Η αναγκαία σύνεση
Η εμπλοκή της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ) στην κατάρριψη ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων από την ελληνική συστοιχία Patriot συνιστά ένα σημείο καμπής. Και η δημόσια συζήτηση οφείλει να ισορροπήσει σε ένα εξαιρετικά λεπτό σκοινί. Ούτε οι πολεμοχαρείς κραυγές βοηθούν ούτε σιωπητήρια μπορούν να επιβληθούν· διότι η εθνική προτεραιότητα δεν είναι η τηλεοπτική προβολή ισχύος, ούτε οι δηλώσεις για το αξιόμαχο των Patriot. Εξάλλου, η επιχειρησιακή αρτιότητά τους δεν αμφισβητείται. Αντίθετα, προτεραιότητα για τους περισσότερους είναι η ασφάλεια των συμπολιτών μας, των στρατιωτικών, των εργαζομένων, των ναυτικών μας που βρίσκονται καθημερινά στην ευρύτερη φλεγόμενη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Καλό είναι να θυμόμαστε ότι η αποστολή της ΕΛΔΥΣΑ σχεδιάστηκε το 2021 υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Τότε, η ανάπτυξη των Patriot στη Γιάνμπου, την έδρα κρίσιμων ενεργειακών υποδομών του σαουδαραβικού βασιλείου, αποφασίστηκε ως μια ασφαλής στρατηγική επιλογή που εξασφάλιζε σημαντικό διπλωματικό όφελος αλλά και την αναβάθμιση του αντιπυραυλικού συστήματος, με κάλυψη του κόστους από τη φιλοξενούσα χώρα. Πέντε χρόνια μετά, όμως, οι συνθήκες άλλαξαν δραματικά, μετατρέποντας μια στατική-αποτρεπτική αποστολή σε συμμετοχή σε ένα θερμό επεισόδιο εν μέσω πολέμου.
Η επιτακτική ανάγκη για προσοχή δεν επιβεβαιώνεται μονάχα από τις υποψίες ότι το Ιράν δεν θα κάτσει να εξετάσει τους όρους μιας συμφωνίας του 2021 όταν αναχαιτίζονται οι πύραυλοί του. Είναι δεδομένο, άλλωστε, ότι έχουν τεθεί σε ύψιστο συναγερμό όλες οι δυτικές υποδομές στην ευρύτερη περιοχή.
Επιβεβαιώνεται και από τον τρόπο που ο διεθνής Τύπος πλαισιώνει το γεγονός, εντάσσοντας τη χώρα μας σε μια δυτική «ασπίδα» που αναχαιτίζει το Ιράν με σκοπό, μεταξύ άλλων, να προστατεύσει την παγκόσμια αγορά του πετρελαίου (βλ. ανάλυση του Reuters). Η Ελλάδα αναφέρεται ως βασικός παίκτης της πρωτοβουλίας IAMD (Ολοκληρωμένη Αντιαεροπορική και Πυραυλική Αμυνα) μαζί με δυνάμεις από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και την Αυστραλία που συνδράμουν τη Σαουδική Αραβία.
Ολα τα παραπάνω δεν σχολιάζουν αν πράττει σωστά η χώρα μας ή όχι. Αυτό είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Κάθε πόλεμος, όμως, έχει και μια πτυχή επικοινωνιακή. Είναι κρίσιμο, άρα, η δημόσια ρητορική γύρω από τις επιχειρησιακές επιλογές να μην τοποθετεί, έστω και κατά λάθος, τη χώρα και το προσωπικό της στην εξίσωση της σύγκρουσης. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Δυστυχώς δεν είναι.