω πουθενά. Οταν άρχισα να τρέχω σε πάρκα, γειτονιές και να ακολουθώ διαφορετικές διαδρομές, όλα άλλαξαν». Η αλλαγή παραστάσεων κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό και μειώνει την ψυχική κόπωση. «Τα πρώτα μου 10 χιλιόμετρα τα έτρεξα στην Ισπανία», θυμάται. «Η ατμόσφαιρα, οι άνθρωποι, το τοπίο – όλα λειτούργησαν ως επιπλέον κίνητρο». Το περιβάλλον παίζει μεγαλύτερο ρόλο απ’ όσο νομίζουμε.
5. Η μουσική μπορεί να γίνει σύμμαχος
Οι έμπειροι δρομείς συχνά αποφεύγουν τη μουσική για να συγκεντρώνονται στον ρυθμό και την αναπνοή. Εχει λογική. Αλλά όταν προσπαθείς να αγαπήσεις το τρέξιμο, χρειάζεσαι συμμάχους. «Δημιούργησα διαφορετικές λίστες: πιο ήρεμες για χαλαρά πρωινά τρεξίματα, πιο δυναμικές για ημέρες που ήθελα ώθηση», παρατηρεί ο Σαρτζέντι. «Η σωστή μουσική άλλαξε εντελώς την αίσθηση της προσπάθειας και με βοήθησε να ξεπεράσω δύσκολες στιγμές».
6. Η στιγμή της αλήθειας
Υστερα από έξι μήνες, ήρθε η ώρα για τον Ματέο να δει αν όλα αυτά απέδωσαν. «Εκανα προθέρμανση, ξεκίνησα και τα έδωσα όλα για 5 χιλιόμετρα», λέει. «Πόνεσα. Πολύ. Αλλά όταν σταμάτησα το ρολόι, έδειχνε 19.17. Από σχεδόν 26 λεπτά, σε λιγότερα από 20…». Εξαντλημένος αλλά περήφανος, συνειδητοποίησε κάτι απλό: το τρέξιμο δεν είναι βασανιστήριο. Είναι απαιτητικό. Και όταν μάθεις να το προσεγγίζεις σωστά, γίνεται βαθιά ικανοποιητικό.