Τάσεις και εκτιμήσεις για το 2027
Με τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα, στις επόμενες εθνικές εκλογές πιθανώς δεν θα έχουμε στη Βουλή τέσσερα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, Νίκη, Νέα Αριστερά, «Σπαρτιάτες») που είχαν εκλεγεί το 2023, αλλά θα έχουμε τέσσερα νέα: Τσίπρας, Καρυστιανού, Σαμαράς, MέΡΑ25. Επίσης, σταθερά εντός θα είναι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, Πλεύση Ελευθερίας, Ελληνική Λύση. Και επίσης ο πρώτος, δηλαδή αυτός που σήμερα έχει το σταθερό προβάδισμα και λέγεται ΝΔ του Μητσοτάκη, δεν θα είναι με την πρώτη κάλπη αυτοδύναμος. Αυτό σημαίνει πως και δεύτερες κάλπες μπορεί να έχουμε και ασκήσεις συγκυβερνήσεων.
Αυτά όλα σε ένα γενικό φόντο όπου η τελευταία δόση του RRF (Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας) θα έχει καταβληθεί με το τέλος του 2026 ενώ η Ελλάδα θα προετοιμάζεται για να έχει την ευθύνη της προεδρίας της ΕΕ (δεύτερο εξάμηνο του 2027). Η σημερινή εμπόλεμη συγκυρία δεν ευνοεί το «αντισύστημα», αλλά ενισχύει τις δυνάμεις που δηλώνουν πίστη και προσήλωση στις συμμαχίες της χώρας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ). Tο έδειξε και χθες η μέτρηση της Metron Analysis για το Mega. Αυτό τι σημαίνει για κάθε ένα εκ των κομμάτων που με αξιώσεις θέλουν μια καλή θέση στα πράγματα; (το λέω γενικά).
Καταρχάς πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ζυγίσει τις κινήσεις του από τον προσεχή Απρίλιο. Απόλυτη ανάταξη της φθοράς δεν θα έχει πριν απ’ τις κάλπες αλλά μπορεί να έχει μια τέτοια επίδοση που θα του επιτρέπει να θέτει δίλημμα κυβερνησιμότητας του τόπου. Το τελευταίο δεν είναι ένα δίλημμα απλώς γόνιμο για κεντρώες δυνάμεις αλλά συχνά και για στρώματα της κοινωνίας που έχουν υποστεί υλική πτώση και φοβούνται τα χειρότερα στο μυαλό τους.
Κατά δεύτερον πως οι δυνάμεις που διαισθάνονται τη ρευστοποίησή τους θα τρέξουν μια τύπου τακτική σύμπραξη με όρους διαπραγμάτευσης.
Κατά τρίτον, οι νέοι (;) σχηματισμοί θα έχουν επιτυχία, όχι απλώς αν διεκδικήσουν μέρος του δεδομένου εκλογικού ακροατηρίου – που εξάλλου δεν δείχνει και τάσεις θεαματικής μετακίνησης – αλλά αν αλιεύσουν από τους αναποφάσιστους και τους νέους ψηφοφόρους. Τα δύο μεγάλα επίδικα της επόμενης κάλπης θα είναι: ποιος θα πάρει το κοινό που θα θέλει η χώρα να κυβερνηθεί εντός ορίων. Και ποιος πιο επιτυχημένα θα πάρει το κοινό του «αντί».
Μετέωρος σε αυτές τις (σχηματικά) δύο ομάδες κοινού θα στέκεται ο Τσίπρας αφού και να κυβερνήσει θα θέλει χωρίς να πολυτρομάξει το Κέντρο και μια εναντίωση στη Δεξιά να εισπράξει. Το βέβαιο είναι πως δεν θα έχουμε διαιρετική τομή τύπου 2025, με «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» ενώ θα πολλαπλασιάζεται η πιθανότητα να μην ψηφίσει ο κόσμος απλώς και μόνον με όρους πορτοφολιού αλλά και ησυχίας. Τα υπαρκτά φαινόμενα θεσμικής απομείωσης και διαφθοράς που βαραίνουν τις ημέρες της ΝΔ θα είναι ένας παράγοντας ψήφου για μέρος του κοινού, όχι για την πλειοψηφία του. Το πιο ιδιότυπο είναι πως μόνον μια μεγάλη διαρροή στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας θα την καθιστά απόλυτα ευάλωτη στον επόμενο εκλογικό και πολιτικό κύκλο. Το τελευταίο ίσως εξηγεί και διαυγέστερα τα χαρακτηριστικά της δεύτερης και εν εξελίξει τετραετίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πολιτική (συμβατική) αλλαγή θα έχουμε μόνον αν συνδυαστούν τρεις παράμετροι. Εκτός πάντα ενός απροόπτου που θα τα μεταβάλλει όλα: Το κοινό της ΝΔ δεν πάει στην κάλπη. Η δεξαμενή της Κεντροαριστεράς πάει. Και απέναντι στον Μητσοτάκη υπάρχει ένας πόλος.