«Ουάσιγκτον καλεί Τεχεράνη»: Ο δίαυλος Γουίτκοφ – Αραγτσί και το κάλεσμα Τραμπ σε συμμάχους για «κοινή συστράτευση»
Καθώς σε λίγα 24ωρα ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή συμπληρώνει 20 μέρες ανελέητων βομβαρδισμών με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, οι συνέπειες από το κλείσιμο της ενεργειακής στρόφιγγας στα Στενά του Ορμούζ γίνονται συνεχώς εμφανέστερες σε όλο τον κόσμο.
Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και ταυτόχρονα με τις βόμβες και τους βαλλιστικούς πυραύλους, οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης φαίνεται να ενεργοποιούνται ξανά, την ώρα που ο Τραμπ ζητεί συστράτευση των συμμάχων του για να αποκατασταθεί η διέλευση των τάνκερ από τα Στενά.
Το αδιέξοδο
Σύμφωνα με δημοσίευμα του ιστότοπου Axios, ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ του Αμερικανού ειδικού απεσταλμένου Στιβ Γουίτκοφ και του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί επανενεργοποιήθηκε τις τελευταίες ημέρες.
Από την άλλη πλευρά, ο αντιστράτηγος Μαρκ Σβαρτς, στρατιωτικός αναλυτής του CNN, περιγράφει την κατάσταση αδιεξόδου στην οποία έχουν οδηγηθεί τα πράγματα, τονίζοντας ότι κάθε χώρα, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, έχει περιορισμένες δυνατότητες και πως η Αμερική βασίζεται στις «συλλογικές ικανότητες» των συμμάχων της.
«Αυτό που μάθαμε με τον καιρό είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα από επιχειρήσεις όπως στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, εξαρτώνται ουσιαστικά από τους συμμάχους και τους εταίρους τους για τη μακροπρόθεσμη επιτυχία», σημείωσε.
Δισταγμός
Ο Τραμπ προειδοποίησε ότι η συμμαχία του ΝΑΤΟ έχει ένα «πολύ κακό» μέλλον αν τα κράτη-μέλη δεν στηρίξουν τις ΗΠΑ στην προσπάθεια διασφάλισης των Στενών του Ορμούζ, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, το Ιράν έχει ουσιαστικά κλείσει μετά από επίθεση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Μέχρι στιγμής, όμως, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ έχουν διστάσει να ανταποκριθούν στο αίτημα του Τραμπ για αποστολή πολεμικών πλοίων, δείχνοντας ότι υπάρχουν όρια στην ευρωπαϊκή υποστήριξη.
Μακριά από τα Στενά
Οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ εξέφρασαν «σαφή επιθυμία» να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή ναυτική αποστολή EUNAVFOR ASPIDES στην Ερυθρά Θάλασσα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει προς το παρόν διάθεση για επέκταση της εντολής της στο Στενό του Ορμούζ, δήλωσε η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ, Κάγια Κάλας, μετά το πέρας του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων στις Βρυξέλλες.
«Στις συζητήσεις μας υπήρξε σαφής επιθυμία να ενισχυθεί αυτή η επιχείρηση (ΑΣΠΙΔΕΣ), αλλά προς το παρόν δεν υπήρχε καμία διάθεση για αλλαγή της εντολής της», ανέφερε η Κάλας στη συνέντευξη Τύπου.
Όπως εξήγησε, οι συνομιλίες των υπουργών βρίσκονται «σε πολύ αρχικό στάδιο» και είχαν κυρίως χαρακτήρα «χαρτογράφησης» των πιθανών επιλογών. Η ίδια υπογράμμισε ότι τα κράτη-μέλη εμφανίζονται απρόθυμα να εμπλακούν ενεργά σε μια στρατιωτική σύγκρουση.
«Αυτός δεν είναι πόλεμος της Ευρώπης» και «κανείς δεν θέλει να εμπλακεί ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Τα Στενά του Ορμούζ ως δοκιμασία για το ΝΑΤΟ
Κατά ορισμένους αναλυτές, ο πρόεδρος Τραμπ παρουσιάζει τις προσπάθειες επαναλειτουργίας των Στενών του Ορμούζ ως ένα τεστ για τους συμμάχους του ΝΑΤΟ. Όπως υποστηρίζει, οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται απαραίτητα βοήθεια για την ασφάλεια της κρίσιμης αυτής θαλάσσιας οδού, αλλά θεωρεί αποκαλυπτικό να διαπιστωθεί ποιες χώρες «θα ανταποκριθούν στην πρόκληση».
Το έργο αυτό θεωρείται καθοριστικής σημασίας, καθώς τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαύλους παγκοσμίως, μέσω του οποίου διέρχεται μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πετρελαίου.
Από εμένα, 8
Όταν ρωτήθηκε σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο ποιες χώρες αρνήθηκαν να βοηθήσουν, ο Τραμπ απέφυγε να τις κατονομάσει. Αντ’ αυτού, αστειεύτηκε λέγοντας ότι «σε κλίμακα από το μηδέν έως το δέκα», ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είναι “οκτώ – όχι τέλειος, αλλά είναι η Γαλλία”».
Ο Τραμπ επεσήμανε επίσης ότι οι ΗΠΑ λαμβάνουν μόνο μικρό μέρος του πετρελαίου τους μέσω των Στενών του Ορμούζ, αναφέροντας ως παράδειγμα την Ιαπωνία, η οποία εξαρτάται από τη Μέση Ανατολή για περίπου το 95% των εισαγωγών πετρελαίου της.
Το μέγεθος της πρόκλησης
Το γεγονός ότι ζητά τη συνδρομή άλλων χωρών για την επαναλειτουργία της θαλάσσιας οδού, ενώ ταυτόχρονα επιμένει ότι οι ΗΠΑ δεν τη χρειάζονται, υπογραμμίζει το μέγεθος της πρόκλησης που αντιμετωπίζει η αμερικανική διοίκηση.