Σκύλος του εαυτού μου γέγονα

Η ρήση είναι διασκευασμένη από τη Βίβλο, εγώ όμως κυριολεκτώ. Συχνά στέκομαι απέναντί μου και με γαβγίζω non stop, κι άλλες φορές σκύβω και μου χαϊδεύω τ΄αφτιά, μην μπει μέσα κανά ζουζούνι από εκείνα που σε αποκαρδιώνουν και σου διώχνουν τον ύπνο. Πριν κοιμηθώ, σκάβω με λύσσα το στρώμα μου, να ξεθάψω κανά κόκαλο από εκείνα τα παλιά, να ξεκλειδώσω μ’ αυτό θύρες του ζωϊκού και του αρχέγονου που ανοίγουν δύσκολα στον ξύπνιο. Γενικώς περνάμε καλά εγώ και η ουρά μου.

Δεν ξέρω βέβαια πώς μπορεί να αισθάνθηκαν τα σαράντα πέντε κατοικίδια που βρέθηκαν την Τετάρτη το βράδυ στα 38.000 πόδια, να πετούν με υπηρεσιακό διαβατήριο από το Αμπου Ντάμπι προς Αθήνα. Αν κρίνω από τις φωτογραφίες, παρά τις συχνές αλλαγές ύψους λόγω του εμποδισμένου εναέριου χώρου, αυτό το ειδικό ταξίδι επαναπατρισμού ήταν η καλύτερή τους.

Αραγε, πότε άλλοτε να είχαν την ευκαιρία να θρονιαστούν επί πέντε ώρες σερί πάνω στην αγκαλιά της μαμάς τους, χωρίς την άδεια να σηκωθεί ούτε για κατούρημα, η δόλια; Να θυμηθώ απόψε το βράδυ να σκάψω καλά το στρώμα μου μήπως μου πεταχτεί κι εμένα κανά ίδιο αρχαίο κοκαλάκι, αλλά πού… Να, για κάτι τέτοια έγινα σκύλος, κι αυτά που λένε οι χιουμορίστες τ’ ακούω όλα βερεσέ: ότι, και καλά, αν μας έβλεπαν οι εξωγήινοι, θα μας περιέγραφαν σαν έναν πλανήτη που έχει σκύλους αφεντικά και ανθρώπους για υπηρέτες. Γαβ γαβ, από μένα.

Κοινωνικοί σχολιαστές, πρεσβύωπες το δίχως άλλο, στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν με πρόσφατα, κοντινά πλάνα, την έκρηξη της ζωοφιλίας, λένε ότι για το φαινόμενο ευθύνεται η πανδημία, τότε που με πρόσχημα «πάω τον σκύλο μου βόλτα», είχες το ελεύθερο να περιφέρεσαι τήδε κακείσε, για όση ώρα σου καπνίσει. Ρηχό, πολύ ρηχό το επιχείρημα, λέει ο σκύλος μέσα μου. «Μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ», τραγούδησε σε μια καλή στιχουργική του στιγμή ο Αντώνης Ρέμος. Ναι, ναι, προτιμώ μακράν την εκδοχή του Ρέμου.